GÜNCEL
Yazar: Ahmet Öztürk / Cumartesi, 06 Aralık 2008
Beklenen oldu ve Çetin Altun’u da aileden sayarsak, Denizerlerin neredeyse 20 yıl süren egemenliği son buldu GMİS’te. 30 Kasın 1990’dan sonra, 29 Kasım 2008 de, Zonguldak kömür havzasındaki sendikal mücadele açısından önemli bir gün olarak kayıt düşüldü tarihe…
Bana sorarsanız, 29 Kasım’da yapılan olağanüstü genel kurul, maden işçisinin değişim talebini çok net bir şekilde çıkardı açığa. Ramazan Denizer’le birlikte, Rahmi Yaman’ın da seçim kaybetmesi, Mustafa Dağlıoğlu’nun aday olacak cesareti bile içinde bulamaması, sendikada taşların yerinden oynadığını anlattığı gibi, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağının müjdesini de verdi bize. Bu delege yapısıyla bile, böylesi bir değişimin gerçekleşmesi, işçi sınıfının hak ve özgürlükleri için mücadele eden güçlü bir GMİS talebinin hiç de olanaksız bir şey olmadığını anlatıyor, tabii ki anlayana…
Ramazan Denizer’in tasfiyesiyle birlikte, sendika gergin yüzlü fedailerden, mafyatik yapılardan da arınacaktır belli ölçüde. Ramis Muslu’nu böylesi çapraşık ilişkilerinin olup olmadığını bilmiyorum, ama en azından Denizer’e açık destek veren AKP ile kimi rödevans çevrelerinin sendika üzerindeki etkisinin azalmasını bile önemsediğimi söylemek isterim. Artık rödevanslı sahalarda örgütlenmek sendikanın boynunun borcudur. GMİS’in gerçek bir işçi örgütü olması, Zonguldak’ın ücra dağlarında ocak denilen mağaralarda, zor çalışma koşullarında, hiç bir iş güvenliği ve güvencesi olmadan çalıştırılan işçileri örgütlemesine bağlıdır zaten.
MENGEN BARİKATI
Zonguldak maden işçisi, 30 Kasım 1990'da Gelik Ocağı'nın kapısına grev pankartını astığı andan itibaren tarih yazmaya başladı. Grevi kısa sürede bir halk hareketi halini aldı. Şoförler kontak, esnaf kepenk kapattı. Öğretmeni, öğrencisi, kadını ve erkeğiyle Zonguldak sokağa döküldü. Sermayenin devleti ile karşı karşıya gelindiği hissedildiğinde, 4 Ocak 1991 günü Ankara'ya yürüyüşe geçildi. Açlığa, soğuğa, yorgunluğa ve uykusuzluğa karşı yürüyüş, "Ölmek Var Dönmek Yok", "Gemileri Yaktık Geri Dönüş Yok" sloganları ile sürüyordu. Ucu bucağı görünmeyen yüz bin kişilik kortej, Bolu'nun Mengen ilçesinde barikatla karşılaştı. Faşist devlet, ordusuyla, polisiyle, panzeriyle oradaydı; reformcu uzlaşmacılık işe yaramazsa çıplak zorla çözecekti yürüyüşü. Buna gerek kalmadı. Reformcusu, faşisti, gericisiyle Türk-İş ağaları, yanı sıra bilumum sahte işçi dostu, parti başkanları, parlemanterler, vb., vb. devreye girdiler. Elbirliği ile maden işçisini Mengen'de sattılar. Eylemin zorlaması ile Mengen'e kadar sürüklenen Şemsi Denizer'in maskesi de burada düştü. Eylemin kırılması anlamına gelen geri dönüş kararını işçilere açıklamakta zorlandı. Yüz bin işçinin düzeni sarsan öfkesi, kara kışa, amansız soğuğa aldırmayan azmi, iğrenç pazarlıklara, ayak oyunlarına, ihanete kurban edildi.Yazının genel gidişatından anlaşılacağı gibi, sonuçlara "iyimser" bakanlardanım. Ama ihtiyatlı bir iyimserlik benimkisi… Bugün yönetiminde bulunan ayrımsız herkesin, sendikanın yaşadığı bunalımda, katkısı var çünkü. Onlarca yıllık alışkanlıkların, içine çöreklenmiş çıkar çevrelerinin, dağ gibi biriken sorunların, hantal yapısının, sınıf sendikacılığı perspektifinden yoksun yöneticilerin egemenliğindeki sendikaya, adım attırmak istemeyeceğini de düşünüyorum ayrıca.
