Burjuvazinin önünde katiller sürüsüne yakıcı bir ihtiyaç duyacağı, buzu döktüğü kanla kıracağı bir kış uzanıyor
Ethem yoldaşın katili Ahmet Şahbaz’ın sözümona yargılanacağı davanın ikinci duruşması 28 Ekim’de!..
23 Eylül’de yapılan ilk duruşmada tüm dünyanın gözleri önünde rezil oldular! Oysaki son derece pişkince hazırlamışlardı o rezil tiyatroyu, hiçbir şey umurlarında değilmiş gibi görünüyordu…
Değildi de zaten!.. Umurlarında olan tek şey katillerini kollamak, aklamak… Bunun için gerekirse kendi köhnemiş hukuk kurallarının en aşılamazlarını bile ihlal edecek kadar ileri gidebileceklerini kanıtladılar.
Çünkü burjuvazinin önünde pekçok açıdan dondurucu bir kış uzanıyor!.. Katiller sürüsüne yakıcı bir ihtiyaç duyacağı, buzu döktüğü kanla kıracağı bir kış bu... O nedenle katillerin ellerinin titremesi ne demek, daha fazla daha fazla keskin nişancı olmaları isteniyor. Ethem’in katilini göstermelik olarak çıkardıkları o duruşmadaki eşine az rastlanır kuralsızlık-pervasızlık bundandı!
Ne ironiktir ki, duruşmanın başlama anlarında sanık sandalyesine oturttukları beş sivil polis tam da bu gerçeği ifade ediyordu! Bu davranışlarıyla “Hepimiz katiliz” diyordu polisler! Buna izin veren mahkeme heyeti de “aslanlarım” diyordu aslında!.. Katilin perukla kamuflesi de aynı ironiyi tamamlıyordu.
Ve tarihte benzerine rastlanmayan bu tiyatro bir savaş ilanından başka bir şey değildi.
Bir de onca pervasızlığa rağmen; işçi ve emekçilerin öfkesinden, Ethem’in yoldaşlarından, yüreği Ethem’lerle atanlardan, ille de Sayfı ananın acıdan dirence kesmiş yüreğinden nasıl da korktuklarının…
Bu korkunun enselerinden eksik olmadığının! Ezenlerin uşaklığının, piyonluğunun sınırları bu kadardı işte!.. Bir yılan tıslamasını andırırcasına savaş ilan ederken bile her an arkalarını kollamak zorundadır onlar. Paralı katilliğin, uşaklığın sınırları budur işte!..
Burjuvazinin bu çıkmazını en iyi kendisi bilir. Bu nedenle katillerinin o aciz ruhlarını devletin o kocaman militarist gövdesiyle sarmalayıp, hafifletmek için elinden geleni yapar. Ta ki işleri bitinceye kadar.
Fakat Şahbaz gibi sembolleşenlerle işleri bitse de bu sembolün önemi hayrına bu sarmalamayı hiç gevşetmezler. O nedenle önce kimliğini açıklamazlar; sonra yargılanmasını engellerler; sonra görev yerini en anlamlı şubelerden ve kentlerden birine kaydırırlar; sonra zorunluluktan açtıkları göstermelik davalarda seyrettiğimiz o rezaleti sergilemekten kaçınmazlar; sonra mahkemenin “peruğunu” düşürerek tüm çürümüşlüğüyle çıplak kalmasını sağlayanları dava ederler; sonra davaya sıkıyönetim kuralları ve ruhunu taşırlar; sonra bakanları çıkar “polisimi tabii ki koruyacağım” der…
Bu “sonraların” sonu gelmez!.. Bu köhnemiş düzenin, bu çürümüşlüğüyle lağım kokuları yayan barbarlığın sonunu getirmedikçe!
28 Ekim’de Ankara Adliyesi’nde görülecek 2. duruşma, bu pervasızlık karşısında her şeyden önce bir onur davasına dönüşmüştür!..
Bu davaya sahip çıkmak sadece Ethem’e, Mehmet’e, Abdullah’a, Ali İsmail’e, Medeni’ye, Ahmet’e karşı bir borç değil; sadece Haziran İsyanı’nın ruhuna sahip çıkmak değil; sadece pervasız savaş ilanına meydan okumak değil; bunların hepsiyle birlikte geleceğimize sahip çıkmaktır!
Kapitalist barbarlığın çukurunda boğulmayı reddetmektir! 28 Ekim herhangi bir tarih değildir!.. O tarihte o köhnemiş mahkemenin kapısına dayanmak her şeyden önce bu çürümüşlüğü reddettiğimizin ilanıdır!..Onun temellerine atılmış bir darbedir!..
28 Ekim’de Ankara Adliyesi’nin önüne!..