Pazartesi, 21 Ekim 2013 (13 yıl 2 hafta önce)
Mobeselerle, dinleme cihazları ile hayatımızın her anına tecavüz edildiği, her yerde görüntülerimizin çekildiği, kaydedildiği ileri teknoloji çağının içerisinde yaşıyoruz.
Toplum olarak sokakta, işte, evde, nerede olursak olalım, ne konuşursak konuşalım, rahat değiliz. Çünkü bir devlet ki teknolojiyi sadece halkına baskı aracı olarak kullanmaktan başka amacı yok.
Şehir merkezlerinde, caddelerinde, sokaklarında, fabrikalarında, devlet dairelerinde, yemekhanelerde, kantinlerde, üniversite kampüslerinde... yani aklımıza gelen, gelmeyen her alanda kayıt altına alınma sistemi söz konusu. Bu da yetmiyormuş gibi kayıt altına aldıkları; seslerimizin, görüntülerimizin neresinden ne çıkaracaklar, hangi cümlemizi bütününden koparıp önümüze koyabilirler endişesi içerisinde yaşamaya mecbur bıraklılıyoruz.
Şifreli konuşma (diyelim ki: birine vermen gereken “para, et, hediye paketi, eşarp” var. Haber vermek için telefonla arayıp: emanetin var , vb.diyorsun.) olarak karşına çıkıp senin bir örgüt üyesi olarak yargılamaları ya da suçlamaları için yeterli olabiliyor.
Kod ad: Genelde yaşadığımız toplum içerisinde kişiler bazen isimleri kullanmadan sadece soyadları ile anılır ya da yaptıkları en iyi, en kötü, vs. işlerle hitap edilirler. Bu sıradan ve doğaldır. Ama devlet sıradan insanların yaşamlarını didik didik ederken, bir konuşmada ya da telefonda “ o şapşala beni görmesi gerektiğini söyle” gibi bir söylem geçiyorsa, devlet ve kolluk güçleri bu konuşmada sadece “o şapşala beni görmesi gerektiğini söyle” yi alıp bunu kod olarak kullandığımızı ve bir randevudan bahsetiğimizi öne sürerek bizi örgütle ya da yasadışılıkla suçlamak için yeterli görmekte.
Bunun tek sebebi ise burjuva devletin bütün güçleri ile her alanda köleliği yerleştirme çabasından ve baskıyı her an, her yerde unutmamamızı, devletin gücünün ne kadar hükmedilmez olduğunu kanıtlama çabasıdır. Bunun en son örnegini Radikal Gazetesi'nde “Kavurma silah oldu” başlıklı haberinde görüyoruz.
Olay İzmir'de Kurban Bayram nedeniyle “et kavurması” ile ilgili bir konuşmanın, bütünün yok sayılıp bir cümle üzerinden değerlendirilip, bu cümlenin anlamının nasıl değiştirildiğini net olarak ortaya koyması açısından çözülen ve çözülmeyen konuşmayı aşağıda aktarıyorum.(Radikal; 16/ 10/ 2013)
ÇÖZÜLEN KAYIT
Erol: Şimdi diyorlar ki, birkaç tane genç var, onlarla nasıl bağlantı kurduracağız Serkan’la?
Ahmet: Evet.
Erol: Telefonumu mu verelim, ne yapalım?
Ahmet: Arkadaşlar kendi isimlerini, adreslerini, CV’lerini, eğitim durumlarını... CV oluşturabilirler mi?
Erol: Oluştururlar herhalde.
Ahmet: suphiserkan@hotmail.com
adresine göndersinler abi.
Erol: Tamam.
Ahmet: Ben sana Serkan’ın numarasını
vereyim ya da...
Erol: Cepten arasın diyorsun.
Ahmet: Tabii.
Erol: Direkt arasınlar konuşsunlar bence de, sen ver.
ÇÖZÜLMEYEN KAYIT
Erol: Alo, yarım saat sonra atacak Özgür. O tarz projelerde çalışmış, alan çalışmaları yapmışlar bunlar. CV’de yazıyor zaten onlar. Belediye için çok koşturdu, çok yetenekli, çok emekçi bir çocuk yani. Sen Özgür’ü tanısan şey olurdu...
Ahmet: Tereddüdüm yok Özgür konusunda. Ben Serkan’la konuştum. Serkan şey diyor; makine teknikeri olsa zorlarız ama, ben yine de konuşacağım, bu arkadaş olsun, daha önceden ekibimde çalıştı gibisinden zorlayacağım dedi. CV’nin üstüne düşecek. Onlar şimdi ekip kuruyorlarmış, on kişi falan lazımmış. Ama bütçemiz kısıtlı dedi. Yüksek maaş veremiyoruz dedi. Özgür girdikten sonra kendisini sevdirirse... anlatabiliyor muyuz?
Erol: Tabii bir süre sonra o da sorumluluk alır yani.
Ahmet: Tabii sorumluluk alırsa artık farklı yerlerde farklı şekilde değerlendirir firma. Ama belediye değil ha, özel firma, haberin olsun.
Erol: Biliyorum biliyorum, onu söyledim ben. Sonuçta dedim, belediyeye çalışıyor ama özel firma.
Bu konuşmada ki “CV” ifadesi suç unsuru olarak değerlendirilerek “örgüt” olarak nitelendirilmiştir.
İkinci telefon konuşması ise şöyle:
ÇÖZÜLEN KAYIT
Fatma: Barış geliyor musun bugün?
Barış: Bilmiyorum, ne oldu?
Fatma: Sen bize hani dolapta bir emanetin vardı, onu getirecektin.
Barış: O zaman yarın sabah geldiğimde getireyim onu.
Fatma: Yarın sabah...
Barış: Getirsem de çözülmez bu akşam , tamam.
Fatma: Barış getirseydin iyi olurdu ama.
Barış: Çıkamam ki ben bugün canım benim ya.
Fatma:Tamam o zaman oldu.
ÇÖZÜLMEYEN KAYIT
Fatma: Ee? Geliyon mu buraya?
Barış:Geleyim mi? Kahvaltı hazırlayacak mısın bana?
Fatma: Eti de getir eti, Barış.
Barış: Hallederiz.
Fatma: Getir burada kavurma yapak, yiyek birlikte.
Barış: O akşama anca çözülür.
Fatma: Getir sen getir, biz çözeriz onu.
Barış:Tamam hadi.
Bu konuşmalarda geçen “dolapta bir emanetin var” derken bu sözü “silah” olarak değerlendiriyorlar. Bu da örgüt üyeliği suçlamaları için yetmekte.