Salı, 30 Aralık 2008 (17 yıl 10 ay önce)
"Ulucanlar cezaevinde 10 mahkumun ölümüyle sonuçlanan operasyonda görev alan askerlerin yargılandığı mahkeme, verilen görevin yerine getirildiğini belirterek ceza verilmesine gerek olmadığına hükmederek davayı sonuçlandırmıştır."
Böyle diyor gazetedeki haber. Tarih 19 Aralık 2008.
19 Aralık 2000 katliamının (ve Maraş katliamının) yıldönümünde Ulucanlar katliamının sorumlularının haberini almak! Üç katliam, onlarca cansız beden, yüzlerce yaralı. Faşizmin kanlı tarihi katliamlarla yüklüdür. Öfke hüzün ve ille de hesaplaşma isteği…
Faşizm ve onun kadroları katliam alanlarını nasıl tüm iğrençlikleriyle doldururlarsa bir benzerini de mahkeme salonlarında dava dosyalarında yaptılar; diğer onlarcasında olduğu gibi Ulucanlar davasında da karanlık dehlizlerinden başlarını çıkartamadılar. O kadar iğrençler ki görünmek istemiyorlar. Oysa devrimci tutsaklar eşitsiz bir savaşta dahi nasıl kendilerini olduğu gibi sakınmasız ortaya koydularsa mahkeme salonlarını da faşizmi teşhir etmek devrim ve sosyalizm şiarlarını kullandılar. Bekledikleri, talepleri bir "adalet" arayışı değildi. Faşizmin mahkemelerinde sermayenin ihtiyaçlarına göre formüle edilmiş (ve görünmez onlarca bağla da sistemin siyasal ihtiyaçlarını gözeten, koruyan) yasalarda adalet bulamayacaklarını biliyorlardı. Bu yüzden mesajlar emekçi kitlelerin bilincine işlendi, "adaletin/adaletsizliğin" sisteme içerili resmi gösterildi.
Ulucanlar katliamını yöneten Albay Ali Öz ve Binbaşı Zahit Engin’in Hrant Dink’in katledilmesinden Kürdistan’dan da yürütülen kirli savaşta birçok katliama katılmış olmaları bugün başka vesilelerle de olsa gün yüzüne çıkıyor. Faşizmin eli kanlı kadrolarıdır onlar. Onlardan da sorulacak hesabın adresi mahkeme salonları değildir hiç. Ulucanlar'da 19 Aralıklarda katledilen tutsakların gözlerinde dahi hesaplaşma gününün kendileri için korkunç olacağını görmüştür bu katil sürüsü. İşte o yüzden cansız bedenlere işkence yapma alçaklığını ve düşkünlüğünü göstermiş, korkaklıklarını bu şekilde gizlemeye çalışmışlardır. (Ulucanlar'da direniş sürerken şehit düşen arkadaşlarımızın bedenlerini özenle korumuş, en korunaklı bölgelerde tutmuştuk. Adli Tıp otopsisinde çekilen fotoğraflarda vücutlarında kurşun yarasından başka yara olmayan arkadaşlarımızın bedenlerinde çeşitli morluklar, kesikler olduğunu görmemiz cansız bedenlere işkence yapıldığının göstergesi de olmuştur. İnsanlık düşmanlığının, düşkünlüğün dibi yoktur çünkü.) O gün, hesaplaşma günü gerçekten de korkunç olacaktır. Burjuvazinin seyirlik tiyatro oyununu sergilediği mekanlarda adalet arayarak değil, proletaryanın ve emekçilerin devrimci eylemleri ile soracağız hesabını. Faşizmi döktüğü kan içinde boğmakla gerçekleşecek hesap günü.
Ulucanlar'da, 19 Aralıklarda, en eşitsiz savaşlarda dahi bedenlerinden başka silahı olmayan devrimci tutsakların ölümüne direnişinin, teslim olmamasının nedeni biraz da bu hesaplaşma gününün kaçınılmazlığında, kazanılacağına duyulan inançta değil midir? Genç komünist partizan Tanya’nın idam sehpasında o gencecik narin boynuna urgan geçirildiğinde gözlerinde korku değil, savaşın kazanılacağına duyduğu sarsılmaz güven vardı. Ben bizleşmiş, biz benleşmişti Tanya’da, Nazım nasıl imgeleştirir:
"Biz iki yüz milyonuz
İki yüz milyon asılır mı?
