Pazartesi, 12 Ocak 2009 (17 yıl 9 ay önce)
Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği saflarından Ocak ayı içerisinde ölümsüzler kervanına katılan Lale Çolak, Ali Çamyar ve Hacı Köse için İstanbul'da 11 Ocak Pazar günü mezar anmaları yapıldı. Anma programı Lale Çolak'ın İstanbul'un Avrupa Yakası'nda yer alan Kocasinan Mezarlığı'nda bulunan mezarı başında başladı. Burada Lale Çolak ve Hacı Köse anmaları yapıldıktan sonra aynı mezarlıkta yatan Nurettin Demir ve Osman Akgün'ün mezarları da ziyaret edilerek kısa anmalar yapıldı. Daha sonra ise Anadolu Yakası'nda bulunan Sarıgazi Mezarlığı'na geçilerek Ali Çamyar'ın mezarı başında anma programı sonlandırıldı.
Anmalar için saat 14.00'de Yenibosna Cemevi önünde toplanılırken Lale Çolak'ın mezarı başına buradan, "Devrim Şehitleri Ölümsüzdür" pankartı arkasında yapılan bir yürüyüşle gelindi. Ellerinde şehit yoldaşlarının resimlerini ve Alınteri flamaları taşıyan anma katılımcıları, "Lale Çolak Ölümsüzdür", "Ali Çamyar Ölümsüzdür", "Hacı Köse Ölümsüzdür", "Devrim Şehitleri Ölümsüzdür", "Devrimciler Öldü Yaşasın Devrim", "Yaşasın Devrim ve Sosyalizm", "Kurtuluş Devrimde Sosyalizmde" sloganlarını attılar.
Lale Çolak'ın mezarı başına gelindinde ise anmayı gruplar halinde takip eden sivil polislerin çok sayıda kamera ile çekim yapması anmaya katılanların tepkisini çekti. Kısa bir münakaşa da yaşanırken anma programı planlandığı şekilde başlatılıp sürdürüldü.
Lale Çolak ve Hacı Köse şahsında komünizmin özgürlükler dünyasını yaratma mücadelesinde düşen tüm dünya devrim şehitleri için 1 dakikalık saygı duruşu ile başlatılan anma programı daha sonra şehitlerin yaşamları hakkında yapılan konuşmalar ile sürdü. İlk olarak 31 Ocak 1980 tarihinde ölümsüzleşen Hacı Köse'yi tanıyan bir yoldaşı söz aldı:
Hacı Köse'yi tanıdığımda lise 1'e gidiyordu. Şimdiki koşullarda lise 1'e giden bir insan gözümüzde, daha kendini ve yaşamı tanıyamamış bir kişi olarak canlanabilir. Ama devir '80 öncesiydi ve o zamanın çocuklarını toplum yetiştiriyordu. Onları şekillendiren alabildiğine çatışmalı bir halde süren sınıf mücadelesiydi.Anma programı, başka bir katılımcı tarafından, tutsaklığı defalarca yaşayan, düşmanın elinden ağır yaralar ve kolunu bırakarak çıkan ama onu tanıyan herkesin Lale deyince aklına gelen gözlerindeki o ışıltıyı ölüm anında bile kaybetmeyen Lale Çolak'ın yaşamı hakkında verilen bilgilerle devam etti. Mücadele yaşamının çoğunu zindanlarda geçiren ve ölüm orucunun 222. gününde şehit düşen Lale Çolak'ın hayatının özeti, başeğmezlik ve davaya bağlılık idi. Her tahliyesinin bir kaç ay sonrasında soluğu tekrar devrimci tutsakların yanında alan, ölüm orucu eyleminin son evresinde bilinç gelgitleri yaşadığı anlarda dahi tutulduğu odaya giren herkese neden ölüm orucu yaptığını anlatıp, eylemine müdahale ettirmeyeceğini belirten Lale Çolak için, "Yüzü düşmana dönük ve dimdik şehit düştü" denildi.
Lise 1'e giderken tanıdığım Hacı Köse o zaman ailesinden uzakta Adana'da okuyordu. Arkadaşlarıyla beraber tuttukları bir öğrenci evinde kalıyordu ve kendisini yetiştirmişti. Hacı Köse'nin devam ettiği Borsa Lisesi her gün faşist saldırıların, polis baskısının ve çatışmaların yaşandığı bir lise idi. Hacı Köse orada çok kısa bir süre içerisinde kitle önderi haline gelmişti. Sadece yoldaşlarımızın değil başka siyasetlerin de saygısını kazanmıştı.
Kitle mücadelesinde başarılı manevralar oluşturan zeki bir kişiydi. Kısa zamanda okul bahçesi ona dar geldi. Bulunduğu her yerde mücadeleyi geliştirmeye, doğal bir önder olarak ataklıkla daldı.
Onu tanıyan insanları, o militan mücadeleyi sürdüren insanları, 40'lı yaşlarına gelmişler ve ben onları görüyorum. Onların hala Hacı'nın öğrettikleriyle kirlenmeden mücadelenin bir yerinde yer aldıklarını görüyorum. Hacı Köse'nin bıraktığı miras hala tertemiz o insanlarda, mücadelede sürüyor.
