Türkan Saylan ve Ergenekon

Pazartesi, 20 Nisan 2009 (17 yıl 6 ay önce)

Ergenekon operasyonunun 12. dalgası, aralarında Başkent Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Mehmet Haberal'ın da bulunduğu çeşitli üniversite rektör ve öğretim üyelerini hedeflemesinden çok, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği Genel Merkezi'yle dernek başkanı Prof. Dr. Türkan Saylan'ın evinde yapılan arama, bilgisayarlara el koyulması, dernek yöneticilerinden Doğan Holding İcra Kurulu üyesi Tijen Mergen'in gözaltına alınmasıyla çalkantı yarattı. Operasyon başlar başlamaz Türkan Saylan'ın evinin önünde yapılan gösteriler, hakkında yazılan yazı ve atılan manşetler dinmek bilmedi. Doğan Grubu tarafından yapılan ÇYDD'ye destek kampanyasında 1.2 milyon TL'lik bağış elde edildi. Öyle ki, operasyona gösterilen tepkilerin Ergenekon'la bağlantıları bilinen rektörlerin tutuklanmasıyla sınırlı kalmayıp toplumsallaşmasında asıl rolü, ileri derecede kanser hastası olan Türkan Saylan'ın evinin aranması oynadı. Yobaz Vakit gazetesinin salyalı yorumları ise (Saylan'ın annesinin Hristiyan olması hasebiyle misyonerlik, derneğin PKK'li öğrencilere burs verdiği -bunlara kafaların örümcek ağlı bölgelerine hitap eden “Türkan Saylan burs verdiği kızlara 'Bekaretinizden kurtulun' dedi” türü neşriyatı da (Yeni Şafak) eklemeli!), ateşe benzin etkisi yaptı. Revizyonun eşiğindeki hükümette, liberalizmin yeni kalesi Taraf'ta ve keza Yeni Şafak'ta kısmi bir “rahatsızlık” beyan edildi.

Bir toplumsal mühendislik projesi

ÇYDD ve Çağdaş Eğitim Vakfı (ÇEV) gibi kuruluşlar, TÜSİAD başta olmak üzere mülk sahibi sınıfların bir kesiminin “sosyal sorumluluk” projelerini temsil ediyorlar. İlköğretim çağındaki kız çocuklarının okutulması, kırsal alanda kız yurtlarının yapılması, üniversite öğrencilerine burs verilmesi gibi konularda 1980'lerin sonlarından beri faaliyet yürütüyorlar. Sosyal yıkım ve neoliberal eğitim politikaları altında eğitim görebilmelerinin tek koşulu çalışmak ve başarılı olduğu sürece burs alabilmek olan emekçi çocukları, bu dernek ve vakıflara başvurmak zorunda. Sürekliliği olan ve dönem dönem kampanya düzeyinde örgütlenen bağış toplama faaliyetleriyle bu dernekler, tıpkı sağlık gibi eğitimin de olduğu kadarıyla yükünü sırtından atmış, “iki sınıf, iki eğitim”i politika haline getirmiş sermayenin “şirin” yüzünü oluşturuyorlar. Özellikle de gericilik ve mutlak yoksulluk bağlarıyla evlerine kilitlenen kız çocuklarının eğitimini öne çıkarmaları, bu imajı daha da perçinliyor.

Söz konusu dernek ve vakıfların tek saiki elbette ki kapitalizmin “hayırsever” imajını parlatmak değil elbette. Öğrencilere burs verilmesi, aynı zamanda emekçiler üzerindeki toplumsal ve politik etki gücünün bir aracı olarak da kullanılıyor. Eğitim açlığı ve yoksunluğu içerisindeki öğrenciler, küçük yaşlardan itibaren sermayenin farklı kesimlerinin arasındaki savaşımın birer nesnesi olarak “değerlendiriliyorlar”. Bu dönemde kurulan bağların, yaratılan manevi etkinin gelecek yıllardaki geri dönüşü, bu denli genç ve hala eğitim oranı düşük bir nüfusun bulunduğu Türkiye ve Kürdistan'daki toplumsal mühendislik stratejilerinde büyük önem taşıyor. “Aydınlanmacılık” görünümü altında Kemalist, “dini ve manevi değerlere bağlılık” adı altında Fethullahçı ağırlıklı burs akışı, bir öğrencinin tüm insani ihtiyaçlarıyla oranlandığında düşük de olsa, anlam taşıyor ve bu anlam, kurulan/sürdürülen bağlarla birlikte toplumun yeni kuşakları üzerinde bir muharebe alanı olarak gerçekleşiyor. Dolayısıyla burs veren kurumlar, renksiz, kokusuz değil, sermayenin farklı kesimlerinin sınıfsal-politik çıkarlarını temsil ediyor ve onların ideo-politik konumlanışını yoksul öğrencilere taşıyorlar. ÇYDD'ye burs kriterleri ve Kemalist çizgisi üzerinden yöneltilen saldırılar da bununla bağlantılı... Saikleri sermayenin göstermek istediği kadar “masum” olmayan bu savaşta, haliyle en kirli silahlar kullanılıyor, toplumsal gericilik birikiminin özellikle de kadınlara ilişkin kodları öne çıkarılıyor!

Bu bağlar neyi bağlar?