Ancak kimi nedenler ve gönül gözüyle gördüğüm işaret fişekleri ihtiyatlı da olsa iyimserliğe itiyor beni. Genel Başkanlığa seçilen Ramis Muslu’yu "Tabanın Sesi" hareketi olarak kongreden önce ziyaret ederek taleplerimizi iletmiştik basının huzurunda. Herkes anımsayacaktır, 2534 imza ile sunduğumuz önerileri "emir" kabul ettiğini söyleyerek, yerine getireceğine dair söz verdi Sayın Genel Başkan. Doğrusu ya, bu söze güvenmek istiyorum; en başta buradan geliyor iyimserliğim. İkincisi, meydan boş değil, Tabanın Sesi hareketi var artık. Atılan her olumlu adımı alkışlayıp yanında yer almaya, her yanlışın da karşısına dikilmeye hazır bu hareket, koltuğunda kimseyi rahat oturtmayacak bundan sonra. Üçüncüsüyse, bu zamana değin mikro milliyetçi hokkabazlıklarla saltanat süren asalakları, üzerinden atmaya hazır bir bilinç gelişiyor havzada. Maden işçisinin bu uyanışına ve sağduyusuna güveniyorum en fazla da... Tüm bunlar, ihtiyatlı da olsa bir iyimserliğe itiyor beni…
Şimdi artık, Sayın Ramis Muslu’dan sözlerindeki samimiyeti gösterecek adımlar bekliyoruz. Örneğin bir yönerge yayınlayıp araç saltanatına son vererek başlayabilir işe. Tüm araçlara Genel Maden İşçileri Sendikası’nın logosunun yapıştırılıp, özel amaçlı kullanımının engellenmesi bile, sendikamızın kamuoyunda yeniden itibar kazanması için, önemli bir adım olacaktır…
Öte yandan Sayın Genel Başkan, eylem planını en kısa zamanda kamuoyunun bilgisine sunmalıdır. İçinde bulunduğu mali ve yönetsel krizi aşıp sendikaya yeni bir dinamizm kazandırmak için yapılması gereken çok önemli işler duruyor önünde… GMİS halâ birilerinin rant kapısı olmayı mı sürdürecek, yoksa maden işçilerinin gerçek sınıf örgütü mü olacak, bu eylem planıyla çıkacak ortaya…
Ramis Muslu kritik bir eşikte seçildi GMİS genel başkanlığına. Ya cesur davranıp, ülkede tıkanan sendikal hareketin önünü açacak adımlar atarak geçecek tarihe, ya da statükoya teslim olup, ismi bile anılmaya değmeyen başkanlarından biri olacak sendikanın. Tercih, kendisinin elbette…
Yazar: Fahri Bozbaş / Cumartesi, 29 Kasım 2008
Sistemle bütünleşerek var olma dayanağı işçilerden uzaklaşan, burjuvazinin yaşam biçimine özenerek sınıfına ters haddi hesabı olmayan harcamalara girişen, hükümetin bir bürokratı gibi davranarak aynı rakamları yineleyen, "nasıl olsa iki seçim arası işim gıcır" anlayışı ile şımaran, Genel Maden İşçileri Sendikası (GMİS) yöneticileri, "İşçiler Sendika Yönetimine" sloganı ile yerlerinde "hop oturup hop kalktılar" önceki gün.
