İHD'den dillerinden sonra ellerine kelepçe vurulan çocuklarla dayanışma eylemi...
“....Geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri
suyun ayakları olmuştur ayaklarımız
ellerimiz, taşın ve toprağın elleri.
Yağmura susamış sabahlarda çoğalırdık
törenlerle dikilirdik burçlarınıza.
Türküler söylerdik hep aynı telden
aynı sesten, aynı yürekten
dağlara biz verirdik morluğunu,
henüz böyle yağmalanmamıştı gençliğimiz...”
Orda bir yer var uzakta...
Oralar “gitmesek de -görmesek de” kirli bir savaşın imha ve inkar günlerini yaşıyordu, yasalardan önce kurşunlar işliyordu hayatlara... Uğur'lar, Enes'ler uğurlanıyordu daha yaşanacak onca güzelliğin düşü yok edilerek sonsuzluğa...

İşte oralarda çocuklar için artık hayat; panzer, cop, gözaltıydı. O faili meçhuller ve kayıplar diyarında, ölü canların kuyulara itildiği infazlar ikliminde çocuklar artık çocuk kalamıyordu bile. Artık onları bekleyen bir de hapishane hücreleri vardı. Dillerine konan kelepçe artık ellerindeydi.2006 yılında Terörle Mücadele Yasası'nda yapılan değişikliklerle beraber 15-18 yaş arası çocukların Çocuk Mahkemeleri yerine DGM'den bozma Ağır Ceza Mahkemelerinde yargılanmalarının önü açılmıştı.