Seçim gündemi ısınmaya başladı. Emekçi sınıfların kriz saldırganlığıyla yüz yüze olduğu bir dönemde düzen partilerinin seçim atraksiyonları da hızlanıyor. Peki bu koşullarda sınıf bilinçli işçiler ne yapmalı?
Alınteri, Sayı: 61, 01 Mart 2009
Yerel seçimler, kitlelerin hoşnutsuzluğunu kapitalizme karşı uzlaşmaz sınıf savaşımı doğrultusunda ilerletmenin, siyasallaştırmanın, örgütlenmenin, sınırları zorlamanın bir aracı mı olacak… Yoksa kitlelerin tepkisini geçici bir süreyle de olsa yumuşatmanın ve sandığa gömmenin bir aracı mı? Son bir ayına girilen seçim sürecinin temel sorusu budur.
Seçim süreci emekçi kitlelerin politik algılarının görece daha açık olduğu, dolayısıyla değerlendirilmesi gereken dönemlerdir. Ona kayıtsız kalmak söz konusu olamaz. Bu noktada önemli olan bu “ilginin” içeriği, hedefleri ve sınırlarıdır.
Düzen partileri açısından bunun anlamı nettir: Emekçilerde boş umut ve hayaller yaratmak, sistemden kopuşunu engellemek, kitlelerin öfke ve taleplerini kapitalist sisteme hapsetmek! Seçimler bunun bir aracıdır. Bunun için kıyasıya yarışırlar ve bu rolü en iyi oynayan kazanır. Sol reformist partiler için de durum son tahlilde bundan farklı değildir. Onlar da kapitalist düzen sınırları içinde kısmi düzeltmelerle emekçileri sisteme bağlamanın karşılığında birkaç koltuk hayal ederek seçimlere girerler. Yerel yönetimler söz konusu olduğunda reformistlerin bu hayalleri daha da depreşir; belediyeler “sosyalizmin kalelerine” burjuvazinin merkezi iktidarı sorunundan bağımsız “halk iktidarı organları”na dönüşür.
Sınıf mücadelesinin bugünkü gelişim düzeyinden hareketle seçimlerin boykot edilmesinin koşulları yoktur. Öte yandan seçimlere katılan reformist grupların ve onlara eklemlenen kimi devrimci çevrelerin yerel yönetimler konusunu, burjuvazinin sınıf olarak merkezi iktidar sorunundan kopuk ele alan, yerel yönetimlerin burjuva iktidar sistemi içindeki konumları ve hareket alanlarının sınırlılıklarını “unutturacak”, düzen içi “sosyalizm” hayallerini körükleyici ya da “halk iktidarı” yanılsamalarını besleyip körükleyici tutumlarına da ortak olunamaz.
Bugün sınıf bilinçli öncü işçilerin asıl dikkatlerini yoğunlaştırması gereken yer krize karşı militan bir sınıf ve emek hareketinin örgütlenmesidir. Bunun için enerjimiz, imkanlarımız ve seçim ortamının ortaya çıkarttığı olanakların tümünü bu noktaya yoğunlaştırmalıyız. Belli bir süreliğine de olsa burjuva düzen partilerinin tayin edici oldukları yerel seçimler sorunu etrafında burjuva-reformist hayalleri körükleyici bir tartışmanın çerçevesi içine sıkışmak yerine, sınıf bilinçli öncü işçilerin önümüzdeki bir ayda izlemesi gereken yol:
BİRİNCİSİ, yerel yönetimlerin nasıl bir sömürü, soygun ve rant kapısı haline getirildiklerinin de teşhiri temelinde özellikle barınma, sağlık, sağlıklı bir çevre, eğitim ve ulaşım ile kentsel dönüşüm yağmacılığını da hedefleyen birkaç temel talep yanında; İKİNİCİSİ, asıl krize karşı güç yığınağı yaratacak “Herkese iş, herkese insanca yaşam”, “İşten atılmalar yasaklansın”, “6 saatlik işgünü, 8 saatlik ücret” vb. ekseninde temel sloganları öne çıkaran ve bunlara bir de; ÜÇÜNCÜSÜ, “Düzen partilerine oy yok” ya sandığa hiç gitmeyerek ya da geçersiz oy kullanarak düzen partilerini hedefe çakan, onların faaliyetlerini her yönden engelleyip kitlesel yöntemlerle sabote etmeyi içeren üç ayaklı bir tutum; bu çerçevenin içine Mart ayının geleneksel eylem takvimi (8 Mart, 12 Mart, Newroz) ile ardından gelen 1 Mayıs gündemlerini de ekleyerek yaygın bir ajitasyon, propaganda ve kitlesel eylem-etkinlikler bütünü.
Bu seçim döneminin kendine has yönünü oluşturan asıl can alıcı nokta, bir kriz dalgasının katlanarak büyüdüğü koşullarda asıl tayin edici çatışma ekseni -işçi sınıfı-burjuvazi ekseni- üzerinde yoğunlaşıp olabildiğince geniş alanlarda direnme ve karşı koyma dinamiklerini güçlendirme, köprübaşları yaratma sorunudur.
Buna bağlı olarak, bu süreçte dinamik propaganda ve ajitasyon ekipleri kurarak bunları belli bir yere bağlamak yerine belli başlı tüm sanayi bölge ve havzalarında gezici ekipler şeklinde, daha çok sözlü ve yanı sıra afiş, bildiri, yazılama gibi yazılı propagandanın görece kalıcı biçimlerini kullanarak; kitle toplantıları, salon etkinlikleri, aynı içerikte değişik sanatsal etkinlikler düzenleyerek seçim dönemi etkin bir şekilde değerlendirilebilir - değerlendirmeliyiz.