Pazartesi, 16 Mart 2009 (17 yıl 7 ay önce)
Ankara'da hazırladığımız seçim ağırlıklı üç ayrı afiş ve kriz afişlerimizle Tuzluçayır'daydık.
Afişlerimizle işçi ve emekçilere "Aldatan kimdir seni? Kimdir evini yıkan? İşsiz bırakan kim?" diye sorduk.
Diğer tarafta ise bol keseden atan sandık hokkabazlarına da "Asgari ücretle çalışanlara, ücretlerinin 5'te 1'ini geçmeyecek kiraya lojmanlar tahsis edilecek mi? İşsizlere tüm belediye hizmetleri ücretsiz olacak mı? Seçmenlere, aylık referandumlarla görevden alma hakkı verilecek mi? Ucuz konut, ucuz ısınma, ucuz ulaşım, yaşanabilir çevre, temiz gıda, parasız sağlık hizmeti sağlanacak mı?
Çöp vergisi, sokak aydınlatma gideri vb. adı altında belediye hizmetlerinin vergilendirilmesi ortadan kalkacak mı? Belediye bütçelerinin denetimi halka açılıp, bütçenin kullanımına emekçi halk karar verebilecek mi?" dedik.
Sandıktan çıkarak başkanlık koltuklarına oturmaya çalışan düzen partilerinin temsilcilerinin halkın bu taleplerini karşılamak gibi bir dertlerinin olmadığı asıl amaçlarının sermayeye yaranmak, bunu yaparken de kendi ceplerini doldurmak olduğunun altını çizerken "Kahrolsun sandıklı kölelik düzeni" dedik.
İşçi ve emekçilerin kurtuluşunun ücretli köleliğin yıkılması ile mümkün olduğunu "Gün be gün işsizleşir, yoksunlaşır, geleceğin tasasını bir kambur gibi sırtımızda taşırken, Tek gerçek kurtuluşumuz sosyalizmdeyken, Çürüyen ve çürüten asalaklara oyda yok onay da yok" dedik.
Sandıkdan kim çıkarsa çıksın işçi ve emekçilerin kendi ihtiyaçları için koltuklara kurulanlara o koltukları dar 
etmesi, sefa sürülen koltuklar değil iğneli koltuklara çevirmeden geçtiğini vurguladık.
Çalışmamız boyunca karşılaştığımız bir kesim de vardı ki bu kesim tüm umudunu CHP'ye bağlamış, dahası Murat Karyalçın'a bağlamış; Melih Gökçek gitsin de kim gelirse gelsin diyen, bir taraftan da Karayalçın gelirse bir şekilde bize faydası dokunur, bir yerinden nemalanırız beklentisine girmiş bir kesimdi.
Afişlerimizin Karayalçın'ın afişlerinin üzerini örtmesine bile müdahale edebiliyorlardı. Bu pratikte bizlere gösteriyor ki bir umut bir çıkış noktası götüremediğimiz işçi ve emekçiler düzenin o ya da bu tarafına kolaylıkla kanalize oluyorlar. Karayalçın'ın düne kadar Kürt ve Alevi emekçiler katledilirken, işçi ve emekçilerin hakları tek tek gasp edilirken hükümette olduğu gerçeği çok çabuk unutuluyor. O zaman "Çiller'in çantası Karayalçın" diye dalga geçilirken şimdi umut oluyor.
Biz sınıf devrimcilerinin bu olumsuz durumun ilk sorumlularından olduğu da bir gerçek. Bu gerçeğin ayrı bir motivasyon kaynağı olduğu seçim çalışmalarımız devam ediyor.
Ankara Alınteri okurları