Eğitim Emekçileri Derneği seçimlere ilişkin yaklaşımını bir yazı ile açıkladı.
www.egitimemekcileridernegi.org
Başladı bir telaş yine. Bu kez yerel yönetimler seçilecek. Partiler kontenjanlarını hemen hemen doldurdular, adaylar belli oldu, tüm koltuklar satıldı. Altı yüz bin dolar veren, İstanbul’un bir ilçesini talip oluyor yönetmeye. O yereli, o bölgeyi, o beldeyi, o ilçeyi, o ili yönetmeye talip zengin kişi her kimse, işte o çok heyecanlı. Fotoğrafçılarda makyajlı afiş pozları verildi bile. Şu veya bu partinin genel başkanıyla aynı kareye girme ayrıcalığına sahip olanlar çok mutlu. Eli yüzü düzgün, fotojenik olanlar ise elbette halkla ilişkiler açısından daha şanslı. Boy boy afişler sipariş edildi çoktan… Parti bayrakları, parti yardımları, parti mitingleri, partililerin talepleri, büro açılışları, gazete dolaşmaları, medya sataşmaları, pazarlama taktikleri, azarlama taktikleri, aday vaatleri, araba konvoyları, mahalle ekipleri, kadın kolları, danışman kadroları, yalan makinaları, yalan makinaları, yalan makinaları… Çarklar gıcırdıyarak dönüyor, insanlar aç, işsiz, perişan, halkım inanmaya, halkım güvenmeye muhtaç, yalanlar televizyonlardan, yalanlar radyolardan, yalanlar gazetelerden, yalanlar bilgisayarlardan akıyor. Seçim geldi!
Yerel yönetimleri seçme oyunu başladı. Evet bu bir oyun! Ey ahali, paranın iktidar olduğu, paranın hükmünün sürdüğü toplumlarda sahnelenen iki perdeli, trajik oyunumuz başladı. İlk perdesi malumunuz genel seçimlerdir. Esas oyun orada sahnelenir. Bilindiği üzere zenginlerin fakirlere, burjuvaların proleterlere seçtirdiği adaylar parlamento denen yerde toplanır bu ilk perdede. Zaten paranın hükmü sürsün diye yasalar çıkartılır parlamentoda. Oyunun ikinci perdesinde ise bu kez yerel meclisler seçtirilir fakirlere, emekçilere, işçi sınıfına yine bu düzenin sahipleri tarafından. Paranın saltanatının sosyal temsilcisi patronlar, siyasal alanda bu iki perdelik, biri diğerini bütünleyen oyun sayesinde ayakta kalır bu düzende. Açlar, işçiler, emekçiler eğer birilerini-yalandan da olsa, seçince herşeyin aynı tas aynı hamam olacağını bile bile- seçerek katılmazsa bu oyuna, oyun bozulur.
Oyun bozulursa, yani düzene karşı çıkarsa emekçiler, nasıl düzülecek çek defterleri? Yani yerel rantlardan, arsa spekülasyonlarından, sudan, ulaşımdan, gazdan, vergiden beyler bayanlar, çöp vergisinden, park vergisinden, hık vergisinden, hak vergisinden paraya para değil dolar ve euro diyen türedi zenginler, ve onların kardeşleri, bacıları, amcaoğulları, dayıkızları, hısımları, akrabaları, hemşehrileri, yani zenginlerin daha da zenginleşmesi, fakirlerin daha da fakirleşmesi, bir tarafta azalan sayıda parababasının, diğer tarafta çoğalan sayıda mülksüzün birikmesi nasıl mümkün olacak?
Sahi emekçi öğretmen bu bayat oyuna, “ya acaba şunlar gelirse daha iyi olur mu?” , “yok yok, yoksa bunlar gelse mi daha iyi olacak?” diye diye bu kazananı belli olan seçim oyununa bu sefer de katılacak mı? Kaybeden olmaya, hep kaybetmeye, hep.. hep.. hep… “yeter!” diyemez miyiz bir kez?
Bu ülke bu yerel seçimlerle alt üst olmaz. Oyuna yeni katılan bazıları fazlasıyla hevesli olabilir, hatta kimileri kendi kendine gelin güvey olup üç aşağı bilemedin beş yukarı belli olan sonuçlara dair umut da besleyebilir. Oysa bu düzende seçilmek para işidir. Yerelde de, genelde de seçimler paralıdır, parayladır, para içindir. Parasız olmaz. Bu sermayeci, bu kapitalist düzende parasız hiç bir şey olmaz.
Biz öğretmenler geçmişte çok aldandık. “Kadro vereceğiz, sizi de öğretmen yapacağız” diye diye son yirmi yılda tam dört yüz bin öğretmen işsizlik tehdidiyle ücretleri düşürüle düşürüle, onurları çiğnene çiğnene ezildiler bu ülkede. Yok saydınız bizi. Kadrolu dediğiniz öğretmeni de üç kuruşa mahkum, kredi kartına muhtaç hale getirdiniz. Ne grevli TİS’li sendika, ne bilimsel demokratik eğitim, ne insanca yaşanacak ücret, ne de uğruna mücadele edecek bir ideal, bu ülkede hangi parti hangi genel-seçimi, hangi yerel-seçimi kazanırsa kazansın sonuç değişmedi. Aldatıldık!
Şimdi de emekçi öğretmen, emeğini gasbedenleri seçsin, hangisi daha iyi gasbedecek, bakalım bizi daha beter ezecek, aşağılayacak diye bu oyuna katılsın istiyorsanız…
Adalet ve Kalkınma Partisi, Anavatan Partisi, Bağımsız Türkiye Partisi, Büyük Birlik Partisi, Cumhuriyet Halk Partisi, Demokrat Parti, Demokratik Sol Parti, Demokratik Toplum Partisi, Emek Partisi, Genç Parti, Hak ve Özgürlükler Partisi, İşçi Partisi, Liberal Demokrat Parti, Millet Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi, Özgürlük ve Dayanışma Partisi, Saadet Partisi, Sosyaldemokrat Halk Partisi, Türkiye Komünist Partisi, Barış ve Demokrasi Partisi, Halkın Yükselişi Partisi.
Yerel seçimlere katılan 21 partisiniz. Hepiniz eşit değilsiniz, farklarınız var elbette. Ama hiçbiriniz emekçi öğretmene güven vermiyorsunuz.
Oyumuz sizlere değil. Yerel ayak oyunlarına, sermaye güreşlerine bizden bu kez katkı yok. Açıkçası biz kaybedeceğimiz bir oyunu oynamaktan bıktık. Gerçekten bizden, aramızdan, geleceği ve toplumu temsil eden işçi adaylar varsa aday olan, sırf bu aldatmacayı teşhir için onları destekleyeceğiz. Paranın demokrasisi olmaz çünkü. Paranın hükmettiği ülkede seçim oyunuyla, sandıktan sandığa oy vererek onaylamayla demokrasicilik oynanmaz. Artık yeter! Düzen partilerine oy vermeyeceğiz. Sahte hayallere karnımız doydu. Bu ülkeye demokrasi, polis operasyonlarıyla, zenginlerin birbirine caka satmasıyla, “one minute”larla, Obamalarla, zenginlerin medyasıyla, sivil toplum örgütleriyle vb. gelmez. Gelirse işçi sınıfıyla gelir. 1 Mayıs’ta Taksim’le gelir. Yaklaşan baharın tazeliğiyle, sokakta kora kor mücadeleyle gelir. O kadar! Emekçi öğretmen bunu bilir, bunu anlatır.