Pazar, 7 Aralık 2008 (17 yıl 11 ay önce)
Anlatacağım Kürt Mahmut'un hikayesidir.
Burası çok soğuk bir memleket diyordum ve nöbette öylesine üşüyordum ki ama en önemlisi yalnızlık öyle vuruyordu yüzüme; ailem, arkadaşlarım ve yoldaşlarımın özlemi. Günler böyle geçiyordu. Kendimi arabesk sızlanmalardan uzak tutmaya çalışıyordum, bitecek diyordum. Takvimlere bakıyordum, her okuduğum gazetede Alınterimizin kokusunu arıyordum.
Ve bir gün sanırım öğle iştimasından sonra, "İşte çömezler geldi" dediler. Gelenlerin hepsinin boynu eğikti ve bi ton hasretle gelmişlerdi. Sıra tanışma faslına geldi. İçlerinden çelimsiz ve sıska biri gözüme çarptı. Merhaba deyişi çok garipti. İsmini sordum, yarım yamalak söyledi. Acemi birliğini sorduğumda yüzüme öylece baka kaldı. Anladım; Türkçe'si yoktu.
Koğuştaki Kürt arkadaşlardan hikayesini öğrendim. 11 çocuklu Hakkarili bir ailenin 5. çocuğuymuş. Hayatı dağ bayır çobanlıkta geçmiş. Başlarda inanamadım Türkçe bilmediğine. Hiç okula gidip gitmediğine dair birkaç kere sordum ama her seferinde yanıt hayır.
Mahmut beni anlamıyordu, söylediklerimi anlamıyordu. Ama nasıl oluyordu bilmiyorum her şeyimizi paylaşıyorduk. Buna sigara da dahil. Birkaç gün geçti rütbeli geldi ve "Kimmiş o Türkçe bilmeyen" dediler. Ses yok. Sonunda bir arkadaş dedi ki: "Komutanım budur". Bakışlarından ne kadar kin beslediği belliydi. Dedi ki, "Bu adam Türkçe konuşacak yoksa....." Konuşmamak için kendimi zor tutuyordum.
Aradan bir hafta geçti teğmenin tacizleri artıyordu. Ve sonunda dedi; "Bu yaratık Türkçe konuşana kadar çarşıya çıkmayacak". İşte bu sabrımı taşırdı. Askerlik yapanlar bilir, çarşıya çıkmak askerler için nefes almak kadar önemlidir. Arkadaşlarla konuşmaya başladım. Dedim arkadaş gidelim konuşalım en rütbeliyle. Yanıt belli, biz karışmayız. Olmaması kadar çok öfkelendim. Ve sonunda beyhude bir çabaya giriştim -bunda pek eski olmamamın da etkisi var- imza toplamak gibi.
Başlarda pek kimse ilgi göstermiyordu. Sanırım aradan iki gün geçmişti -burda bir günün diyerinden farkı yok- dediler ki seni ..... başçavuş çağırıyor. Gittim yanına. Önce yüzüme korkutucu bakışlar atıyordu. Bu bakışları beni güldürmekten başka hiçbir işe yaramadı. Ve lafa girdi: "İsyan çıkarıyor muşsun, imza topluyor muşsun?" Cevap verdim ama cevabımın hiçbir önemi yoktu, o zaten baştan planlıydı. Dedim "Dilekçe en demokratik hakkımız, ama arkadaşımıza yapılan çok iğrenç bir uygulama". Bunu dememle şimşeklerin gözümde parlaması bir oldu. Ağlamadım aksine bi rahatlama vardı içimde... Suskun kalmak dedim, yediğim en büyük tokattır. Neyse başçavuş şaşkınca çarşı yüzünü unut, dedi. Hiç umrumda olmadı.
Ertesi gün önüme bir tutanak kağıdı "Üste bilmem ne.." Koğuşa döndüm. Arkadaşlar durumu sordular aynen anlattım. Ve Mahmut arkadaş bilmem olayın yüzde kaçını anladı. Son 2 haftayı çarşısız geçirdik. Ve dün akşam çarşı kağıtlarında ismimi görünce çok şaşırdım. Baktım Mahmut'un da ismi yazılı. Dedim ki kesin bu işin içinde bir iş var. O malum başçavuş yine tahtına çağırdı. "Oğlum" diye başladı söze, "Bak sana çarşı yazdırdım. O neydi ismi, Türkçe bilmiyene de". Hemen ekledim: "Onun adı Mahmut." Sanırım bu konu arkadaşların dediğine göre .... albayın kulağına gitmiş sorun istemiyorum demiş -bu konuşmanın arkasında çoğunluğun Kürt olmasından kaynaklı durum var.
Ve lakin şimdi bu soğuk memleketin çarşısındayız. Arkadaşım Mahmut bilgisayarda açtığım müziklere bakıyor -Türkçe öğrenmeye de- Mahkeme sanırım 2 ay sonra.
Bir askerlik hatırası da ben anlattım. Şimdi bir de şu meşhur asker şiiri: "Şafak ne kadar zengin olursa fakirleşmeye mecburdur".