Pazartesi, 30 Mart 2009 (17 yıl 7 ay önce)
Bu yerel seçimlerde AKP sayısal bakımdan bariz bir oy kaybetti. Fakat sayısal bakımdan yüzde 5-6 olan bu kayıp asıl psikolojik açıdan “sarsıcı” bir darbe özelliğine sahiptir. Tayyip Erdoğan ve AKP küstahlığı bir tokat yemiştir. Bu tokat Kürdistan'da ve krizin ezici sonuçlarının seçim öncesinden başlayarak yaşanmaya başladığı işçi ağırlıklı sanayi bölgelerinde daha belirgin ve sarsıcıdır.
Bu sonuç belki bir “erken seçim” tartışması ve efelenmelerini gündeme getirebilir. Ama şu an için kayda değer bir siyasal kriz-sarsıntı bile yaratmaz. Ancak AKP'nin inişe geçişi, kapitalizmin krizinin önümüzdeki süreçte ağırlaşacak ekonomik-toplumsal sarsıntılarıyla da birleştiği taktirde potansiyel bir olasılık olarak farklı yön ve boyutlar kazanmaya gebedir.
Bu sonuç asıl kriz ve krizin yükünü işçi sınıfı ve emekçi yığınların sırtına yıkma yönelimleri/hazırlıkları yönünden ikili bir sonuç doğurmaya adaydır. AKP ne artık eski küstahlığıyla “ben yaptım oldu” rahatlığı ve saldırganlığıyla hareket edebilecektir (yığınların tepkisinden korkutan etkisi), ne de TÜSİAD patronlarının kendisini zorlayacağı konularda onlara karşı da eskisi kadar rahat dayılanabilecektir. Dolayısıyla farklı tekelci sermaye kliklerinin basınçlarına karşı koyma katsayısında bir düşme yaşanacaktır.
Kapitalizme karşı...
Buradan devrimci bir sınıf siyaseti açısından çıkartılması gereken temel sonuç şudur: İşçi sınıfı ve emekçi yığınlar, daha fazla ezilmemek için hakları ve talepleri doğrultusunda atak ve militan bir mücadele çizgisi izlemek zorundadır.
İşsizlik başta olmak üzere krizin ezici sonuçlarının seçim tantanaları arasında boğuntuya getirilmesi büyük ölçüde başarıldı. Hergün binlerce işçi kapının önüne konulurken (sırf şu son üç ayda 375 bin işçi işini kaybetti) bunların çoğu sınıfı temsil etme, ona devrimci öncülük iddiasındaki komünist ve devrimci güçlerin görüş alanına dahi giremedi.
Kapitalist sistemin dünya çapında tarihsel yapısal krizlerinden birine daha yuvarlandığı 2009 Türkiyesinin somut koşullarında, nesnel anlamı ve sonuçları itibariyle fiilen burjuvazinin gündeminin peşinden sürüklenmek anlamında bu tarihsel hata, hiç olmazsa şimdi seçim sonuçlarına dayalı olarak koparılacak yaygaralar,
“erken seçim” vb. tartışmalarına dalmak şeklinde tekrarlanmamalıdır. Devrimci proletaryanın bağımsız sınıf çizgisi-politikası açısından akıl almaz bir aymazlık ve sürükleniş anlamına gelen bu
“daralma”, sırf kendisiyle de sınırlı kalmayıp telafisi sonradan da çok zor tarihsel bir hata olur...
Seçim arafesinde ertelenen IMF ile anlaşma ile birleşik bu saatten itibaren kriz programı olarak emekçilerin sırtına bindirilecek yeni ekonomik, siyasal paketler yoksulluk ve özgürlük yoksunluğunu derinleştiren bir faktör oynayacak. İşçi sınıfı devrimcileri olarak seçimimiz tüm dikkat ve enerjimizi, bunlara karşı sınıf savaşımını besleyip güçlendirecek, etkin eylem talep ve sloganlarıyla sınıfın birleşik ve militan mücadele hattını örmeye yoğunlaştırmak olmalıdır. Sosyalizm alternatifini bunun içerisinden yetkinleştirerek yürünmelidir.
Kürdistan’da “refarandum”!
Kürdistan’da bir “
refarandum” özelliğini kazanan bu seçimde Kürt halkı net bir tutum sergiledi. Faşist rejimin liberal açılımlarını değil Kürt burjuvazisinin yönelimlerini esas aldı.
DTP Kürt halkının aidiyet duygusu ve kimliğine sahip çıkma iradesini arkasına alarak Kürdistan’daki etkinliğini pekiştirdi.
Fakat Kürdistan’dan göçü yoğun alan illerde DTP’nin ciddi oranda gerilediğini görüyoruz. Mersin, Adana, İzmir ve İstanbul gibi iller başta olmak üzere DTP’nın toplama yansıyan oy kaybı işçi ve emekçilerin sınıfsal taleplerinin gözardı edilmesinin faturası oldu.
Tehlikeli kutuplaşmaya karşı...
Bu seçim sonuçlarında kaydedilmesi gereken bir diğer gelişme de CHP ve MHP’nin
“yükselişi” ve yükseldiği yerlerin Türk-Kürt ayrılığı temelinde etnik kutuplaşmanın keskin olduğu yerler olması yönüdür. Bu emekçiler arasında bir iç boğazlaşma yaratma zemininin ne kadar güçlü olduğunu gösteren bir veridir.
Kürt, Türk farklı milliyetlerden emekçilerin kardeşlik bilinci ve eylemi ancak ve ancak, kapitalizmin krizinin sarsıntısı ile de birleşik, sınıf mücadelesi ortak paydasında buluşturulabilir.
Bu saatten itibaren yüzümüzü, sınıf muharebesinin doruğa çıkacağı devrimci 1 Mayıs’ı örgütleme ruhuna ve krizle birlikte kapitalizmi tarihin çöplüğüne gönderecek sosyalizm savaşımına dönmeli, buna kilitlenmeliyiz.
Fabrikalar, grev-direniş alanları, emekçi semtlerinden 1 Mayıs’a akmak, ancak ve ancak oralarda somut talepler doğrultusundaki mücadeleyle güç kazanacaktır!