GÜNCEL
Çocuklarımızın geleceğini yok ederek asıl olarak bizleri geleceksiz bırakmaya çalışıyorlar.Onların adı yok mu? Mehmet, Sinan, Hasan, Osman, Orhan, Metin değil mi "sokak çocukları"? Onlar yalnız sokakta yaşadıklarından kaynaklı olarak mı bu adı aldılar? Belki işin rengi böyle olsaydı kısmen anlaşılır olabilirdi, oysa kazın ayağı hiçte öyle değil. Onlar toplum dışına fırlatılıp atılmışlardır, devlet, suçluya, suçlulara ihtiyaç duyuduğu için, onlara sokak çocukları demiştir. Bu bilinçli bir tercih ve söylemdir. İçinde yaşadığımız kapitalist sistemin ihtiyaç duyduğu ve ürettiği toplumsal gerçekliktir. Kapitalizmin diğer bir adıda‚ sokak çocukları’dır, vergisi alınan genel evlerdir, uyuşturucu ticaretidir, yalnızlaştırmanın, sefalete sürüklemenin, toplumdan kovmanın adıdır sokak çocukları. Savaşların, krizlerin, talanın ve sömürgeciliğin yarattığı sonuçlardır "sokak çocukları".
Türkiye’de sokaklar aslolarak Kürdistan’da köy yakmaların, zorla göçertmelerin gerçekleştirilmesiyle orantılı olarak ciddi boyutlarada artış göstermiştir.
Köylerden kentlere yönelme, birincisi; köylülüğün yoksullaşması sonucu kentlere göçün dağ gibi büyümesi ve işsizler ordusuna katılması biçiminde gerçekleşirken. İkincisi; devletin baskı ve zoru ile gerçekleştirilen göçlerdir. Bunların sonucu olarak, kendine yaşam alanı açmak ve tutunmak zorunda olan köylülük kitlesi ile kent kitlesi arasında çatışmalara baş gösterir. Ucuz işgücü olmaları nedeniyle diğer çalışanlar üzerinde bir baskı unsuru olarak kullanılmaları ve kültürel farklılıklardan kaynağını alan çatışmalar biçiminde kendini gösterir. Bir taraftan geldikleri yeni çevreye entegre olma çabaları daha doğrusu olamamaları ki bunun altyapısı zaten mevcut değildir. Ne kalabilecekleri bir ev ve ne de yaşamlarını sürdürebilecekleri bir iş olanakları vardır. Kaderlerine terkedilmş, adeta mayın tarlasına sürülmüşlerdir. Bulundukları çevrede aşağılanmaları itilip kakılmaları da işin cabası.
Elimizde rakamsal veriler olmasa da, sokaktaki çocukların yoğun olarak yaşadığı metrepoller şunlardır: İstanbul, Ankara, Diyarbakır, İzmir, Antalya, Adana, Mersin, Bursa, Erzurum ve Antep. Devlet tarafından sağlanmış hiç bir güvenceleri yoktur. Sağlık, barınma, okul vb. şeyler sokakta yaşayan çocukların yabancısı oldukları hizmetlerdir.
Yine yapılan bir araştırmaya göre, sokakta yaşayan çocukların yüzde 78.4’ü fiziksel şiddete, yüzde 35.6’sı işkenceye, yüzde 30.4’ü cinsel tacize ve yüzde 10.8’i de tecavüze maruz kalmıştır. Sadece Diyarbakır’da 3 bin 300 çocuk sokakta çalışıyor. Yine TBBM sokak çocukları araştırma komisyonu verilerine göre de Türkiye genelinde bu sayı 40 bin civarında. Bunlar resmi veriler ve hiç bir güvenirlikleri de yoktur, gerçek rakamların bunun bir kaç katı olduğunu söylemekte sakınca yoktur sanırım.
Bu kapitalizmin olmazsa olmazıdır. Kriz dönemlerinde yıkıma, sefalete uğrayan işçi ve emekçiler işsizler ordusunu genişletir, büyütür; buradan doğan yoksullaşma ile birlikte sokak çocukları’nda ve de suçta artış hadsafaya çıkar. İş ve yaşam olanaklarından yoksun bırakılmaları, onları başlı başına suç işlemelerine teşvik etmek değilde nedir?!
Her ne kadar "Kürt yok, Kürt sorunu yok" dense de, ne yazık ki sokaklarda yaşayan çocukların neredeyse tamamı Kürt çocuklarından oluşuyor. Yaşamın diğer alanlarında olduğu gibi burada da esas mağdur olan ve edilen yine Kürtler oluyor. Görülen odur ki çocuklarımızın geleceğini yok ederek asıl olarak bizleri geleceksiz bırakmaya çalışıyorlar.
Suçlu olan kim? Bu çocukları sokağa mahkum eden, sosyal yaşamdan kovan, ailelerinden koparan, bir tas çorbaya muhtaç bırakan, baliye tinere mahkum eden ve küçücük yaşta okul yerine sokakta yaşamaya ve çalışmaya mahkum eden Devlet mi yoksa güçlünün güçsüzü boğazladığı, yok ettiği, vahşi sokaklarda bir biçimde yaşama tutunmaya çalışan bu çocuklar mı? Sokak kurallarının hakim olduğu, geceyle gündüzün belirsizleştiği, sadece güçlü olanın yaşayabildiği bir yerde, her şey kuralına göre oynanmakta. Burada anlaşılmayacak bir durum yoktur.