18 yıl önce hınca hınç kadın - erkek işçilerle dolan GMİS genel merkez binası önündeki sokak, gündüz vardiyasından çıkan yaklaşık 100 işçiye, basın açıklamalarını okumaları için mekan oluşturdu önceki gün. Konu: 12 Eylül askeri darbesinden sonra verilmeyen ekonomik ve sosyal haklarını almak için 100 binler olup Büyük Ankara Yürüyüşü'nü tekrar başlatmak değildi! Konu: Ankara yolundan geri döndükten sonra giderek palazlanan "sefahatçı sendikal anlayış"a karşı 10 binler olup "hop!" demenin provasını yapmaktı.
Başarılı da olundu! İki buçuk hafta önce, öncü işçilerin bir araya gelmesiyle başlayan "Tabanın Sesi" hareketi; Türkiye Taşkömürü Kurumu (TTK) ve Maden Teknik Arama (MTA) da çalışan sınıf kardeşleri ile görüşerek oluşturdukları talepleri, sendika yöneticilerine anlattı. Son bir hafta içinde; kuyudibinde, bacaağzında ve atölyelerde 2 bin 500 işçinin imzaladığı dosyayı, 29 Kasım'da yapılacak Olağanüstü Genel Kurul Kongresi öncesi, GMİS yöneticilerine teslim etti.
"Sefahatçı sendikal anlayış"ı değiştirmek için; sendikacıların kullandığı otomobillerin yakıt masrafından kıdem tazminatlarına kadar birçok giderin asgariye indirilmesinin belirtildiği 9 maddenin yanısıra, işyeri temsilcilerinin seçimle belirlenmesi ve rödevanslı sahalarda sendikal örgütlenme çalışmaları yapılması talebinin yazıldığı 11 maddelik deklerasyon, ne ilginçtir ki, Olağanüstü Kongre'de sendika başkanlığı için aday olacak iki yönetici tarafından da kabul gördü. Bu da, "Tabanın Gücü"nü gösterdi. Öyle ya! 5,5 trilyon lira borcu olan ve her ay 150 milyar lira açık veren bir bütçe ile sefahat sürenler, her ay birer yevmilerini kimlere kaptırdıklarının farkına varanlar tarafından yerlerinden edilebilirlerdi! Onun için temkinli davranmaları gerekiyordu ve öyle de yaptılar. 11 maddelik deklarenin uygulanabilirliği tartışması kongre sonrasına ertelendi.
Kongrede yeniden başkanlık için adaylığını koyacak olan GMİS Genel Başkanı Ramazan Denizer, "sizler de bilirsiniz, ağabeyimle ben yıllarca Tabanın Sesi mücadelesi içinde oldum" dedi. Diğer başkan adayı GMİS Teşkilatlanma Sekreteri Ramis Muslu "Ben de sizin gibi tabandan geldim. Kazmacı yedekliğinden ustalığa, ustalıktan postabaşılığa, oradan nezaretçiliğe ve şube yöneticiliğinden Genel Merkez yöneticiliğine" dedi.
Sendika yöneticileri ile görüşmeden sonra, işçiler basın açıklamasının yapıldığı sokağa çıkıp evlerine dağılırken bir işçi; Tabanın Sesi'nin sözcülüğünü yapan Ahmet'e "Madem taleplerimizi olumlu buldular kabul ettiler, neden onlara da imzalatmadık? Seçimden sonra laflarını yedirtmezdik!" dedi. 26 yıllık işçi Ahmet "Gerçekten, hiç aklımıza gelmedi ya!" dedi.
Neyse ki, bu bir provaydı ve kamera kayıtları vardı.
Bakalım, tabandan geldiğini söyleyen bir başkan adayı, seçildiğinde; GMİS'i madencilerin hak ve özgürlükleri için savaşan bir mücadele örgütüne dönüştürmeyi amaçlayan "Tabanın Sesi"nden işçileri ne kadar dinleyecek!
Bunun yolunun, Olağanüstü Genel Kurul Kongresi’nde bir "ses" olmaktan geçtiğini bilen taban hareketi, 29 Kasım’da GMİS Şemsi Denizer Konferans Salonu’nda yapılacak kongrede, bu konuda bir delegenin konuşması ile önlerindeki birçok engeli aşacaktır.
