Çarşamba, 4 Şubat 2009 (17 yıl 9 ay önce)
Alınteri, Sayı: 60, 3 Şubat 2009
Kalabalık bir amele pazarında en sağlıklı işçiyi seçen kibirli bir ustabaşı gibi o.. Bağırıyor, çağırıyor, çoluk çocuk sahibi, dünyanın en ağır yükünden çökmüş insanlara aptal muamelesi yapıyor, arada bir kalabalığa dönüp “lütfen”i de ‘lütfen’ ekleyerek “Susun!” diyor, “yoksa rejiye söyleyeceğim konuşanları çıkarsın” diye izleyenleri tehdit ediyor. Hatta daha ileri gidip “Buranın bir çobanı varsa o da benim!” diyerek zaten çaresizlikten onurlarını kaybetme noktasına gelmiş insanları zevkle aşağılıyor. Elinde sadece bir kamçısı eksik. Fütursuzca çaresiz, umudu tükenme noktasındaki insanların özel hayatlarını ortalara seriyor, eleştiriyor, yargılıyor, sonra infaz ediyor. İnfazdan sonra kimse “ölmüyor” sadece aşağılanmaya sessiz kalmasının mükafatı olarak bu insanlar iş’i kapıyor.
Son umut 22 kontöre!
Flash TV yine emekçilerin ciğerine elini daldırarak kanayan yerlerini buldu!
“Varoşların BBC’si” yine tam isabetle işsizliğin ne menem bir bela haline geldiğini keşfetti, keşfetmekle de kalmadı, büyük bir gelir kapısını araladı. Bahsettiğimiz program,
Yalçın Çakır yönetimindeki
“İş Peşinde” ismini taşıyan ve her gün yayınlanan bir program. Bu program her gün işçilerle “işverenleri” karşı karşıya getirip işsizlere iş bulduğu iddiasında, formatı böyle kurgulanmış..
Kanalın ne kadar doğru bir damarı tuttuğu programa başvuran sayısından anlaşılır: Sadece 1,5 ay içerisinde başvuran işsiz sayısı 300 bine yakın!! Her gün binlerce işsizin başvurduğu, kapısında yattığı, içeri girince de iş için yalvardığı Flash TV işte böyle bir “maden” buldu kendine. İşsiz madeni. Umutları tükenmiş, iş bulma imkanı bile kalmamış, çoğu vasıfsız binlerce insandan sadece birkaç yüzü programa alınıp patronlarla yüzleştiriliyor.
Tabii bu programa gelmek için cep telefonuyla aramak şart, aramanın karşılığı ise tam 22 kontür! İşte değirmenin suyunun geldiği yer. Programın başarısının asıl ölçüldüğü şey! Çoğunlukla yol parası bile kalmamış, hatta ısınmak için programlarda gün geçiren insanlardan, en fazla asgari ücret karşılığı bulunan iş için istenen maddi karşılık bu! Televizyonun internet sitesindeki mail bölümü, bu kontürü bulamadığı için sitem eden insanların yorumlarıyla dolup taşıyor.
Çaresi tükenme noktasındaki insanların umutları televizyon reytingi malzemesi haline getirildiği gibi son ceplerinde kalanlar da böyle acımasızca sömürülüyor Flash TV tarafından. Bu soytarı programının hem figürü, hem amelesi, hem soyulanı işçiler… Korkunç bir umutla saldırılan programda iş bulunan insan sayısı ne kadar acaba: Sadece birkaç yüz.
İşsizler programda her halleriyle onca aşağılanırken kral gibi ağırlanan patronlar ise çoğunlukla yarı mafya bozuntusu tekstil patronu yahut pazarlama patronu veya bulaşıkçı arayan restoran sahibi! İşte bu tanrılaştırılmış küçük patronlara neredeyse işçiler kurban ediliyor. İşsizler adeta işsiz kaldıkları için suçlu ilan edilmiş gibi muamele görüyorlar sürekli. Yalçın Çakır patronlara
“efendim” diye seslenirken, işsize ise
“Sen, abicim, oğlum, kızım” diye hitap ediyor.
“Geç geç, zamanımız yok, söyleyen geçsin, yav anlatamıyor muyum??” nidaları eşliğinde patronlar-işçiler o kutsal sunakta karşılaştırılıyor. Sonra da işçiyi sadaka isteyen dilenci haline düşüren ifadelerle “pazarlanması”na geçiliyor. Öyle aşağılayıcı, kahredici manzaralar; öyle sınıf mücadelesinin onurundan, kazanımlarından yoksun kalmış, bir başına proleterler…
Çaresizlikler sirki
İşte böylesi bir amele pazarı.. Öyle bir pazar ki enformal sektörün üç kuruşluk, sigortasız, en esnek işinin bile
“kral iş” sayıldığı, içinde on bini aşkın üniversite mezununun da debelendiği bir çaresizlikler sirki..
Kapitalizmin yarattığı, son yıllarda da iyice kalabalıklaşan manzaranın yine burjuvazinin basın-yayın araçlarıyla yeniden yeniden sınıfın yüzüne haykırılması.
“Siz bir hiçsiniz, sizin bizim için vida sıkmaktan, temizlik yapan fırçadan başka bir anlamınız yok. Sizden milyonlarca var. Onurmuş, gururmuş, çocuklarmış, yaşamak zorunda olmakmış geçin bir kalemde…” Mesaj bu. Bu mesaj nerede yırtılır, suratlarına fırlatılır, o TV kanalları başlarına dar edilir? Marks’ın
“İşçi sınıfı ya devrimcidir ya da hiçbir şey” dediği ikili manzaranın neresinde yer alırsınız, neresinde?