Cuma, 9 Ocak 2009 (17 yıl 10 ay önce)
İsrail'in Gazze'ye yönelik saldırısı ve katliamları, Türkiye'de istim almaya başlayan işçi-emekçi kitle hareketine yeni bir itilim kazandırdı. Hemen her gün, kent merkezlerinde, İsrail Büyükelçiliği ve konsolosluğu önünde, yer yer de emekçi semtlerinde İsrail ve ABD'yi protesto eylemleri yapılıyor. Kriz gündemli son gösterilerde de İsrail'i hedef alan sloganlar baskın bir tarzda atılmaya başlandı.
Kitleleri sokağa döken gösteri ve eylemler, elbette ki hem İsrail'e karşı duyulan derin öfkeden, Filistin halkının acılarını kendi acıları gibi hissetmekten, hem de krizin yarattığı, henüz “İnceldiği yerden kopsun” noktasında olmamakla birlikte, tepki birikiminden kaynağını alıyor. Aynı zamanda önemli bir etken Müslümanlık. İsrail'in katliamları, tıpkı Irak'ta olduğu gibi “Müslümanlara yönelmiş bir saldırı” olarak görülüyor ve hissediliyor. Cuma namazı çıkışlarında ya da dinci gericilerin bağımsız olarak yaptıkları eylemlerde kitlelerdeki bu yönlü duygudaşlığa sesleniliyor. En son Saadet Partisi ve dinci örgütler tarafından Çağlayan'da yapılan mitinge katılım da bu seslenişin boşa gitmediğinin göstergelerinden biri oldu.
Krizin faturasının başta işsizlik olmak üzere işçi ve emekçilerin sırtına yıkılması olsun, İsrail'in Gazze katliamları olsun, burjuva düzen partileri ve güçleri tarafından daha baştan itibaren bir iç politika hamlesi haline getirilmiş durumda. Kitlelerden dünyanın her yanında gelen öfke dalgası o denli büyük ki, daha İsrail operasyonlarının hemen öncesinde Olmert'le aynı yatağa girip 141 milyon dolarlık ihaleye imza atan Erdoğan'dan israil'e yönelik öfkeli ajitasyon hutbeleri geliyor. İsrail Dışişleri Bakanı'nın Türkiye'ye gelişi “Ateşkes için gelmiyorsa, hiç zahmet etmesin” diye karşılanıyor. TÜSİAD bile İsrail'i kınayan açıklamalara başvurmak zorunda kalıyor.
Bu süreç boyunca komünist ve devrimci güçler de bağımsız eylemler düzenliyor ve sendikalar ve kitle örgütleri tarafından düzenlenen eylem ve gösterilerde yer alıyorlar. Ancak yapılan eylemlerin yeterince etkili ve güçlü, aynı zamanda yerel olarak da etkinleşmiş olduğunu söylemek güç. Özgüçlerin elbette ki dışına taşılmakla birlikte, İsrail'e karşı kitlelerdeki öfke ve tepkinin bayrağını kendi eline alma, bu öfkenin politik ve manevi temsilcisi olma gücüne henüz ulaşılamadı. Gelişmenin yönü süreklileşme ve yayılma olmakla birlikte, yeni halkalarla dalga dalga büyüyen, yerel, bölgesel gösterilerle, işyerlerinde, havzalarda, okullarda kitlesel eylemlerle derinleştirilen bir etkiye ulaşmak için daha fazlasına ihtiyaç var.
Şu basit nedenle ki, Filistin halkının kanına, Kürt halkının kanına, ezilen ulus ve milliyetlerin kanına... ekmeğini doğrayanlar, “Filistin halkının dostu” görünümü altında işçi ve emekçiler içerisinde güç topluyor, onların gözünü boyuyor ve krize karşı öfke ve tepkilerini de bu yolla soğurmaya çalışıyor, en fazlası AKP hükümetini hedefe çakan bir eylem hattını örmeye girişiyorlar. Taksim'de Türk-İş Şubeler Platformu tarafından yapılan gösteride Tes-İş gibi kortejlerden, hatta en öndeki Türk-İş pankartından itibaren “Tekbir” sloganları yükseltilerek gerici-faşist bir gövde gösterisine soyunuldu. Aynı kortejlerden “Hamas'a selam” da gönderildi. Buna karşın devrimci hareketin ve Deri-İş vd sendikaların kortejlerinden mücadeleyi nispeten doğru hedeflere yönelten sloganlar atılıyordu.
Filistin halkının davası gerici-faşist ellere bırakılamaz!
