19 Aralık katliamının yıldönümünde içerdeki ve dışardaki hücrelere dair:
Karanlığı yırtan bir çığlık yükseldi o gece gökyüzüne… "OPERASYOOOONN"... Dalga dalga yayıldı ses, maltanın (cezaevi avlusu) bir ucundan diğerine. Karanlık bile utandı, açmamak için gözlerini, sıkıca bastırdı ellerini yüzüne, görmek istemedi yaşanacak olan vahşeti. Dört koldan kuşatmışlardı. Binlerce zebani sarmıştı her yanı, bunu gören kuşlar, kanatlarında haber saldı dört bir yana. O gün 19 Aralık’tı…
Henüz kurumamışken Ulucanlar'da ellerine yapışan kan, yeni katliamların hesabını yapıyordu, karanlıklar ve faşist krallıklar ülkesinin efendileri. Fetva verilmişti bir kez; yaşayabilsin diye kanla beslenen krallıkları, aranan kan devrimcilerin yaşadıkları cezaevlerinde bulunmuştu. Aylar öncesinde yaptıkları hazırlıkların da artık sonuna gelinmişti. Uzun süren işkenceler, yılları bulan hapis cezaları da devrimcileri teslim almalarını sağlayamamıştı. İdeallerine sadık kalmaları, boyun eğmemeleri, düşmanın karşısında her daim dik durmaları, kudurtuyordu katil sürüsünü.
Ezilenler cephesi sıkıntılı bir süreçten geçiyordu. Devletin uyguladığı şiddet ve estirdiği terörden kaynaklı, toplumun geniş kesimleri adeta teslim alınmış, daha diri bir duruş sergileyen devrimci cephede ise kan kaybı devam ediyordu. Bunun üzerine bir de Kürt ulusal hareketi geri çekilip, düzenle "barışmayı" tercih edince, işler karmaşıklaşmış ve giderek içinden çıkılmaz bir hal almıştı…
19 Aralık, tam da gelişmelerin aleyhimize işlediği böylesi bir dönemde (devlet de bunun farkındaydı) gerçekleşmiş olması, önümüzdeki süreçte çok yıkıcı sonuçlarla karşılaşacağımızın adeta habercisi oluyordu. İçte ve dışta, aleyhte gelişen bu sürecin etkilerine rağmen, faşist dikta rejiminin gerçekleştirdiği, tarihte eşine az rastlanır katliama, devrimci hareketin göstermiş olduğu bu destansı direnişle, düşmanın hedefine ulaşmasını açık bir biçimde geriletmiştir. Çünkü rejimin asıl hedefi, devrimci tutsakları teslim almaya yönelikti. Burada F Tipi hücreler tali planda kalır, aslolan devrimcilerin devlet karşısında, gerçekleştirdikleri onurlu ve boyun eğmez tutumlarıdır.
Her türlü savaş olanaklarına sahip faşist devlet güçleri karşısında, devrimcilerin düşmana karşı kullanabileceği bir tek yürekleri vardı ellerinde. O yürek ki binlerce bomba ve en gelişmiş silahlarla gerçekleştirilen saldırıya üç gün üç gece direnmesini bilmiştir. 28 devrim savaşçısının yaşamını yitirmesi ve yüzlercesinin yaralanması da devrimci iradeyi kıramamıştır. Anadolu toprakları bu büyük direnişte yitirdiği kahraman evlatlarını asla unutmayacaktır.
Tüm çabalarına rağmen, Aralık operasyonu, devletin hayata dönüşünü sağlamaya yetmemiştir, deyim yerindeyse yıktıkları duvarın altında kalmışlardır. Bu operasyonda devlet ideolojik olarak, devrimci bilinç karşısında yenilgiye uğramıştır; bu kesin olarak böyle, ancak unutmayalım ki katliamın gerçekleştirildiği günden bugüne, geçen zaman zarfında, devlet aralıksız olarak saldırılarını sürdürüyor.
Faşist rejimin gerçekleştirdiği 19 Aralık katliamının üzerinden sekiz yıl geçmesine rağmen, devrimci tutsaklar üzerindeki baskılar artarak devam ediyor. Bugün hala hastane ve mahkeme gidiş-gelişlerinde tutsaklar fiziksel saldırıya uğruyor. Sevkler esnasında tutsaklara insan onurunu kırıcı dayatmalarda bulunuluyor. Hücre cezaları, mektup ve yayın yasağı ise olağan bir hal almış durumda. Aylarca süren görüş yasakları ile tecrit içinde tecrit yaşatılıyor…
"İçerdekiler" akla hayale sığdırılamayacak saldırılar karşısında, her ne pahasına olursa olsun üzerine düşeni fazlasıyla yerine getiriyor. Peki biz "dışardakiler" gerçekten üzerimize düşeni yapıyor muyuz? Onlar kendini sakınmadan yaşamın orta yerinde dimdik ayaktalar. Ya bizler, ayağa kalkmak için daha neyi bekliyoruz?
Ya onlarla omuz omuza yürüyecek özgür kalacağız ya da içimize kurduğumuz hücrelere tutsak olacağız.
9 Aralık 08
Ali Baran
alibaran1917@gmail.com