Salı, 9 Aralık 2008 (17 yıl 11 ay önce)
Genel Maden İşçileri Sendikası (GMİS) Genel Kurulu, madenci cinayetleri karşısında mevlüt okutmaktan başka bir şey yapmayan Ramazan Denizer'in tasfiyesi ile sonuçlandı. Fakat asıl sevindirici olan bu sefer gelen gideni biraz zor aratabilecek... Çünkü tasfiyeyi sağlayan Tabanın Sesi Hareketi, bundan sonra sendikacıların oturduğu koltukta bir çivi olarak varlığını sürdürmeye kararlı görünüyor. Takipçisi olacakları 11 maddelik talepleriyle sendikacıları o koltuklarda artık rahat oturtmayacaklar. Zonguldak Havzası'ndan sevindirici gelişmeler için www.zonguldakbilgi.com adresine bağlanıyoruz:
GMİS'te taşlar yerinden oynarken...
Yazar: Ahmet Öztürk / Cumartesi, 06 Aralık 2008
Beklenen oldu ve Çetin Altun’u da aileden sayarsak, Denizerlerin neredeyse 20 yıl süren egemenliği son buldu GMİS’te. 30 Kasın 1990’dan sonra, 29 Kasım 2008 de, Zonguldak kömür havzasındaki sendikal mücadele açısından önemli bir gün olarak kayıt düşüldü tarihe…
Bana sorarsanız, 29 Kasım’da yapılan olağanüstü genel kurul, maden işçisinin değişim talebini çok net bir şekilde çıkardı açığa. Ramazan Denizer’le birlikte, Rahmi Yaman’ın da seçim kaybetmesi, Mustafa Dağlıoğlu’nun aday olacak cesareti bile içinde bulamaması, sendikada taşların yerinden oynadığını anlattığı gibi, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağının müjdesini de verdi bize. Bu delege yapısıyla bile, böylesi bir değişimin gerçekleşmesi, işçi sınıfının hak ve özgürlükleri için mücadele eden güçlü bir GMİS talebinin hiç de olanaksız bir şey olmadığını anlatıyor, tabii ki anlayana…Ramazan Denizer’in tasfiyesiyle birlikte, sendika gergin yüzlü fedailerden, mafyatik yapılardan da arınacaktır belli ölçüde. Ramis Muslu’nu böylesi çapraşık ilişkilerinin olup olmadığını bilmiyorum, ama en azından Denizer’e açık destek veren AKP ile kimi rödevans çevrelerinin sendika üzerindeki etkisinin azalmasını bile önemsediğimi söylemek isterim. Artık rödevanslı sahalarda örgütlenmek sendikanın boynunun borcudur. GMİS’in gerçek bir işçi örgütü olması, Zonguldak’ın ücra dağlarında ocak denilen mağaralarda, zor çalışma koşullarında, hiç bir iş güvenliği ve güvencesi olmadan çalıştırılan işçileri örgütlemesine bağlıdır zaten.
MENGEN BARİKATI
Zonguldak maden işçisi, 30 Kasım 1990'da Gelik Ocağı'nın kapısına grev pankartını astığı andan itibaren tarih yazmaya başladı. Grevi kısa sürede bir halk hareketi halini aldı. Şoförler kontak, esnaf kepenk kapattı. Öğretmeni, öğrencisi, kadını ve erkeğiyle Zonguldak sokağa döküldü. Sermayenin devleti ile karşı karşıya gelindiği hissedildiğinde, 4 Ocak 1991 günü Ankara'ya yürüyüşe geçildi. Açlığa, soğuğa, yorgunluğa ve uykusuzluğa karşı yürüyüş, "Ölmek Var Dönmek Yok", "Gemileri Yaktık Geri Dönüş Yok" sloganları ile sürüyordu. Ucu bucağı görünmeyen yüz bin kişilik kortej, Bolu'nun Mengen ilçesinde barikatla karşılaştı. Faşist devlet, ordusuyla, polisiyle, panzeriyle oradaydı; reformcu uzlaşmacılık işe yaramazsa çıplak zorla çözecekti yürüyüşü. Buna gerek kalmadı. Reformcusu, faşisti, gericisiyle Türk-İş ağaları, yanı sıra bilumum sahte işçi dostu, parti başkanları, parlemanterler, vb., vb. devreye girdiler. Elbirliği ile maden işçisini Mengen'de sattılar. Eylemin zorlaması ile Mengen'e kadar sürüklenen Şemsi Denizer'in maskesi de burada düştü. Eylemin kırılması anlamına gelen geri dönüş kararını işçilere açıklamakta zorlandı. Yüz bin işçinin düzeni sarsan öfkesi, kara kışa, amansız soğuğa aldırmayan azmi, iğrenç pazarlıklara, ayak oyunlarına, ihanete kurban edildi.
