Pazar, 20 Ekim 2013 (13 yıl 2 hafta önce)
Maden ocaklarında ölümler durmak bilmiyor. Her gün yeni bir göçük haberi, yeni ölümler! Ardı arkası kesilmeyen grizu patlamaları ve göçüklerle madende çalışan işçiler durmadan ölüyorlar.
Burjuvaların; işçileri bile bile ölüme göndermeleri ne ilk, nede son kez olmakta. “Maden işçilerinin kaderleri” olarak nitelendirdikleri ölümleri, doğal ve kaçınılmazmış gibi onların alınlarına yazmaktalar.
Kapitalizm, sömürüde sınır tanımazken, işçiye- emekçiye, ölüm, açlık, işsizlik, sefalet, güvencesiz, sağlıksız, geleceksiz, modern (ücretli) köleliği dayatıyor. Maden işçileri aynaya baktıklarında gözlerinde, yüreklerinde, seslerinde her an ölümü görüp, ölümü yaşıyorlar. Aç karınlarını doyurabilmeleri, üşüyen bedenlerini ısıtabilmeleri, daha da önemlisi çocuklarının gözlerindeki yaşam kırıntılarını söndürmemeleri gerekmekte. Başka altarnatifleri olmayan işçiler bu nedenle; her defasında ölümü hissederek iniyorlar maden ocaklarına!
Hiçbir sorumluluk hissetmeyen burjuvazi; sadece kendi çıkarlarını düşünerek, daha fazla kar elde etmenin ve köleliği sürdürebilmenin hesabını yapar. Bu nedenle işçiye-emekçiye sömürüyü, güvencesizliği ve sefaleti dayatarak “kader, kısmet” diye kandırmaya çalışır. Hiçbir zaman çalışma koşullarını düzeltme gereği duymaz. Burjuvazi için işçi- emekçilerin kendileri de ölümleri de bir anlam taşımaz. Çok zorunlu kalırsa da maddi bir değer biçer ölünüze ve değeri .....TL der. İşte kapitalizm için işçi ve emeçiler bu kadar önem taşır; her şey para, para, para....
Bugün kapitalizmin maden ocaklarından biri, bir can daha aldı işçi sınıfından: Manisa'nın Soma ilçesinde Uyar Madencilik'e ait Darkale Kömür Ocağı'nda meydana gelen göçükte 21 işçi mahsur kaldı. Kurtarma çalışmalarında 20 işçi sağ çıkarılırken, 1 işçi maden ocaklarına kurban gitti.
Sağ kurtulan işçiler yine inecekler o maden ocaklarına, her seferinde bu anı yaşayarak, içleri titreyerek, ölümü her an biraz daha içlerinde duyarak...
Bir Alınteri okuru