Yaşamları ellerinden alınan, açlık ve şiddetle terbiye edilmeye çalışılan bu çocuklar, elbet günü geldiğinde, sokakların diliyle konuşacaklardır. Bundan hiç kimsenin kuşkusu olmasın.
Cuma, 5 Aralık 2008 (17 yıl 11 ay önce)
Ben sokak çocuğuyum abi
hani şu uçurtması asılı kalan çocuk varya,
bilyelerini rüyalarında unutan çocuk,
ve oyuncaklarını masal kahramanlarına kaptıran çocuk
o benim işte, o benim abi…
Bedirhan Gökçe
Çocuklarımızın geleceğini yok ederek asıl olarak bizleri geleceksiz bırakmaya çalışıyorlar.
Türkiye’de sokaklar aslolarak Kürdistan’da köy yakmaların, zorla göçertmelerin gerçekleştirilmesiyle orantılı olarak ciddi boyutlarada artış göstermiştir.
Köylerden kentlere yönelme, birincisi; köylülüğün yoksullaşması sonucu kentlere göçün dağ gibi büyümesi ve işsizler ordusuna katılması biçiminde gerçekleşirken. İkincisi; devletin baskı ve zoru ile gerçekleştirilen göçlerdir. Bunların sonucu olarak, kendine yaşam alanı açmak ve tutunmak zorunda olan köylülük kitlesi ile kent kitlesi arasında çatışmalara baş gösterir. Ucuz işgücü olmaları nedeniyle diğer çalışanlar üzerinde bir baskı unsuru olarak kullanılmaları ve kültürel farklılıklardan kaynağını alan çatışmalar biçiminde kendini gösterir. Bir taraftan geldikleri yeni çevreye entegre olma çabaları daha doğrusu olamamaları ki bunun altyapısı zaten mevcut değildir. Ne kalabilecekleri bir ev ve ne de yaşamlarını sürdürebilecekleri bir iş olanakları vardır. Kaderlerine terkedilmş, adeta mayın tarlasına sürülmüşlerdir. Bulundukları çevrede aşağılanmaları itilip kakılmaları da işin cabası.
Elimizde rakamsal veriler olmasa da, sokaktaki çocukların yoğun olarak yaşadığı metrepoller şunlardır: İstanbul, Ankara, Diyarbakır, İzmir, Antalya, Adana, Mersin, Bursa, Erzurum ve Antep. Devlet tarafından sağlanmış hiç bir güvenceleri yoktur. Sağlık, barınma, okul vb. şeyler sokakta yaşayan çocukların yabancısı oldukları hizmetlerdir.
Yine yapılan bir araştırmaya göre, sokakta yaşayan çocukların yüzde 78.4’ü fiziksel şiddete, yüzde 35.6’sı işkenceye, yüzde 30.4’ü cinsel tacize ve yüzde 10.8’i de tecavüze maruz kalmıştır. Sadece Diyarbakır’da 3 bin 300 çocuk sokakta çalışıyor. Yine TBBM sokak çocukları araştırma komisyonu verilerine göre de Türkiye genelinde bu sayı 40 bin civarında. Bunlar resmi veriler ve hiç bir güvenirlikleri de yoktur, gerçek rakamların bunun bir kaç katı olduğunu söylemekte sakınca yoktur sanırım.
Bu kapitalizmin olmazsa olmazıdır. Kriz dönemlerinde yıkıma, sefalete uğrayan işçi ve emekçiler işsizler ordusunu genişletir, büyütür; buradan doğan yoksullaşma ile birlikte sokak çocukları’nda ve de suçta artış hadsafaya çıkar. İş ve yaşam olanaklarından yoksun bırakılmaları, onları başlı başına suç işlemelerine teşvik etmek değilde nedir?!
Her ne kadar "Kürt yok, Kürt sorunu yok" dense de, ne yazık ki sokaklarda yaşayan çocukların neredeyse tamamı Kürt çocuklarından oluşuyor. Yaşamın diğer alanlarında olduğu gibi burada da esas mağdur olan ve edilen yine Kürtler oluyor. Görülen odur ki çocuklarımızın geleceğini yok ederek asıl olarak bizleri geleceksiz bırakmaya çalışıyorlar.
Suçlu olan kim? Bu çocukları sokağa mahkum eden, sosyal yaşamdan kovan, ailelerinden koparan, bir tas çorbaya muhtaç bırakan, baliye tinere mahkum eden ve küçücük yaşta okul yerine sokakta yaşamaya ve çalışmaya mahkum eden Devlet mi yoksa güçlünün güçsüzü boğazladığı, yok ettiği, vahşi sokaklarda bir biçimde yaşama tutunmaya çalışan bu çocuklar mı? Sokak kurallarının hakim olduğu, geceyle gündüzün belirsizleştiği, sadece güçlü olanın yaşayabildiği bir yerde, her şey kuralına göre oynanmakta. Burada anlaşılmayacak bir durum yoktur.
Yaşamları ellerinden alınan, açlık ve şiddetle terbiye edilmeye çalışılan bu çocuklar, elbet günü geldiğinde, sokakların diliyle konuşacaklardır. Bundan hiç kimsenin kuşkusu olmasın.
Ali Baran - 4 Aralik 08
alibaran1917@gmali.com