Ancak kimi nedenler ve gönül gözüyle gördüğüm işaret fişekleri ihtiyatlı da olsa iyimserliğe itiyor beni. Genel Başkanlığa seçilen Ramis Muslu’yu "Tabanın Sesi" hareketi olarak kongreden önce ziyaret ederek taleplerimizi iletmiştik basının huzurunda. Herkes anımsayacaktır, 2534 imza ile sunduğumuz önerileri "emir" kabul ettiğini söyleyerek, yerine getireceğine dair söz verdi Sayın Genel Başkan. Doğrusu ya, bu söze güvenmek istiyorum; en başta buradan geliyor iyimserliğim. İkincisi, meydan boş değil, Tabanın Sesi hareketi var artık. Atılan her olumlu adımı alkışlayıp yanında yer almaya, her yanlışın da karşısına dikilmeye hazır bu hareket, koltuğunda kimseyi rahat oturtmayacak bundan sonra. Üçüncüsüyse, bu zamana değin mikro milliyetçi hokkabazlıklarla saltanat süren asalakları, üzerinden atmaya hazır bir bilinç gelişiyor havzada. Maden işçisinin bu uyanışına ve sağduyusuna güveniyorum en fazla da... Tüm bunlar, ihtiyatlı da olsa bir iyimserliğe itiyor beni…
Şimdi artık, Sayın Ramis Muslu’dan sözlerindeki samimiyeti gösterecek adımlar bekliyoruz. Örneğin bir yönerge yayınlayıp araç saltanatına son vererek başlayabilir işe. Tüm araçlara Genel Maden İşçileri Sendikası’nın logosunun yapıştırılıp, özel amaçlı kullanımının engellenmesi bile, sendikamızın kamuoyunda yeniden itibar kazanması için, önemli bir adım olacaktır…
Öte yandan Sayın Genel Başkan, eylem planını en kısa zamanda kamuoyunun bilgisine sunmalıdır. İçinde bulunduğu mali ve yönetsel krizi aşıp sendikaya yeni bir dinamizm kazandırmak için yapılması gereken çok önemli işler duruyor önünde… GMİS halâ birilerinin rant kapısı olmayı mı sürdürecek, yoksa maden işçilerinin gerçek sınıf örgütü mü olacak, bu eylem planıyla çıkacak ortaya…
Ramis Muslu kritik bir eşikte seçildi GMİS genel başkanlığına. Ya cesur davranıp, ülkede tıkanan sendikal hareketin önünü açacak adımlar atarak geçecek tarihe, ya da statükoya teslim olup, ismi bile anılmaya değmeyen başkanlarından biri olacak sendikanın. Tercih, kendisinin elbette…
Sefahatçi sendikal anlayışa "hop!"
Yazar: Fahri Bozbaş / Cumartesi, 29 Kasım 2008
Sistemle bütünleşerek var olma dayanağı işçilerden uzaklaşan, burjuvazinin yaşam biçimine özenerek sınıfına ters haddi hesabı olmayan harcamalara girişen, hükümetin bir bürokratı gibi davranarak aynı rakamları yineleyen, "nasıl olsa iki seçim arası işim gıcır" anlayışı ile şımaran, Genel Maden İşçileri Sendikası (GMİS) yöneticileri, "İşçiler Sendika Yönetimine" sloganı ile yerlerinde "hop oturup hop kalktılar" önceki gün.