Her dönem kendi önderlerini yaratır. Yeter ki biz mücadelenin sürekliliğini sağlayalım. Mücadele devam ediyor, Hacı, Ali ve Lale yoldaşlarla birlikte. Biz mücadele ettikçe yaşayacaklar; başka da yolu yok.
Daha sonra söz alan katılımcıların kimi şehitler için yazdıkları ya da seçtikleri şiirleri okurken, kimi ise hissettiklerini ve düşüncelerini paylaştılar. Konuşmalarda şehitlerin ideallerinin yolumuzu aydınlattığı vurgulanarak, bu topraklarda Hacısız, Lalesiz, Alisiz bir devrimin olamayacağı söylendi.Yapılan son bir konuşmada ise onları anmanın bir günde, bir mezar ziyaretiyle mümkün olmadığı, onları gerçek anlamda anmanın mücadelelerini büyütmekten ve örgütü sahiplenmekten geçtiği söylendi.
Geçtiğimiz yıllarda Lale Çolak için yapılan bir etkinliğe kucağında bebeğiyle katılan bir emekçi kadının, ölüme kadar ölüm orucunun nasıl sürdürüldüğünü sorduğu ve ona "Sen bebeğini ölümüne savunursun biz de sosyalizm idealini öyle savunuruz" cevabı verildiği belirtilerek şunlar ifade edildi:
Bir anne çocuğunu dünyaya getirirken işkencede çekilen acının 3 katını çeker; bilimsel bir gerçektir bu. Direniş boyunca tutsak anaları saçlarından çekilerek yerlerde sürüklendi, bunu çocuklarını korumak için yaptılar. Anne olmak... şehit yoldaşları anmak böylesi bir sahiplenmekten geçer.Anma programının Lale Çolak'ın mezarı başındaki bölümü parti marşları ve "Yaşasın Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği", "Devrim Şehitleri Ölümsüzdür", "Yaşasın Devrim ve Sosyalizm" sloganları ile son buldu.
Daha sonra ise 1997 yılında TİKB'nin kuruluş yıldönümü dolayısıyla düzenlenen ve polis saldırısının gerçekleştirdiği bir korsan gösteride koruma olarak yer alan, tüm yoldaşları çekildikten sonra kendi de silahındaki son kurşuna kadar çatışarak geri çekilen, kurşunları bittikten sonra gizlendiği bir izbelikte infaz edilen Nurettin Demir'in mezarı başına geçildi.Bırakılan çiçekler ve yapılan konuşmaların ardından Genç Komünarlar'ın sokakta düşen ilk şehidi olan Nurettin Demir için yazılan "Göğü bir kere fetheden kalır hep 18'inde" ezgisi seslendirildi. "Yaşasın TİKB Yaşasın Genç Komünarlar", "Nurettin Demir Yoldaş Ölümsüzdür" sloganları atıldı.
Anma programının Kocasinan Mezarlığı'ndaki kısmı, Osman Yaşar Yoldaşcan Müfrezesi kadrolarından olan ve 1996'daki Süresiz Açlık Grevi eyleminin 69. gününde ölümsüzleşen Osman Akgün'ün mezarı başında yapılan kısa bir anma ile son buldu.Bayrampaşa Hapishanesi'nde tutulduğu dönemde birçok firar girişiminin mimarı olan, o dönem yeni açılan Ümraniye Hapishanesi'ne direnişi taşımak üzere gönüllü giden ve buradaki birçok direnişin ön safında yer alan Osman Akgün'ün yaşamı hakkında yapılan konuşmalar kurucu kadro olmanın, mücadeleye yeni kanallar açabilmenin kıstaslarını barındırıyordu.
Osman Akgün'ün mezarı başından, anma programının devam ettirmek üzere topluca Sarıgazi Mezarlığı'ndaki Ali Çamyar'ın mezarı başına gidildi. Ölüm orucu eyleminin 265. gününde şehit düşen Ali Çamyar'ın mezarı başında saygı duruşu ile başlayan anma, onu yakından tanıyan bir yoldaşının yaptığı konuşma ile devam etti.
1996'da İzmir'de başlayan tutsaklık yaşamı, defalarca yaşadığı sürgün sevkler ve cezaevi katliamları altında geçen Ali Çamyar'ın hayatı, dinleyenlere, enerjik, tutkulu, devrime inancın bayrağını onurla taşıyan örgüt adamlığının anlamını aşıladı. Ali Çamyar'ın çok sevdiği Memik Oğlan türküsünü seslendirilen katılımcılar, anmayı sloganlarla sonlandırdılar.Daha sonra ise aynı mezarlıkta yatan ölüm orucu şehidi Okan Külekçi'nin mezarına gidildi ve kısa bir anma yapıldı. Anma programı, şehitlere verilen sözlerin Okan Külekçi'nin mezarı başında da yinelenmesiyle son buldu.