Gidebilirim ben
Ama bizimkiler gelecekler
Teslim olun vakit varken…"
"gidebilirim ben/ama bizimkiler gelecekler", haklı bir davanın insanlığın kurtuluş umudunun bilinçlerde ettiği yerin dile gelişidir bu sözler. Bu inanç en zorlu koşullarda dahi teslim olmamanın, direnmenin kaynağıdır. Nazi kamplarında en güçlü direnişi sergileyen hep Sovyet tutsakları ile çeşitli ülkelerden komünist tutsaklar olmuştur. Havasından suyundan değil, sosyalist bilinçtir bunu sağlayan. Faşizmin, burjuvazinin bir türlü anlayamadığı, kendisine dağlar kadar yabancı olan budur işte, gelecekte hiçbir zaman göremeyeceği, bir parçası olamayacağı günler için, hiç tanımadığı insanların mutluluğu için kendini sakınmasızca orta yere koymak, devrimcinin devrimle, sosyalizme kurduğu bağın dolaysız içtenliğidir. Ulucanlar'da Zafer'in, zafer işareti ile kodladığı da, 19 Aralık'ta Ümraniye'de çatışmaların bir an duraksamasıyla Lale'mizin dilinden dökülen İstanbul şiiri de hep aynı şeyi imler: kazanacağımızı! Osman Yaşar Yoldaşcan’ın Bağcılar'da bir inşaatı direniş kalesine çevirirken tek başına oluşturduğu destan da, Fatih'in 84 Ölüm Orucu'nda dile getirdiği ve artık vazgeçilmez sloganlarımızdan biri olan "Biz kazanacağız" da; Tahsin'in 96 Süresiz Açlık Grevi'nde Stalingrad’ı sayıklaması da hep aynı doğrultuyu işaret etmiyor mu? Bu inanç ve irade, çifte su verilmiş, kavganın ateşinde pişmiş bir çelik parlaklığı taşır. Yıllar onu deforme edemez, aksine parlaklığını ve keskinliğini artırır.
Tanya son anında kolhozlulara
"Kardeşler
hoşçakalın
Kardeşler
Kavga sonuna kadar.
Duyuyorum nal seslerini
Geliyor bizimkiler…
Diye sesleniyordu. Ulucanlar'da, 19 Aralıklarda, katledilen tutsaklarında son sözü farklı değildi. Hepsi bilincini yitirmeden önce kızıl süvarilerin nal seslerini duymuştu eminiz.
Savaş sürüyor. Savaşın son şafağında zaferimizi haykıracak top seslerinin yanında tüm kaybettiklerimizle yürüyüp geçeceğiz savaş meydanını… Komünizmin özgürlük dünyasına doğru…
Çınlasın içimde son nefesime dek
Zaferin ve o büyük vedalaşmanın salvosu
(Tvardovski. "Savaşın bittiği gün")
Sincan 1 No'lu F Tipi Cezaevi'nden
Ercan Akpınar
Ulucanlar şehitleri ölümsüzdür!
Bir gazete haberi, Ulucanlar ve 19 Aralık katliamını yaşamış olan bir tutsak da böylesi duygu ve düşünceler üretti. Mahkemelerin beraatla sonuçlanmasının, hatta "yargılananların" madalyalarla taltif edilmelerinin de yabancısı değiliz. Yabancısı değiliz ama kanıksamıyoruz da. Kanıksama çaresizliğin kabul edilmesidir. Devrimci tutsağın misyonunda çaresizliğin barınamayacağı açıktır. Çaresizlikten çare üretmeye başlayan tutsaklar, katliam saldırıları karşısında yoktan var edilmiş görkemli direnişlere de imza atmışlardır. Direniş geleceği temsil eder ve kazanan odur, o olacaktır. Gelecek onundur, bizimdir.
Ulucanlar'da, 19 Aralıklarda düşmanı şaşkına çevirip dostun göğsünü kabartan, onur duymasını sağlayan o direniş iradesi ve gücü dimdik ayaktadır. Direniş ağacının kırılan dalları yeni sürgünlerle çok daha gür çıkmaktadır. Ağacın kökü yerin derinliklerindedir, dalları kırmak neye yarar?!