18 yıl önce hınca hınç kadın - erkek işçilerle dolan GMİS genel merkez binası önündeki sokak, gündüz vardiyasından çıkan yaklaşık 100 işçiye, basın açıklamalarını okumaları için mekan oluşturdu önceki gün. Konu: 12 Eylül askeri darbesinden sonra verilmeyen ekonomik ve sosyal haklarını almak için 100 binler olup Büyük Ankara Yürüyüşü'nü tekrar başlatmak değildi! Konu: Ankara yolundan geri döndükten sonra giderek palazlanan "sefahatçı sendikal anlayış"a karşı 10 binler olup "hop!" demenin provasını yapmaktı.Başarılı da olundu! İki buçuk hafta önce, öncü işçilerin bir araya gelmesiyle başlayan "Tabanın Sesi" hareketi; Türkiye Taşkömürü Kurumu (TTK) ve Maden Teknik Arama (MTA) da çalışan sınıf kardeşleri ile görüşerek oluşturdukları talepleri, sendika yöneticilerine anlattı. Son bir hafta içinde; kuyudibinde, bacaağzında ve atölyelerde 2 bin 500 işçinin imzaladığı dosyayı, 29 Kasım'da yapılacak Olağanüstü Genel Kurul Kongresi öncesi, GMİS yöneticilerine teslim etti.
"Sefahatçı sendikal anlayış"ı değiştirmek için; sendikacıların kullandığı otomobillerin yakıt masrafından kıdem tazminatlarına kadar birçok giderin asgariye indirilmesinin belirtildiği 9 maddenin yanısıra, işyeri temsilcilerinin seçimle belirlenmesi ve rödevanslı sahalarda sendikal örgütlenme çalışmaları yapılması talebinin yazıldığı 11 maddelik deklerasyon, ne ilginçtir ki, Olağanüstü Kongre'de sendika başkanlığı için aday olacak iki yönetici tarafından da kabul gördü. Bu da, "Tabanın Gücü"nü gösterdi. Öyle ya! 5,5 trilyon lira borcu olan ve her ay 150 milyar lira açık veren bir bütçe ile sefahat sürenler, her ay birer yevmilerini kimlere kaptırdıklarının farkına varanlar tarafından yerlerinden edilebilirlerdi! Onun için temkinli davranmaları gerekiyordu ve öyle de yaptılar. 11 maddelik deklarenin uygulanabilirliği tartışması kongre sonrasına ertelendi.
Kongrede yeniden başkanlık için adaylığını koyacak olan GMİS Genel Başkanı Ramazan Denizer, "sizler de bilirsiniz, ağabeyimle ben yıllarca Tabanın Sesi mücadelesi içinde oldum" dedi. Diğer başkan adayı GMİS Teşkilatlanma Sekreteri Ramis Muslu "Ben de sizin gibi tabandan geldim. Kazmacı yedekliğinden ustalığa, ustalıktan postabaşılığa, oradan nezaretçiliğe ve şube yöneticiliğinden Genel Merkez yöneticiliğine" dedi.
Sendika yöneticileri ile görüşmeden sonra, işçiler basın açıklamasının yapıldığı sokağa çıkıp evlerine dağılırken bir işçi; Tabanın Sesi'nin sözcülüğünü yapan Ahmet'e "Madem taleplerimizi olumlu buldular kabul ettiler, neden onlara da imzalatmadık? Seçimden sonra laflarını yedirtmezdik!" dedi. 26 yıllık işçi Ahmet "Gerçekten, hiç aklımıza gelmedi ya!" dedi.
Neyse ki, bu bir provaydı ve kamera kayıtları vardı.
Bakalım, tabandan geldiğini söyleyen bir başkan adayı, seçildiğinde; GMİS'i madencilerin hak ve özgürlükleri için savaşan bir mücadele örgütüne dönüştürmeyi amaçlayan "Tabanın Sesi"nden işçileri ne kadar dinleyecek!
