Pazar, 28 Aralık 2008 (17 yıl 10 ay önce)
DHKP-C ölüm orucu şehitleri Sedat Gürsel Akmaz ile M.Gökhan Özocak ve TKİP ölüm orucu şehidi Hatice Yürekli 27 Aralık günü yapılan ortak bir anmayla mezarları başında İzmir'de anıldı.
Tüm devrim şehitleri için saygı duruşunda bulunulan anmada, üç ölüm orucu şehidinin yaşamları anlatıldı ve mezarlarına kızıl karanfiller bırakıldı.
Sonrasında ise aynı gün Demokratik Haklar Derneği'nde bir panel düzenlendi. Panele konuşmacı olarak ölüm orucu gazisi Muharrem Kurşun, avukat Bahattin Özdemir ve eski İHD başkanı Günseli Kaya katıldı. 19 Aralık cezaevleri operasyonları ve direniş ailelerin devrimcilerin ve avukatların gözüyle üç farklı cepheden tartışıldı. Ayışığı Sanat Merkezi'nde çalışmalarını sürdüren Tiyatro İşçileri Topluluğu tarafından da operasyonu ve direnişi anlatan bir şiir dramatizasyonu sergilendi.
Mezar anması ve panel Alınteri, BDSP, DHP, ESP, Kaldıraç, Mücadele Birliği Platformu ve Partizan tarafından düzenlendi.
Yaşamı uğrunda ölecek kadar çok seviyoruz!
Ölüm onları apansız yakalamadı,
Ülkemizin uçsuz bucaksız sıradağlarında ve ovalarında,
Kentlerin yoksul mahallelerinde ve uğuldayan meydanlarında,
Kuşatmalar altında ve barikatlar arkasından
Sömürüye-zulme boyun eğmemenin onuruyla
Ölümün üstüne yürüdü onlar, tereddüt etmediler yok!
"Biz buraya dönmeye değil ölmeye geldik" diyerek türkülerle,
Marşlarla karşıladılar ölümü, özgür ve eşit bir gelecek için,
Canımızdan bir parça koparırcasına en iyilerimizi verdik toprağa,
Onlar yaratılan devrimci değerlerin;
Onurun, erdemin, inancın simgeleri olarak;
yüreklerimizi dolduruyor, bilincimizi aydınlatıyor,
Bizi kopmaz bağlarla bağlıyor devrime...
19 Aralık 2000 cezaevleri katliamını ve direnişini, tecrite, yaşamın hücreleştirilmesine karşı 122 can verilerek yürütülen mücadeleyi belki de en iyi şu sözler ifade eder;
"Yaşamı uğrunda ölecek kadar çok seviyoruz!".
19 Aralık bugün hala devam ediyor. Sadece cezaevlerinde değil, her gün hayatımızı daha da fazla abluka altına alan işsizlik, yoksulluk, açlıkla devam ediyor.
Her gün işe gitmek için karda kışta üstüste bindiğimiz otobüslerde, her gün işten atılma korkusuyla ya da işsizsek
"Acaba iş bulabilir miyim?" endişesiyle ya da mesela bir tersanede işçiysek
"Acaba eve sağ gidebilecek miyim?" endişesiyle devam ediyor.
Sokak ortasında polis kurşunuyla ölen ya da işkencede katledilen Engin Çeber'le devam ediyor.
19 Aralık'da sadece cezaevlerine saldırılmadı ki 19 Aralık bitsin! Cezaevlerinde devrimciler katledildi, evet çünkü devlet de biliyordu işçi sınıfının, emekçilerin en ileri kesimini, en iyilerini katletmezse topluma nasıl korku salsın?
O yüzdendir ki saldırının en açık hali cezaevlerinde yaşanandı! Bu şekilde tüm topluma dediği ise;
"Bakın işte çocuklarınız rahat durmadı siz anne babalar! Eğer siz de sesinizi çıkarır benim otoriteme karşı gelirseniz sizi de böyle ezerim! Sizi de böyle katlederim hem de tüm bir toplumun gözü önünde!"
"Bakın işte işçiler! Eğer siz de mücadele eder, sendikalı olmak isterseniz, işsizliğe açlığa karşı örgütlenirseniz sizi de böyle ezerim!"
İşte 19 Aralık tam da tüm bir toplumu, en iyilerini katletme yoluyla, çaresizliğe, korkuya sürüklemenin ve devlet otoritesini yeniden tesis etmenin aracı oldu.
Fakat faşist devletin ve sermaye sınıfının hesap etmediği bir şey vardı. Onlar bombalarıyla tanklarıyla, topları ve kimyasal silahlarıyla çelikten örülmüş devrimci iradeyi teslim alabileceklerini sandılar! Ama yok! Devrimciler verdikleri canlarla, gözlerini korkutamayan ölümün üstüne üstüne yürümeleriyle onların silahlarını onlara geri çevirdiler!
Bizim üstümüze doğrultulan silahlar onları vurdu! Devrimciler her koşulda mücadele edebileceklerini ve yılgınlığın onların o herşeye açık olan yüreklerinde yer bulamayacağını çok açıktan gösterdiler!
Cezaevleri bu süreçten başı dik çıktı evet! Ama bugün hala operasyon sürüyor, tecrit sürüyor, içerde de dişe diş bir mücadele sürüyor! O halde dışarda da tecrite karşı, hala bilinçlerimizi ve inançlarımızı tutsak almaya çalışan baskıya ve zulme karşı mücadele sürmeli!