GÜNCEL
Alınteri, Sayı: 58, 5 Aralık 2008
Önümüzdeki 29 Mart belediye seçimleri için düzen partileri çoktan düğmeye bastılar. Her biri kendi cephesinden yeni "açılım"lara imza atıyor, milyonlarca dolar seçim yatırımı yapıyor. Öte yandan aday olmak için fır dönenler, kulisler, o partiden diğerine geçenlerle seçim borsası açılalı hareketli günler yaşanıyor.
Sermaye partilerinin seçim bütçeleri ise dudak uçuklatır cinsten. Sadece bir kent için açıklanan bütçe bile yeterince fikir veriyor. İzmir'deki seçimler için ayırdıkları bütçe şöyledir: CHP 4 milyon YTL, AKP 2.5 milyon YTL, DSP 1 milyon YTL. Diğerleri de bundan aşağı kalmıyor.
Bugünlerin asıl kapışma konusu ise adaylık yarışıdır. Düzen partilerinde kimin nereden aday yapılacağı hararetli bir tartışmaya sahne oluyor. Bu kapışma genellikle perde arkasında büyük meblağlarda para alışverişinden sonra genel başkanlarla birkaç parti kodamanının kararıyla kapatılıyor. Düzen partilerindeki demokrasi böyle işliyor; herkesin konuştuğu ama sonunda parayı bastıranın aday olduğu bir demokrasi. Ve bu adaylar da bize sunuluyor seçiniz diye. Sonuçta biz hangi partiden hangi ismi seçersek seçelim altından hep aynı pislik çıkıyor: Kentsel dönüşüm adı altında emekçilere yıkım ve kent rantlarının yağması, ihale vugunu, suya, otobüse, doğal gaza zam üstüne zam...
Düzen partileri arasında bu konuda hiçbir fark olmadığı gibi partiden partiye çekirge gibi zıplayıp her seferinde seçilen isimler arasında da fark yok. Sözgelimi Ankara‘dan Melih Gökçek. Kaç parti değiştirdiğini bilen var mı? Adana‘dan Aytaç Durak. 20 yıldır belediye başkanı; şimdi de AKP’den aday olması riske girince istifa edip başka bir partiden aday olmaya hazırlanıyor. Şişli'den Mustafa Sarıgül. Baykal'a kafa tutunca CHP'den adaylık şansını kaybetti ve DSP'ye geri dönüş yaptı. Hepsi yıllardır belediye başkanlığı yapan bunlar gibi bir çok aday için partinin önemi yok, girdikleri parti gibi kendilerinin de herhangi bir ilkesi yok ya da tek ilkeleri koltuktur. Koltukla gelen maddi ve diğer çıkarlardır.
Daha düne kadar başörtüsü üzerinden irtica deyip kıyametleri koparan CHP şimdilerde "çarşaf açılımı" yapıyor; Baykal çarşaflı kadınlara parti rozeti takma seremonisi düzenliyor. Bununla da kalmayarak Zekeriya Beyaz gibi bir din tüccarı medya ikonuna ve başka imamlara adaylık öneriliyor. Benzer ataklarla önceki seçimlerde dinci imajını cilalayan AKP bu seçimlerde de Kürt illeri için benzer bir çalışma içinde. Sonuç olarak programı ne olursa olsun bütün partiler için önemli olan koltukları kapmaktır ve bunun için her türlü rezilliğe imza atıyorlar. Çünkü elde edecekleri siyasal ve ekonomik rant onların varlık yokluk meselesidir. Yerel seçimler söz konusu olunca, parlamento seçimlerine yansıması, yani hangi düzen partisinin burjuvazi adına iş başına geleceğini etkileyen siyasal sonuçlarının yanı sıra özellikle son yıllarda büyüyen kent rantını ele geçirmek açısından da önemi büyüyor. Seçime aylar kala başlayan bunca alavere dalavere, parti değiştirmeleri, aşağılık "açılımlar", seçim çalışmalarına yatırılan paranın bir nedeni de budur zaten.
Peki biz işçi ve emekçiler, ezilen Kürt halkı bu seçim rezaletini izleyip ortak mı olacağız?