Filistin halkı, Ortadoğu'nun en acılı ama en mücadeleci halklarındandır. Onun kanında tarih boyunca tüm emperyalistlerin, İsrail başta olmak üzere işbirlikçilerinin, gerici Arap rejimlerinin... parmağı vardır. Türk devleti de İsrail ile anlaşmaları üzerinden olsun, dış politika rejimi üzerinden olsun, bu kana karışmış parmaklar arasındadır. Bu politikalara 1995'lerden itibaren hız verilmiş, ardarda imzalanan askeri, ekonomik anlaşmalarla İsrail-Türkiye göbekbağına düğüm atılmıştır. İsrail gazeteleri “Türkiye'nin İsrail'e ders vermeye hakkı yok” diye yazarken hem buna, hem de onun da aynı lağım çukurundaki halk düşmanı bir rejimi temsil ettiğine, yani gerçeğin ta kendisine işaret etmektedirler.
Ecevit'inden Erbakan'ına her hükümetin dış politika ve “savunma” politikalarında İsrail'le yapılan askeri partnerlik, ihale ve ortak istihbarat anlaşmalarının temel bir yeri oldu. Anlaşmaların en önemlileri 1994-1997 yılları arasında yapıldı. Bugün utanmadan kitleleri İsrail'e karşı Çağlayan meydanında toplayan karanlığın böceği Saadet Partisi lideri Erbakan, Refahyol döneminde uçakların modernizasyonu anlaşmasını imzalamıştı! Gericiler ve faşistler, halkın belleğini tam da bu noktalardan silmeye, Kürt, Ermeni ve diğer halklara karşı düşmanlıkla yazılı tarihlerini gizleyip üstüne bir de “Filistin halkının dostu” konumuna yükselmeye çalışıyorlar. Hatta sol içinde bile birilerine kendisini “antiemperyalist” olarak yutturan Yeni Şafak yazarı İbrahim Karagül gibileri, bunu daha da geriye götürüp 1. Dünya Savaşı'nda Gazze'de ölen Osmanlı askerlerinin ruhunun şimdi Filistin'de direnenlerde yaşadığını yazarak yeni Osmanlıcılığını damardan zerketmeye soyunuyor! Gerici ve faşistler gemi daha da azıya alarak tepkileri dinsel bir mecrada sabitleyebilmek için Yahudi karşıtı bir eyleme ve “Özür diliyorum” kampanyasına saldırıya yöneltmeye girişiyorlar. Eylemlerde “Yahudiler ve Ermeniler giremez, köpeklere serbesttir” dövizleri kullanıyorlar. Gidişat karşısında panikleyen burjuva kalemşörler ise, Türkiye'deki işbirlikçi burjuvaların namı hesabına işin buralara varmasına ayar çekmeye çalışıyorlar. Aynı zamanda “aktif dış politika” adına Gazze'ye de asker gönderilmesi kotarılmaya girişiliyor. Bir taşla kaç kuş!
İsrail'in Gazze katliamlarına karşı öfke proletarya sosyalizminin, devrimci militan kanalların dışında seyrettiği takdirde olacak olan bundan başkası değildir. Halkın katilleri, faşistler, karanlığın böceği dinci gericiler, Filistin halkının acılarının ve mücadelesinin bayrağını taşıyamazlar. Emekçilere, Kürt halkına, Ermenilere vb saldırılarını meşrulaştırmak için kullanacakları bu sembol derhal onların ellerinden çekilip alınmalıdır. Ancak bu, sözle değil ancak hareketin gücüyle yapılabilir. İşçi ve emekçiler, gençler, emekçi kadınlar içerisindeki çalışmada onların Filistin'e karşı duyarlılıklarını bilerek ve mücadelenin her biçimde yürütülebileceğinin imkanlarını en üst düzeyde değerlendirerek hareket etmeliyiz. İsrail'le yapılan işbirliği anlaşmalarının iptal edilmesi, Türk devletinin İsrail'le bütün ilişkilerini kesmesi, Türkiye-İsrail göbekbağının mimarı emperyalistlerle yapılan kölelik anlaşmalarının iptal edilmesi, ulusal baskı ve zorbalığın her çeşidine karşı bağımsız sosyalist Türkiye ve Kürdistan için en başta emekçi sınıfların gücü devreye sokulmalıdır. Filistin halkının yanında olmak bugün hem merkezi hem de yerel gösterilerle, işyerlerinde Filistin halkına destek için iş bırakma dahil her biçimde eylemlerle, okullarda forum ve boykotlarla... ileri atılmak demektir.