Dikkat diye buyurdu bilimciler: Küresel ısınmanın sorumlusu obezlerdir
Yani şişmanlar, aşırı şişmanlar.
İngiltere'de yayınlanan International Journal of Epidemioloji adlı derginin duyurduğu araştırmaya göre, şişmanlar zayıf ve “normal kilolu” insanlara göre çok gıda tüketmekle kalmayıp bir de daha fazla motorlu taşıt kullandıkları için, küresel ısınmanın failleri durumundaymış.
“Biz” buna bir de gıda tüketimindeki artışın karşılanması için cansiperane çabalayan o fedakar kapitalistlerin, gıda, otomotiv, petrol, kimya tekellerinin patronlarınınn üretimi artırmak için nasıl da çaresizce çabalayarak işçileri daha fazla üretmek için zorlamak zorunda kalışlarını ekleyelim. Hani şu Fast Food denen atıştırma tekellerinin dünya genelinde her gün sattığı milyonlarca Hamburger ve benzeri çöplük için asgari 5-10 yılda kesimlik hale gelebilen büyükbaş hayvanları neredeyse dörtte bir zamanda şişirip ızgaralara servis edilecek hale getirmek için sayısız kimyasalı kullanmak mecburiyetini, hormonları ve genetik yapısı ile oynanmış yeni türlere yatırım yapmak zorunda kalmalarını da unutmayalım.
Liste daha uzatılabilir. Mesela, otomotiv tekelleri, giyim kuşam kapitalistleri, inşaat sanayicileri vb. Hepsi de şu “lanet” obezlerin doymak bilmez iştahlarına mal yetiştirebilmek için işçileri nasıl ölümüne çalıştırmak zorunda kalıyorlar değil mi.
Hastanelerde bile obezler yüzünden yer bulamıyor “normal” insanlar. Hani SSGSS çıktı ve muayene katkı payı, ilaç katkı payı diye uzayıp giden paylarla yaşamlar, gelecekler paylaşıldı ya işte bunun da sorumlusu obezler oluyor böylece.
Yine bir İngiliz ekibinin araştırmasının sonucu bunlar. Ciddiye alırsanız işte böylesine komik bile değil insan zekasını aşağılayan zavallı sonuçlara ulaşabilirsiniz.
Ama bu dönemde, yaşadığımız yapısal/sistemik kriz koşullarında pek çok örneğiyle karşılaştık ve daha da çıkacaktır.
Elbette işçi sınıfının kapitalizme öfkesini bastırmak ve kendi içinde ya da müttefikleri arasından kesimlere yöneltmek gibi “büyük” hedefler tek başına açıklayıcı olamaz.
Azami kar ve azami egemenlik için azami sömürüden başka bir şey olmayan tekelci kapitalizm borçla, kredilerle, gelecekte elde edileceği umulan gelirlerin bugünden harcanmasıyla durumu idare ediyordu. Deniz bitti.
Bir yandan al hep al, ne olursa olsun al ve tüket dönemi tüketilenlerin parası dönmez hale geldiği için kapanmaya başladı diğer yandan, sanayinin ihtiyaçları dışlayan büyümesi, kar için şişmesi geri dönüşü kesintiye uğratmaya başladı. İşte bu her ikisinin kesişme anına kriz diyoruz.
Tıpkı obezite gibi harcanmayan, harcanamayacak kalorileri bünyeye tıkıştıran birey sonunda kalp-damar hastalıkları başta sayısız bedensel yıkım yaşamaktan kaçınamıyorsa onu böylesine kar sağılan hayvan olarak aşağılayan kapitalist de yeniden üretime yatırıp amiyane tabiriyle harcamadığı parayla şişiyor.
