Tek tek illerde çalışan işçilerin sayısı, sendikalı işçilere oranlandığında oluşan listede proletaryanın başkenti İstanbul 61. sırada yer alıyor. Büyük sanayi kentlerinden Kocaeli 7, Bursa ise 44. sırada.
İstanbul'da sendikalılık oranı ise yüzde 37.8. Tabii bu oran sadece kayıtlı çalışan işçiler dikkate alınarak hesaplanıyor. Kayıtdışı/enformel sektör işçileri de hesaba katılırsa bu oran çok daha aşağılara düşer. Bir de sözde kayıtlı işyeri olup da işçilerinin çoğunluğunu sigortasız/kayıtdışı çalıştıran işyerleri var.
İstatistiklerde rakam dahi olamayan bu kesimleri de hesaba kattığımızda gerçek oranların çok daha düşük olduğu görülecektir.
Karabük, Rize, Batman gibi illerde sendikallık oranının görece yüksek olmasının nedenini ise bu illerde kamuya ait büyük işletmelerin bulunması ve bu işletmelerde de devlet eliyle Türk-İş'in örgütlü hale getirilmesidir: Batman'da Tüpraş rafinerisi, Karabük'te Ereğli Demir Çelik, Rize'de de Çaykur...
İşçi sınıfının bugünkü halini ortaya koyan bir tablo bu. Büyük kamu işletmelerinde ortaya konan sendikal pratik, sınıfa karşı sınıf bilincini değil burjuva devletten yemlenme anlayışını üretti. Sendikal mücadele sınıf işbirliğinin birer aracı haline getirildi. Üretimin ve sınıfın nesnel koşullarındaki değişim bu anlayışın zamanını doldurunca çözülme kaçınılmaz hale geldi. Ve sınıf işbirliği örgütleri olarak sarı sendikalar kendi varoluş koşullarını da ortadan kaldıran bu çözülmenin birer aracı olarak iş gördüler/görüyorlar.
Tüm bunlar olurken işçi sınıfı örgütlü bölükleri ile de örgütsüz yığınlarıyla da gelişmelerin dışında birer izleyici olmanın ötesine geçmediler. Bu tablo yalnızca dünün ve bugünün tablosu değil, bu anlayışın ne olduğu ve kime hizmet ettiğine dahil bir uyarı vesikasıdır. İşçi sınıfının tarihin öznesi olup tarihsel görevini gerçekleştirmenin, insanca yaşayabileceği bir günü yaratmasının yegane yolunu da bu tablodan görebiliriz. İşçi sınıfı burjuvazinin karşısında sömürüsüz bir dünya bilinci doğrultusunda konumlanıp örgütlenmeden ve bir mücadele pratiği gerçekleştirmeden insanca yaşayamaz.
Bu tablo işçi sınıfının bugünün tablosu, yarınını ise bu tabloyu yaratan sorunların belirlenmesi ve bu sorunlara karşı konulacak çözümlerin sınıfla ne kadar birleştirileceği belirleyecek. Hiçbir sorun, hiçbir hareketlenme atlanmadan sınıfın birliğinin ve mücadelesinin ilmek ilmek örülmesinden başka çıkış yolu yoktur. Geleceği kazanmak için bugüne yüklenmeli, bugünü kazanmak içinse taban örgütlülükleri üzerinde yükselecek devrimci bir sınıf hareketi için Devrimci Sendikal Birlik yaşamda gerçeklik ve vücut kazanmalıdır.
1 - ANTALYA 67,6
2 - ADIYAMAN 65,5
3 - UŞAK 64,5
4 - MERSİN 63,2
5 - GAZİANTEP 62,4
6 - KIRŞEHİR 62,3
7 - KOCAELİ 62,2
8 - KARABÜK 62,0
9 - YALOVA 60,6
10 - BARTIN 60,5
11 - KÜTAHYA 60,5
12 - AMASYA 60,5
13 - SİNOP 60,0
14 - ERZİNCAN 59,0
15 - ZONGULDAK 57,6
16 - OSMANİYE 56,8
17 - KARAMAN 55,6
18 - ÇORUM 55,3
19 - MUĞLA 55,1
20 - BAYBURT 54,9
21 - TOKAT 54,8
22 - BALIKESİR 53,2
23 - ADANA 52,9
24 - ÇANKIRI 52,9
25 - DİYARBAKIR 52,6
26 - AKSARAY 52,6
27 - RİZE 51,7
28 - HATAY 51,2
29 - TEKİRDAĞ 50,8
30 - SAMSUN 50,8
31 - GÜMÜŞHANE 50,7
32 - DÜZCE 50,7
33 - NEVŞEHİR 50,3
34 - GİRESUN 50,2
35 - DENİZLİ 49,9
36 - ELAZIĞ 49,7
37 - MALATYA 49,3
38 - TUNCELİ 48,4
39 - AYDIN 48,0
40 - SAKARYA 47,0
41 - BURDUR 46,9
42 - ARTVİN 46,1
43 - KIRIKKALE 45,8
44 - BURSA 45,5
45 - KONYA 45,5
46 - NİĞDE 44,9
47 - MANİSA 44,5
48 - İZMİR 44,0
49 - KIRKLARELİ 44,0
50 - ORDU 43,7
51 - KASTOMUNU 43,6
52 - KAYSERİ 43,5
53 - TRABZON 43,3
54 - SİİRT 42,1
55 - ÇANAKKALE 40,9
56 - KİLİS 40,5
57 - ERZURUM 40,3
58 - BATMAN 40,1
59 - ESKİŞEHİR 39,3
60 - K.MARAŞ 39,0
61 - İSTANBUL 38,7
62 - BOLU 38,1
63 - YOZGAT 37,2
64 - ANKARA 36,9
65 - SİVAS 36,8
66 - Ş.URFA 36,6
67 - BİNGÖL 36,0
68 - AFYON 36,0
69 - VAN 35,8
70 - İSPARTA 33,4
71 - HAKKARİ 31,1
72 - BİLECİK 31,0
73 - AĞRI 30,5
74 - EDİRNE 30,4
75 - ARDAHAN 27,6
76 - MARDİN 27,0
77 - BİTLİS 26,3
78 - MUŞ 25,9
79 - KARS 25,3
80 - IĞDIR 24,9
81 - ŞIRNAK 6,8