Çarşamba, 19 Kasım 2008 (17 yıl 11 ay önce)
İnsanların zor süreçte olduğu bir kesitte olduğumuza tüm toplum hemfikirizdir. Tabi zorluğu asıl emekçi kesime sormak lazım. Sağlık başta olmak üzere hayatın her alanında zorluklardan misliyle nasiplenen biz emekçilerden kimi çocuğunu aç okula göndermekte, kimi ise işten çıkartılırım korkusunu iliklerine kadar hissetmekte. Mutfak masrafına bile yetişmeyen ücretler yüzünden, insanların bakkala çakkala borcu biriktikçe birikmekte, veresiye mal, eşya, yiyecek isteme yüzü kalmamakta ve yalanlarla işini döndermek zorunda kalmaktadır.
Bu duruma birazda biz mi izin veriyoruz acaba? Sözde varolan seçme seçilme hakkımızla törpülenmemize, asimilasyona uğramamıza kendimiz mi izin veriyoruz? Hayatlar gün gün kötüleşirken insanlar bunu vurdum duymaz izlemekte. İzleyicilerin izledikleri ise ceplerini tıka basa doldurup gemilerini kurtarmakta. Tepkilerini dile getiren ve mücadele eden insanlar ise onursal tavırlarıyla ayakta durmaya çalışmakta…
Kendi oylarımızla dedik, kendi hayatımız dedik, kendi ellerimizle kendi yaşantımız dedik ama daha gelecek günleri söylemedik. 21 yy. işte teknoloji, bilişim... Hayat kimi zaman nasılda renkli. Oysa renklenen hayat bir tablodan ibaret değildir. Her anı sermayeye bağlanan bu hayatımız asla bizim yaşam tarzımız olmamalı. Bilinmelidir ki insansız asla gemi yürümez.
Devleti besleyen biz, aç kalan gene biz
Olaylara biraz halkçı baktığımızda, toplumu oluşturan aileler, yani hayata ve hayatı izleyen sürece kan pompalayan bu aile işlevi, maalesef maddi bir olguya dayanmakta. Temeller ancak ekonomiyle daha sağlamlaşmakta tabi birikimli, elindeki olumsuzlukları değerlendiren insan düşüncesi bunu yok kılsa da. Gündemde bir ekonomik çöküş var olmaktadır.
Devleti bir aile olarak, kendimizi birer aile bireyi olarak düşünürsek; devletin olumsuzluklarında ne yapacağımız kendi kaderimiz olmamalıdır. Sonuçta açlık ve sefaleti çeken zor şartlarda yaşayan biziz. Devleti aile yapan bizsek diyelim, üvey olmakta istemiyoruz.
Devlet ve kurumları sözde bize hizmet vermek için var. Eğer eldeki geriye kalan kurumlar birer ucuz belediye düğün salonu işi görmüyorsa. Yani birer parti çifliği ve ego atamaları, ihaleler, reklam işi tarzı değilseler. O zaman bile bize paran varsa bakarım, lütfen aidatı ödeyin, verginiz şu kadar derler. Her yönden tam bir kıyım makinesi...
Kısacası, verdiğimiz vergiler, ödediğimiz faturalar, KDV'si, emlağı, çöpü vs. vs. abone ücretleri... devletin ekonomisini sağlıyor yani devletin temel taşlarına ve yapısına çimento görevi görüyor. İyi ama biz devleti geçindiriyoruz da kendimiz geçinemiyoruz ki...
Nasıl yaşarız böyle...
Bir zamanlar bize sormadan bizden aldıklarıyla şehir meydanlarını süsleyip AB şöleni yapanlar, şovlarına devam ediyorlar. İnsanlar ise her hafta pazardan, çarşıdan daha küçük torbalarla dönüyorlar. Çıkan yasalarla, yanlış politikalarla, gelen zamlarla insanların yaşama şansı azaldı.
Elektrik, su parasını yatıramayanlar karanlıkta ve susuz geçiriyorlar günlerini.İşçiler, işe giderken hepten işten çıkarırlar mı korkusunu yaşıyorlar.
Anneler çocuklarını okula aç gönderiyorlar.
Eğitim gören okullu gençlerimizin hayatı bile, düzen ve sermaye tarafından acımasızca ezilmekte.
