Perşembe, 23 Nisan 2009 (17 yıl 6 ay önce)
Bir 23 Nisan gününü daha “idrak” ediyoruz.
Yine sayfalar dolusu hikaye seslendirmek zorunda kalıyor çocuklarımız. Yine mecburi tebessümlerle gerilmiş yüzleriyle hazır kıta dizilip, o küçücük ayakla uygun adım “rap, rap”larıyla kapitalizme ve devletine hayat vermeye sürüldüler.
Her yıl olduğu gibi bir kez daha dönemin ihtiyaçlarını koklayan yöneticiler tarafından belirlenen kostümleri satın almaya sürülen ailelerin bütçelerine eklenen bu yeni delikten biraz olsun soluklanan kapitalistler TV kanallarından, gazete sayfalarından bu günü armağan edenlere minnet duygularını haykırdılar.
Elbette meydanlar ve caddeler boyu dizilen çocuklarımızın karşısında devlet ciddiyetine olduğu kadar bekasına da uygundu halleri. Tepeden tırnağa konfora kesmişlerdi örneğin. Deri koltuklarına gömülmüş, yağan yağmurdan gerilen tentelerle korunmanın yanı sıra kalın kaşe paltolarına sıkıca sarılmışlardı. Tören alanlarına gelirken makam arabalarına kurulmuş ve hem binerken hem de inerken bu çok önemli şahsiyetleri korumakla yükümlü görevliler hemen şemsiyelerle yanı başlarında bitivermişti.
Velhasılı “çocuklara armağan edilen bu günde” devlet tam da işçi sınıfı karşısındaki yerine uygun bir duruş içinde olurken çocuklarımız bir reklam malzemesi gibi kullanıldılar.
İşçi çocukları arkadaşlarından geri kalmasın, özenmesin, utanmasın diye kriz yıkımı aileler borca girdiler. O birkaç saatlik “eşitlik” uğruna kimi haftalar kimileriyse aylar boyunca bulgur pilavı ve makarnaya talim edecekler.
Aslında buna bile şükredecek durumdalar.
Zira sonrası bir yana daha 23 Nisan törenleri sırasında sınıfsal ayrım ve aşağılanmaya maruz kaldılar. İncecik tören kıyafetleriyle ve yürüyerek alana getirilen işçi ve kent yoksullarının çocukları, klimalı-havalandırmalı otobüslerle gelen özel okul/kolej öğrencisi akranları karşısında bir titremekten bir de çaresizlikten ağlamaktan bitkin düştüler.
Çaresizdiler çünkü ne servis otobüsleri vardı üşümeden ve yağmurdan ıslanmadan bekleyebilecek ne de ne de kendilerini düşünen okul idarecileri. Tam tersine faşizm borazanı okul yöneticileri o eski paltolarla alana gelmemeleri için önlemini baştan almışlardı. Okul bahçelerinde sıralanan çocuklarımızın üzrlerindeki palto, ceket vb. toplanıp sınıflara kilitlenerek, kapitalizmin hasta eden “eşitliği” böylece minicik bilinçlere kazındı.
Bir 23 Nisan'dan daha geriye, "kimin bayramı" olduğu sorusunun cevabı kaldı.