Perşembe, 12 Aralık 2013 (12 yıl 10 ay önce)
Yüksekova bugüne de yas ve direncin içiçe geçmiş rengiyle-sesiyle uyandı. Sabah saatlerinden itibaren eczaneler ve fırınlar dışındaki tüm kepenkler kapatıldı. Yoğun kar yağışı, soğuk ve fırtınayla içiçe geçen kesif bir sessizlik fotograf karelerine düştü. Bu mağrur sessizlik, şimdi, son 5 günde polis kurşunuyla katledilen üçüncü evladının cenaze töreninde edilen yeminler, haykırılan sloganlar ve tüm bunlara içerik kazandıran bir tarihin görkemli sesiyle bozuluyor.
Gever’in (Yüksekova) ardı ardına toprağa düşen bu üç evladı, mezar taşlarında dile gelen bir tarihi anıtlaştırmanın bedeli olarak polis kurşunuyla katledildiler. O tarihi yaratan özgürlük savaşçılarının mezarlarına yapılan alçakça saldırıya izin vermeyeceklerini haykırdıkları için, o tarihe ölümüne bağlandıkları için katledildiler.
6 Aralık’ta gerilla mezarlarına yapılan saldırıyı protesto etmek için sokağa dökülen binlerce Kürt yoksulu, emekçisiyle omuz omuzaydı üçü de. Tarihlerine olan bu ölümüne bağlılıkla dikildiler faşist rejimin kendisi gibi karanlık polisinin karşısına. O karanlık namlular önce amca-yeğen Mehmet Reşit İşbilir ve Veysel İşbilir’i katletti. Ölümün onurla özdeşleştiği bu topraklar, görkemli bir kucaklamayla bağrına bastı onları. Kendilerine dayatılan tarihsizleşme-belleksizleşme, kısacası onursuzlaşmayı kesif bir çığlıkla parçalamak istercesine!.. Defalarca sınanmış insanlıklarının nasıl bir kumaştan dokunduğunu bir kez daha gösterircesine cenazelerini en mağrur halleriyle omuzladılar. Bedenlerini ölülerine siper ederek... 7 Aralık’ta bir kez daha dile gelen bu halk tablosunda bu sefer de 25 yaşındaki Bemal Tokçu polis kurşunlarının hedefi oldu. Kafasından aldığı kurşunla ağır yaralanan Bemal, bugün her karışında tarihsel bir acıyı taşıyan bu topraklara yeni bir acı, yeni bir anlam olarak defnedildi.
Bu topraklarda her ölümün politik bir anlamı, aydınlatma gücü vardır. Ölüm gibi bir karanlık, gerçeğin üzerine örtülmüş perdeleri çekip fırlatan bir “aydınlık” olur buralarda... Son üç ölümde olduğu gibi... Sadece bu ölümlerden sonra açılan devlet ağzından dökülen sözler bile neyin ne olduğunun anlaşılması için yeterli olur. Bedenine 13 kurşun sıkılan 13 yaşındaki Uğur Kaymaz’ı, Roboskili köylüleri ‘terörist’ ilan eden devlet, son katliamını da aynı içerikteki pervasız açıklamalarla perdelemeye soyunarak aynı yerde durduğunu gösterdi: Onlar teöristti, polise ateş etmişlerdi!
Birileri yaşananları provokasyon olarak damgalamaya çalışarak altındaki imzasını gizlemeye çalışsa da gerçeği ifade eden asıl açıklama, bu sözlerin ruhunu oluşturan alt metinlerdedir! Orada da sistemin istediği biat sınırlarında durmayan her Kürt ‘teröristtir’ yazar!.. Yılların ağır bedellerle örülmüş tarihsel birikimini bir gömlek gibi sırtından çıkarıp fırlatmayan her Kürt, ‘teröristir’ yazar!.. Yola gelmeyen her Kürt...
Bu çok yakından tanıdığımız zihniyet, bizzat İçişleri Bakanı’nın ağzından dökülen kelimelerle bir kez daha dile geldi!.. O açıdan da bu tanıdık “povokasyon” edebiyatının hiçbir hükmü yoktur, olmamalıdır! Bu yaklaşımın Kürt ulusal hareketinin kimi sözcülerince de dile getirilmesi bu gerçeği değiştirmez. Sözün özü, devlet içindeki kimi karanlık güçlerin hanesine yazılmayacak kapsamda bir devlet politikasıyla karşı karşıyayız! O karanlık güç dediklerinin ne ve kimler olduğu bir yana, aslolan tarihine, yaratılan anlamlar bütünlüğüne sahip çıkan her Kürdün devlet düşmanı, sistem düşmanı olduğudur, hedef haline geldiğidir.
Provokasyon edebiyatı yapanlar, özel harekat polislerinin Veysel ve Mehmet Reşit’in hastanedeki cenazelerine dönük gözü dönmüş saldırganlığına, cenazeleri bile yerde sürüklemelerine, sahip çıkan halka terör estirmelerine bakmalıdır. O zaman bu politikanın nasıl bir arka plana ve bütünlüğe sahip olduğunu da görürler. Ertesi gün yapılan cenaze töreninde yaşanan polis saldırganlığına bakmalıdır! Bermal’in katledildiği o karelere!.. Hangi devlette “karanlık odaklar” günlerce süren böylesi bir terör estirebilmişler, kendi başlarına hareket edebilmişler onun açıklamasını yapmalıdır?! Hangi provokasyonda bizzat İçişleri Bakanı çıkıp katliamı “onlar terörist, polise ateş ettiler” diye savunup, bizzat teşvik edecek açıklamalar yapmıştır! Bermal'lerin ölümü kanlı-karanlık bir politikanın "çözüm", "süreç" edebiyatıyla perdelemeyeceğinin açık ilanıdır. Gerisi ise lafı güzaftır!
Yüksekova bugün Bemal’ini uğurladı. Kar, fırtına, beyaza kesmiş doğa ile; halkın yüreğinde birikmiş acılar, öfke ve umutlar Bemal’in cenaze törenindeki karelerde vücut buldu: Ne yaparsanız yapın biz tarihimizden, bu tarihi yaratan evlatlarımız şahsında dile gelen anlamlardan soyunmayacağız diye haykırarak...