Cumartesi, 17 Ocak 2009 (17 yıl 9 ay önce)
tuzlatersaneleri.deviantart.com
Hayır, midem bulanmıyor. Ve hayır, ağlamıyorum. Bir şey kabarıp geliyor içimde karnımdan boğazıma doğru. Durup bakmayla ilgili, bakıp hissetmeyle ilgili tüm incelikleri birden söküp atmak istiyorum içimden. Bacaklarım karıncalanıyor ve kollarım uzuyor. Ellerim dünyanın çevresini kuşatacak kadar büyüyor gibi geliyor. Eeeh! demek istiyorum; Eeeeh! Yeter be!!!
İnsanlığımız sınanıyor gibi. Kan revan, katlanılamayacak duruma geldi. Artık bize gösterilen acı duygudaşlıkla altından kalkamayacağımız, aklımızı yardıma çağıramayacağımız kadar akla durgunluk verici. Bina yıkıntılarının altında kalmış minik bir el, sokakları retorikte değil bizzat ve fiilen kaplamış kan, okulların üzerine yanlışlıkla bile değil, bile isteye atılan bombalar…
Sanki her türlü hesabın şaştığı, sanki bildiğimiz tüm ölçülerin yitirildiği bir yerdeyiz.
Sanki bir kâbusun içine düştük de, dehşetten dona kalan aklımız kaldıramayacağı bu görüntüler karşısında yönünü yitirmiş gece kuşları gibi duvardan duvara vuruyor kendini.
Sanki bir eşiği geçtik de artık ne yapsak eskisi gibi olmayacak hiçbir şey.
Sanki bir kara, derin kuyu açıldı da ayağımızın altında biz bildiğimiz her şeyin oraya akışının verdiği bulantıyla ne yapacağını bilemez otomatlar gibi kaldık ortada.
Hangi ağlamak keser ki bizi? Hangi kusuş dindirir iğrenmemizi?
Bu acıyı görmenin bana ne yaptığının ya da bunu anlatmanın ne anlamı olabilir ki? Daha mütevazı acılar için duygudaşlık talep edebilirsiniz. Çünkü onların deşifre edilmeye ihtiyacı vardır. Başına gelmeden bilinemez nasıl ufak tefek bir yığın soruna yol açtığı. Duygudaşlık bir mesafe gerektirir. Yaşamadığınız bir şeyin bilgisine sahip olma yoludur. Oysa Gazze’den üzerimize yollanan görüntüler, duygudaşlık kurduracak aklımızı sükûta uğratıyor. Akıl şaşırıyor. Kavrayamıyor. Bir acının karşısında çırılçıplak kalıveriyor. Kalkansız. Mesafesiz. Her türlü inancın ufalandığı bir yer burası. İnsan? Din? Toprak? Çocuk? Kan? Kan! Kan! Kan!
Ve ben duyduğum dehşetle ağzımı kara gökyüzüne çevirip ulumak istiyorum. Ama susuyorum. Çünkü sözcüklerimi, ışığımı, umudumu çalanlar gözyaşlarımı da çalıyorlar. Sekizinci sınıf bir piyeste kullanılıyor gözyaşları. Kimsenin hiçbir şeyden sorumluluğu yokmuş gibi hepimiz bir ekran karşısında gözyaşı ortaklığında birleşiyoruz. Utandırıyor beni bu ortaklık. Demek ki, diyorum o zaman, demek ki başka bir şey yapmalı. O zaman ölen çocuklar için ağlamanın hiçbir anlamı kalmıyor. Gözyaşlarım birden ulaşamayacağım kadar uzağa çekiliyor ve ben kupkuru şunu düşünüyorum: Kim ölen bir çocuk gördüğünde ağlamaz ki? Kim ölen bir çocuğa bakıp yaşamın bu türlü inkârı karşısında ikinci bir cümle kurabilir ki? Demek ki, diyorum o zaman, demek ki senin ölen bir çocuğa bakıp ağlaman bir hiç edilmiştir artık. Ölçü bu değildir artık. Seni diğerlerinden ayıran bu olmaz artık. Kendini buradan tarif edemezsin artık.
İşte bak, çökmek üzere olan İsrail savaş sanayisini verdikleri ihalelerle ayağa kaldıranlar da ağlıyor.
Bak, o bombaları atan pilotların topraklarında eğitilmesine HÂLÂ izin verenler de ağlıyor.
Bak işte, İsrail’le yapılan anlaşmalar feshedilecek mi, sorusuna, meseleleri birbirine karıştırmamak lazım, diye cevap verenler de ağlıyor.
Çünkü ölen bir çocuk karşısında herkes ağlar. Bu insan olmanın asgarisidir. Ve sen kendine ölçü olarak “asgari”yi alamazsın. Gözyaşların çalındı. Şimdi başka bir yol bulmalısın yas için. Tanklara taş atan çocukların yası ağlayarak tutulabilir mi? Eğer yas, ölünün ardından gönderdiğin bir selamsa, orada, o bilinmez ülkede yanına yoldaş olsun diye bir sıcaklık yollamaksa yas; o çocukların yası böyle tutulamaz. Gözyaşlarınla değil; kollarınla, bacaklarınla, ellerinle tutacağın bir yas bulmalısın. Bulmalısın çünkü artık gözyaşları temiz değil...
