Pazar, 2 Kasım 2008 (18 yıl 1 hafta önce)
Kürt halkı, kadını çocuğu, genci yaşlısıyla günlerdir ayakta...
Mersin'den Hakkari'ye, Kürdistan'ın dört bir yanı Amed, Dersim, Van; her yerde militan halk eylemleri.
Kepenkler, kontaklar kapalı.
Kent sokaklarında barikatlar; her yerde ateş, yanıyor gece gündüz sokaklar. Ortalık devlet güçlerine atılan taşlarla dolu. Çöpler, başbakana "hoşgeldin" selamı veriyor!
Kürt çocukları okul yerine sokak eylemlerinde. Siyonist savaş makinesini madara eden Filistin'in "taş generalleri" gibi Kürt çocukları Amed'in, Van'ın, Yüksekova'nın sokaklarını polise dar ediyor.
Ticaretin, sanatın, sporun, eğitimin, sosyal yaşamın neredeyse tek belirleyeni halk eylemi; Kürt kent yaşamının kalbi eylemle atıyor.
Daha birkaç ay önce Kürtçe pankart ve sloganlarla karşılanan Başbakan Erdoğan, bu defa çöplerle kaplanmış caddelerden koruma ordusu eşliğinde geçerek girebiliyor Kürt kentlerine.
Kürt halkından gelen, -en yüzsüz ve ahmak başbakanların bile anlayabileceği- açık ve net tutum, Erdoğan'ın içine sinmemiş görünüyor. Hırçınlıkla faşist dili çözülüyor. "Biz tek millet dedik." diyor ve ordunun o çok bildik tekerlemesiyle devam ediyor: "Tek bayrak dedik. Tek vatan dedik. Tek devlet dedik." Dediğim dedik bu kütüklükten sonra MHP'yle buluşuyor: "Buna karşı çıkanın bu ülkede yeri yok. Buyursun istediği yere gitsin."...
Kürtlerin ülkesinde kendisine yer bulamayan bir başbakanın hırçınlığı...
Onun Kürt halkına gösterdiği kapı için Kürt çocuklarının da ona mesajı var. Kapı dışarı edilecek olanın kim olacağına ışık tutan:
M.D. (14): Ağabeyim geldiği için ben de geldim. Ağabeyim liseyi bitirdi, şimdi oto tamircisinin yanında çalışıyor. "Ben okudum da ne oldum" diyor. Herkes taş attığı için ben de atıyorum.
Z.D. (13): Bizim oradaki ağabeylerle geldim. Onlar atıyorsa, bir bildikleri vardır. ("Attığın taşlar polise gelirse" denilince) Onlar da bize bomba atıyor. Filmlerdeki, bilgisayar oyunlarındaki gibi çok heyecanlı. Ama bazen korkuyorum da.
A.Ç. (15): Ablam şimdi hapiste. Onun kötü biri olduğunu düşünmüyorum. Neden hapiste olduğunu da anlamıyorum. Daha önce de taş attım. Bir defasında beni yakaladılar, çok dövdüler. Anama, bacıma küfrettiler. Ben onlara niye acıyayım.
S.Y. (14): Benim babam yok. Anamın da geldiğimden haberi yok, duysa çok kızar. Bana, "Oku adam ol" diyor. Ama ben okusam bile para kazanamayacağımı biliyorum. Bizim orada okuyanlar var, ama onlar da işsiz. Bu yaz İstanbul’a gittim. Çok güzel şehir, hiç buraya benzemiyor. Devlet buraya hiçbir şey yapmıyor. Çünkü biz Kürdüz...
M. (13): Ağabeyim İstanbul’da üniversitede okuyordu. Dağa gitti. TC öldürdü onu. Şimdi ben bir tamircinin yanında çalışıyorum ama az para veriyorlar ve sürekli bağırıyorlar. Orada çalışmak istemiyorum ama babam işsiz. Adımı yazmayın, yoksa beni de abim gibi öldürürler.