Oyuncak nedir bilmeyen çocuklar, Irak'ta, Lübnan'da emperyalist bombaların ateşiyle hayata gözlerini yummakta.
Okuldan gelen öğrencilerim kimi bir kuru ekmek yiyip, terzi atölyelerinde alıyor soluğu. Kimi ise koltuk altlarına el tartısını, boya sandığını alarak işlek caddelere, parklara harçlıklarını çıkartmak için ekmek umuduyla çalışmaya gidiyor.
Bunlar hayatımızda yaşadıklarımız olmamalı…
Çıldırmaya az kaldı
Bunları yazarken caddeden 35 yaşlarında bir adam ilişiyor gözüme. Dönüp dönüp ardına bakıyor ve kendi kendine konuşuyor. Yani işte bu yaşta bunalmış ve psikolojik bir hasta olmuş.
Bu hastalık bunalımının derecesini, durumunu bilmem ama bildiğim bir şey var. İnsanlar kendini asıyor, insanlar kendi aile bireylerini öldürüyor. Ya ailesine ya çevresine ya da kendine zarar veriyor… Bütün bunların sorumlusu, suçlu kim?
Kim ister ailesine, kendisine, çevresine zarar vermeyi?! Neredeyse bu ülkede ne kadar çok intihar eden, cinayet işleyen insan var. Terör, terör diyorlar da asıl ben buna terör diyorum.
Siz de işittiniz muhakkak...
Duymuşsunuzdur; askerden izne gelip inşaatta çalışırken inşaattan düşüp ölen genci.
Duymuşunuzdur; üniversite harcı parasını çıkara bilmek için çalışırken hayatını kaybeden gençleri.
Elinde boya sandığıyla küçük yaşta karşıdan karşıya geçerken araba çarpıp ölen minik yavruları.
Siz söyleyin. Ben söyleyemiyorsam bunun adını…
Her kim ki insanlıktan bahsediyorsa soruyorum: IMF politikaları, İncirlik üssünün kan emicilere açık olması, 15 yaşındaki Kürt çocukların sokak ortasında kolunun kırılması, yaşı büyütülüp asılan çocuklar, yaşından büyük sayı kadar mermiyle katledilenler, işkenceler, işkencede katledilenler, Malatya katliamı, Hrank Dink cinayeti, kışkırtmalar, linçler... Bu mu sizce insanlık… Kendi ürettiklerimizle aç kalmamız mı?!
Boyun bükme yerine direnmemizde suç sayılıyor. Belli ki bu kendilerini rahatsız ediyor. Kendi topraklarımızda, kendi ülkemizde, layık olduğumuz şekilde yaşayamıyoruz. Yer yer hücre oluyor bu ülke insana.
Kimin malını kime lütfediyorlar
Yine gözüm dışarı ilişti; büyük kamyonetlerde insanlar. Beleş dağıtılan kömür torbalarının üzerine çıkmış güler yüzle... Aklıma şu geldi; eski çamaşır makinesini getir yenisini götür. Kim kime kimin malını nasıl hesaplarla veriyor. Zaten fazlasıyla almadılar mı almıyorlar mı. Şu biraz hali iyi olan amca biraz utanıyor kamyonetin üzerinde. Aman dikkat teyze şimdi düşersin oradan. Muhtar sanki ben dağıttım, seçimden belki bir fazla oy alırım edasıyla durmakta. Ve şoför sanki kendi malı edasıyla bağırıyor, çağırıyor ve insanlar suskun. Oysa çoğunuz hak diye her yerde böbürleniyordunuz. Memurlara resmi kurumlarda bizim paramızla diye sinirleniyordunuz.
Çocuğunuz bu yıl kaç YTL harç verdi. Kaç kez sınava girdi. Kaç kez denize, tatile gittiniz.
Her ne kadar söyleseler, her ne kadar kendilerini haklı çıkarsalar. İşte bu benim düşüncelerim...
Susmayalım, Örgütlü, Birlikte Hareket Edip... Bu yok oluş tapusunu yıkalım.
Siz dinlediniz mi çölde rüzgarın o ritmik seslerini… Ya okyanusta özgürce yüzen yunusları…
Kırıntı Değil, Dünyayı İstiyoruz...
Ali Bakır