Yine tıpkı obezitenin baş faili ayaküstü atıştırma gibi, yanlı işleyişin sonucu olarak tüm doğal kaynakları tüketerek ilerliyor. İlerledikçe de bu ilerlerleyişi her günkü üretimiyle ortaya çıkartan işçi sınıfını daha fazla, daha şiddetli bir sömürüye tabi tutuyor. Daha fazla, daha büyük yani azami kar için daha fazla, daha yoğulaşmış, daha şiddetlenmiş bir sömürüye yükleniyor. Bunun tek yolu ise bildiğimiz gibi çalışma saatlerini fiziki dayanma süresinin ötesine uzatmaktan yani, daha çok üretimi daha az işçiyle, daha ağır çalışma koşullarında gerçekleştirmek velhasılı işçi çıkartmalar, düşük ücretle çalışmaya zorlamalar ve diğer yöntemlerdir.
Bütün bunlar ilk anda azami karı getirse de hemen ardından tüketim eğilimini bastırarak sistemin soluğunun tıkanmasına yol açmaktan başka sonuç vermez. Fakat gözden kaçırmayalım obez bireydir. Bir kalp krizi tamam işi biter. Yanlışının bedelini ödeyecek kendi organlarından ve hayatından başka bir şeye sahip değildir. Oysa kapitalizm iliklerine kadar örgütlü bir dünya sistemidir. Ne kadar şişerse ve krizlerle tıknefes olursa olsun bedelini ödetecek bir “şeyler” bulur. Daha açığı birileri her zaman vardır bu krizlerin yükünü sırtlamak zorunda bırakılacaklar... İşçi kıyımları bunun bir yöntemidir. İşsizlikle kıyılmayanların aşırı çalışmayla kıyılması, sağlıksız çalışma koşullarına zorlanmasıyla kıyılması, sefalet ücretiyle harcadığı enerjiyi yerine koyamayarak kıyılması hep bunun yöntemleridir.
İhtiyaçları gözetmeden sırf tüketmiş olmak için tüketmek, anlık zevk veya “mutluluk” uğruna alıcı olmak, önünü sonunu düşünmeden hareket etmek yalnızca kişiyi değil tüm ülkelerden işçi sınıfını ve geleceğini karartıyor.
Toplumsalcı düşünüş, sosyalist bir bilinç ve örgütlenme ile yaşayışın dışında çarenin olmadığı belirginleşiyor. Hastalıklı olan sistem. Birey-tolum, üretim-tüketim, ihtiyaç ve karşılanması ilişkilerini yeni baştan kurmadan, parçadan çözümlerle hakedilen yaşama ulaşmak olanaksız.
Tüketmediğimiz için horlanmak, az tükettiğimiz için küçümsenmek, çok tükettiğinde aşağılanmak, hep daha fazla üretmek için bitimsiz bir yarışta yanı başımızdaki sınıf kardeşimizle ölümüne yarışmak sonuçta her halükarda vardığımız yer değişmiyor. Misal, andığımız araştırmanın sahibi bilim insanı kılıklı kapitalizm borazanı İngiliz Phil Edwards ve Ian Roberts gibiler tarafından her bir obezin, “normal” bireye kıyasla yılda bir ton daha fazla karbondioksit emisyonununa yol açtığı gerekçesiyle afişe edilmesi ne şaşırtıcıdır ne de beklenmediktir.
Kar için yalnızca daha çok, daha hızlı kar elde etmek amacıyla üretimin bilimdeki yansıması bu. Biraz olsun insani bir bakış açısı için, biraz olsun insan yerine konmak için bu bakış açısını reddetmekten, kapitalist düşünüşün dışına çıkmaktan başka yol yok.
İnsanca yaşam sosyalizmde ve her bir işçinin, her bir bireyin insan olarak saygı görmesi de sosyalizm için mücadeleden başka yol yok. 1 Mayıs bunun için en önemli fırsatlarımızdan biri.
İşçi sınıfını aşağılayan, azami kar amacıyla azami sömürü koşullarında tüketen kapitalistlere karşı ne emek gücümüzle ne ihtiyaçlarımızla sağmal hayvanlar değil dünyanın ve yaşamın gerçek yaratıcısı/üreticisi insanlar olduğumuzu göstermek için bir fırsat.
Elbette 2 Mayıs'a ve sonraki her günümüze taşıyıp üretebildiğimiz kadar.