Bunun yolunun, Olağanüstü Genel Kurul Kongresi’nde bir "ses" olmaktan geçtiğini bilen taban hareketi, 29 Kasım’da GMİS Şemsi Denizer Konferans Salonu’nda yapılacak kongrede, bu konuda bir delegenin konuşması ile önlerindeki birçok engeli aşacaktır.
Tabanın Sesi Hareketi'nin talepleri:
1. Sendika yöneticilerinin maaşları, en yüksek madenci maaşını geçmesin.
2. Kıdem tazminatının yasal sınırları dışında, her ne ad adı altında olursa olsun, sendika yöneticilerine yapılan her türlü tazminat ödemesi kaldırılsın.
3. Sendika yöneticilerinin yakınlarının, sendika ile her türlü iş ilişkisi kesilsin.
4. Belli değer üzerindeki taşınır ve tüm taşınmaz malların alım-satım yetkisi, yönetim kurulundan alınarak genel kurula devredilsin.
5. İstisnasız tüm sendika araçlarına yakıt sınırı konulsun, aşan bölümü kullanandan tahsil edilsin.
6. Sendikanın sabit telefonları dışında, hiçbir yöneticinin telefon ücreti sendikaca ödenmesin.
7. Açıklık, şeffaflık ilkesi uygulansın. Yönetim kurulu kararları ile gelir gider cetveli her ay düzenli olarak ilan edilsin.
8. Yöneticilerin kent dışına harcırahlı çıkışları denetim altına alınsın. Belli miktar üzerindeki konaklama, yemek ve ulaşım masraflarını kim yaptıysa o ödesin.
9. İşyeri temsilcileri seçimle gelsin. Üyelere seçtiği tüm yöneticileri geri çağırma hakkı tanınsın. Sendika içi demokrasi işletilsin.
10. Rödevanslı sahalarda örgütlenme ve tüm havzada güvenlikli bir çalışma ortamı için aktif mücadele kararı alınsın. Yönetim kuruluna bu konuda talimat verilsin.
11. Tüm bu düzenlemelere koşut olarak sendika üyelik aidatı kabul edilebilir bir düzeye çekilsin.
1. Sendika yöneticilerinin maaşları, en yüksek madenci maaşını geçmesin.
2. Kıdem tazminatının yasal sınırları dışında, her ne ad adı altında olursa olsun, sendika yöneticilerine yapılan her türlü tazminat ödemesi kaldırılsın.
3. Sendika yöneticilerinin yakınlarının, sendika ile her türlü iş ilişkisi kesilsin.
4. Belli değer üzerindeki taşınır ve tüm taşınmaz malların alım-satım yetkisi, yönetim kurulundan alınarak genel kurula devredilsin.
5. İstisnasız tüm sendika araçlarına yakıt sınırı konulsun, aşan bölümü kullanandan tahsil edilsin.
6. Sendikanın sabit telefonları dışında, hiçbir yöneticinin telefon ücreti sendikaca ödenmesin.
7. Açıklık, şeffaflık ilkesi uygulansın. Yönetim kurulu kararları ile gelir gider cetveli her ay düzenli olarak ilan edilsin.
8. Yöneticilerin kent dışına harcırahlı çıkışları denetim altına alınsın. Belli miktar üzerindeki konaklama, yemek ve ulaşım masraflarını kim yaptıysa o ödesin.
9. İşyeri temsilcileri seçimle gelsin. Üyelere seçtiği tüm yöneticileri geri çağırma hakkı tanınsın. Sendika içi demokrasi işletilsin.
10. Rödevanslı sahalarda örgütlenme ve tüm havzada güvenlikli bir çalışma ortamı için aktif mücadele kararı alınsın. Yönetim kuruluna bu konuda talimat verilsin.
11. Tüm bu düzenlemelere koşut olarak sendika üyelik aidatı kabul edilebilir bir düzeye çekilsin.