Pazar, 7 Aralık 2008 (17 yıl 11 ay önce)
Önümüzdeki 29 Mart belediye seçimleri için düzen partileri çoktan düğmeye bastılar. Her biri kendi cephesinden yeni "açılım"lara imza atıyor, milyonlarca dolar seçim yatırımı yapıyor. Öte yandan aday olmak için fır dönenler, kulisler, o partiden diğerine geçenlerle seçim borsası açılalı hareketli günler yaşanıyor.
Sermaye partilerinin seçim bütçeleri ise dudak uçuklatır cinsten. Sadece bir kent için açıklanan bütçe bile yeterince fikir veriyor. İzmir'deki seçimler için ayırdıkları bütçe şöyledir: CHP 4 milyon YTL, AKP 2.5 milyon YTL, DSP 1 milyon YTL. Diğerleri de bundan aşağı kalmıyor.
Bugünlerin asıl kapışma konusu ise adaylık yarışıdır. Düzen partilerinde kimin nereden aday yapılacağı hararetli bir tartışmaya sahne oluyor. Bu kapışma genellikle perde arkasında büyük meblağlarda para alışverişinden sonra genel başkanlarla birkaç parti kodamanının kararıyla kapatılıyor. Düzen partilerindeki demokrasi böyle işliyor; herkesin konuştuğu ama sonunda parayı bastıranın aday olduğu bir demokrasi. Ve bu adaylar da bize sunuluyor seçiniz diye. Sonuçta biz hangi partiden hangi ismi seçersek seçelim altından hep aynı pislik çıkıyor: Kentsel dönüşüm adı altında emekçilere yıkım ve kent rantlarının yağması, ihale vugunu, suya, otobüse, doğal gaza zam üstüne zam...
Düzen partileri arasında bu konuda hiçbir fark olmadığı gibi partiden partiye çekirge gibi zıplayıp her seferinde seçilen isimler arasında da fark yok. Sözgelimi Ankara‘dan Melih Gökçek. Kaç parti değiştirdiğini bilen var mı? Adana‘dan Aytaç Durak. 20 yıldır belediye başkanı; şimdi de AKP’den aday olması riske girince istifa edip başka bir partiden aday olmaya hazırlanıyor. Şişli'den Mustafa Sarıgül. Baykal'a kafa tutunca CHP'den adaylık şansını kaybetti ve DSP'ye geri dönüş yaptı. Hepsi yıllardır belediye başkanlığı yapan bunlar gibi bir çok aday için partinin önemi yok, girdikleri parti gibi kendilerinin de herhangi bir ilkesi yok ya da tek ilkeleri koltuktur. Koltukla gelen maddi ve diğer çıkarlardır.
Daha düne kadar başörtüsü üzerinden irtica deyip kıyametleri koparan CHP şimdilerde "çarşaf açılımı" yapıyor; Baykal çarşaflı kadınlara parti rozeti takma seremonisi düzenliyor. Bununla da kalmayarak Zekeriya Beyaz gibi bir din tüccarı medya ikonuna ve başka imamlara adaylık öneriliyor. Benzer ataklarla önceki seçimlerde dinci imajını cilalayan AKP bu seçimlerde de Kürt illeri için benzer bir çalışma içinde. Sonuç olarak programı ne olursa olsun bütün partiler için önemli olan koltukları kapmaktır ve bunun için her türlü rezilliğe imza atıyorlar. Çünkü elde edecekleri siyasal ve ekonomik rant onların varlık yokluk meselesidir. Yerel seçimler söz konusu olunca, parlamento seçimlerine yansıması, yani hangi düzen partisinin burjuvazi adına iş başına geleceğini etkileyen siyasal sonuçlarının yanı sıra özellikle son yıllarda büyüyen kent rantını ele geçirmek açısından da önemi büyüyor. Seçime aylar kala başlayan bunca alavere dalavere, parti değiştirmeleri, aşağılık "açılımlar", seçim çalışmalarına yatırılan paranın bir nedeni de budur zaten.
Peki biz işçi ve emekçiler, ezilen Kürt halkı bu seçim rezaletini izleyip ortak mı olacağız?