Cumartesi, 4 Temmuz 2009 (17 yıl 1 ay önce)
Yengesi'nin ölümü üzerine dayısı Nazif Satoğlu'na taziye ziyaretine gelen Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, daha İzmir Adnan Menderes Havalimanı'na indiği andan itibaren başlayan seremoniler, yer yer şirazeden çıkarak şiddete dönüşen polis ablukası ve şakşakçılarıyla karmaşa yarattı.
Her zamanki gibi tüm yerel ekabir, devlet erkanı, omzu kalabalıkların yanı sıra cüzdanı dolularla doldurulan karşılama ekibiyle birlikte konvoy oluşturarak yola çıkan Gül için, güzergah boyunca yollar kapatıldı.
Yetmedi onlarca polis aracıyla konvoy abluka altına alınarak “güvenlik sağlandı”.
Aynı şişirilmiş önlemler ve seremoniler Gaziemir Akçay Caddesi, Uzundere Çevre Yolu'nun Limontepe girişine kadar devam etti.
Nihayet Limontepe'ye varan Gül ve maiyyeti, Sinem Örsçek adlı bir genç kadın sayesinde gerçek dünyayla karşılaştı.
Korumalar tarafından ağzı kapatılıp yaka-paça uzaklaştırılmadan önce “Bu ülkedede neler oluyor? Bilmek istiyorum. Bu insanlar sizi neden alkışlıyor, anlamıyorum” diyen 32 yaşında ve Hacettepe Üniversitesi İstatistik Bölümü mezunu Örsçek; Gül şahsında devlet aygıtını yıllardır yürütegeldikleri politikalar nedeniyle protesto ederek ilgi ve dikkatleri üzerine çekmekten daha fazlasını yaptı.
İşsizliğe dair hergün bir yenisi haberleştirilen istatistikler, borç isyanları, intihar vb.'den geriye boğucu bir çaresizlik havası asılı kalıyordu. Meşru tepkinin kendisi gibilere yönelmesiyse hem sıklıkla karşılaşılan ama hem de kapitalist sınıfın elini güçlendiren biçimi olageldi.
Üç-otuz paralık sefalet ücreti uğruna bir işsiz arkadaşını daha safdışı bırakmak için ölümüne yarışa girişmek, sınıfsal birlikteliğin temellerine rekabet ve güvensizlik bombalarıyla tahrip ederken “teğet” nakaratı kapitalistler ve karları için daha çok ve neşeli yinelendi.
Diplomali bir işsiz olan Örsçek'in eylemi bu açıdan önemlidir.
Kapitalist devletin hiçbir kademesinden temsilci ellerini kollarını sallayarak dolaşamamalı.
Küçüklü, büyüklü kalabalıklar üzerinden yalanlarını tüm ülke işçi sınıfına boca edememeliler.
Krizin kapitalistler için değil işçi sınıfı için fırsata dönüşebilmesi için yalnız ve çaresiz olunmadığını, tepkinin, öfke ve nefretin olduğu kadar çözümün de varolduğunu gösteren duruşun her fırsatta ortaya konularak kitleselleştirilmesi, genelleştirilmesi ve geliştirilmesi sağlanmalı.
Eylemli örgütlenmeye, eylemle çözümün örgütlenmesine kilitlenmeli ve en önemlisi, yola tek başına çıkmak bir mecburiyet olsa dahi, asla yalnız yürümeyeceksin. (You Will Never Walk Alone)