ÇYDD'nin aranması, Ergenekon'un Atatürkçü Düşünce Derneği, Türkiye Gençlik Birliği gibi çekirdeğe en yakın bağlantılarından olmamasıyla -”vurucu” değil “yumuşak güç”- ve Tijen Mergen'in gözaltına alınması üzerinden Doğan Grubu'na gönderilen “selamla” tepki topladı. Ancak Ergenekon'un ikinci iddianamesinde işaret verilmişti.

Ergenekon operasyon dalgaları, elbette ki işçi sınıfı ve emekçilere, Kürt halkına, devrimcilere karşı onyıllardır işlenen vahşet ve suçların sorumluluğunu taşıyan sistemin ve rejimin kendisini değil, emperyalist ve işbirlikçi sermayenin politikalarına uygun olarak rejimin dizaynını hedefliyor. İletişim, arşiv, işbölümü ve uzmanlık, silah ve mühimmat, olay, devrimcilerle ve PKK'yle ilgili olanlar dahil bazıları üfürükten olmak üzere bağlantılandırma ve hiyerarşik dizilim itibariyle öncekine göre daha fazla “operasyon” tadındaki ikinci iddianamede, “sivildeki” bağlantılar daha çok en göz önündeki gazeteciler bazında ele alınıyor. Ancak masterplan'lara dair kimi açılımlarda daha sonraki dalgalara da yön verecek tarzda, darbe hazırlıklarının toplumsallaştırılmasında etkin olarak değerlendirilmesi düşünülen, aralarında ÇYDD'nin de bulunduğu kuruluşlara yer veriliyor:

Halkın örgütlenmesi' ve 'Kitlelerin örgütlenmesi' başlıkları altında; '… Halkın örgütlenmesinin iki yolla olacağı, bunlardan birincisinin siyasal iktidar amaçlı öncü örgütlenme, ikincisinin ise halka önderlik etmesini sağlayacak olan halk örgütleri olduğu, bunların ise işçi ve memur sendikaları, esnaf, sanatkâr, tabip, mühendis, mimar ve avukat odaları gibi kuruluşların olacağı, bunların yanı sıra Atatürkçü Düşünce Derneği (ADD), Cumhuriyet Kadınları Derneği (CKD), Çağdaş Yaşam Derneği (ÇYDD), Pir Sultan Abdal Kültür Derneği (PSAKD) gibi ideolojik yönelişli örgütlerle olacağı, ayrıca gençliğin kitlesel örgütlenmesi ile gerçekleştirileceği…'

Dolayısıyla bulunduğumuz evrede içe/derine (Mehmet Ağar, Doğan Güreş, Teoman Koman, Tansu Çiller, Ünal Erkan, Hayri Kozakçıoğlu... gibilerine, bütün zamanların “iyi çocuklar”ının tüm kollayıcılarına) değil dışa doğru genişlemeye “mecbur” olan operasyon dalgaları, ruhunu Ergenekon dahil her türlü faşist şoven, nizami ve gayrınizami her darbeciye satmaya hazır, bir düdükle Cumhuriyet mitingleri için hazırola geçen, halk ve öğrenci düşmanı “organik” rektörleri değil, başkan ve yöneticileri İzmir mitingine gelene kadar tüm darbeci miting kürsülerinde çığıran ÇYDD gibi sair efradı da kapsayacaktı! O halde, tetikçi örgütlenmesinde bizzat yer almış, cezaevi kapısı görününce kalp çarpıntısına tutulan, ardı ardına intihar eden kara kutuların değil, bu tür bağlantıların da hedef seçilmesine şaşılmamalıdır. Yapılan “demokrasi” şovlarının, dökülen timsah gözyaşlarının aksine, kullanılan “zor”un derecesinin, gözaltına alınanların siyasal, toplumsal konum, statü ve bağlantıları ile birlikte düşünüldüğünde “menzile” girdiklerini gösterecek ve saflarda moral yıpranmayı sağlayacak ölçüde tutulduğu da unutulmamalıdır. Gerçekleşen, darbe çığırtkanlığını Cumhuriyet mitingleri ile “operasyonel” seviyeye çıkardıktan sonra haklarında verilen hükmün uygulanmasından başka bir şey değildir. Burada AKP ve polis cephesinden bir ölçüde “rol çalma”, “tadını çıkarma” olsa da, bu, perspektif plan açısından bir şey değiştirmez! Krizin yarattığı hoşnutsuzluk ve tepki birikimiyle bütünleşik tarzda, keza CHP, yeni söylemiyle SP gibi karşıdevrimci düzen partileri tarafından AKP karşıtlığı sınırlarında kanalize edilme olasılığı yüksek olmakla birlikte, operasyonların devlet -yargı vd- ve “sivil” bağlantılar içerisinde sürmesi öngörülmelidir.

Sermayenin değil sınıfın kavgasında

Bu oyunu bozacak olan, işçi sınıfının, kent yoksullarının, Kürt halkının, emekçi kadınların ve gençliğin cambaza bakmak, düşmanlarının yanında saf tutmak yerine kendi sınıf çıkarları doğrultusunda kapitalizme karşı örgütlenme ve eylemin ateşini harlamaları olacaktır. Krizin, işsizliğin, maddi ve manevi yoksunluğun artık taşınamayan yüküne, çalınmış özgürlüğe, Kürt halkının iradesinin durmaksızın çiğnenmesine karşı 1 Mayıs, bunun görkemli adımı olmalıdır!