Pazartesi, 16 Aralık 2013 (12 yıl 10 ay önce)
19 Aralık 2000, Türkiye mücadele tarihinde bir dönüm noktasıdır. Bu katliamla burjuvazi ve devleti yaşadıkları kapsamlı krizi aşmak için tüm toplumsal kesimleri sindirecek kanlı bir mesaj vermek istiyorlardı. Dönemin Başbakanı Ecevit bunu, “F tiplerine geçilmezse IMF paketini uygulayamayız” sözleriyle ifade ediyordu. Ciddi bir ekonomik krizin yarattığı/yaratacağı toplumsal yıkım ve öfkeyi dizginlemek için, kanlı mesajlara ve korku sembolü haline getirilecek F tipi cezaevlerine ihtiyaç duyuyordu burjuvazi. Nitekim 19 Aralık katliamı, aynı zamanda binlerce işyerinin kapatıldığı, onbinlerce insanın işsiz kaldığı o unutulmaz kriz günleriyle içiçe geçiyordu. “Hayata dönüş” denilen bu alçaklık, özünde krizle boğuşan kapitalist sisteme kondurulan hayat öpücüğünden başka bir şey değildi.
Bu açıdan da o asıl olarak dışardaki işçi ve emekçilere yönelik gözü dönmüş bir saldırganlıktı. Kapsamı da o konjonktürde yaşanan krizle sınırlı değildi. Sonraki on yılları sindirilmiş bir toplumla yürüme ereği gibi stratejik anlamlar taşıyordu. 2000 sonrası yaşanan kapsamlı ekonomik-toplumsal yıkım, dizginsiz neoliberal saldırganlık düşünülecek olursa; 19 Aralık’ın nerede durduğu, nasıl bir anlam taşıdığı da anlaşılır.
Devrimci ve komünist tutsakların katli, sakat bırakılmaları, F tiplerindeki tecrit-treatman uygulamalarıyla insana dair tüm toplumsal edimlerden koparılarak adeta çıldırmaya hapsedilmeleri, esas olarak dışarıdaki milyonların yüreklerinin karartılması içindi. Devrimci-komünist irade ve kararlılık, burjuvazinin bu amaçlarını Ölüm Orucu ve tecridin sayısız yöntemini fiilen etkisizleştiren yaratıcılık ve direngenlikle büyük oranda geçersizleştirdi. Yıllardır süren tecrit-treatman uygulamaları, tutsakların devrimci yaratıcılıklarıyla delindi. 19 Aralık sabahı Ecevit’in dilinden dökülen, “Devletle baş edilemeyeceğini öğrenmiş olmalılar” sözlerine inat tutsaklar bu insanlıkdışı uygulamalarla başetmesini bildiler! Buna rağmen azımsanmayacak sayıda tutsak bu koşullarda ağır hastalıklara yakalandı, birçoğu ölümcül hastalıklarıyla hücrelerde ölüme terkedildi.
Dışarda toplumun yüreğine-bilincine kurulan hücrelerse, Haziran İsyanı'yla büyük oranda parçalandı! Korku dağları isyan çığlığıyla aşındı, parçalandı! Burjuvazi ve devleti şimdi de bunun paniğiyle 19 Aralık’ın ruhuyla saldırıyor, korku duvarlarını yeniden kurmak istiyor! Fakat nafile, o duvarlar bir kere yıkıldı, içerde de dışarda hücreler “parçalandı”!
Bu basit bir bilanço değil, unutma!..
10 bin kişilik tam teşkilatlı, silahlı, gaz ve kimyasal bombalı kolluk gücününün 22 cezaevindeki silahsız, savunmasız tutsakların üzerine saldırmaları sonucu yirmisekiz devrimci tutsak katledildi, onlarcası sakat bırakılıp yoğun işkencelerden geçirilerek F tipi hapishanelere dolduruldu.
Devrimci tutsakların bedenlerini barikatlaştırdığı bir direniş kahramanlığı olan Ölüm Orucu Direnişi’nde 122 devrimci ölümsüzleşti, 600′den fazlası sakat bırakıldı.
Sokağa, eyleme!
Bugün F tipi cezaevlerinde tutulan binlerce siyasi ve yurtsever tutsak halen hücre ve tecrit koşullarında. Hapishanelerde 162’si ağır olmak üzere, toplam 544 hasta politik tutsak ölüme terkedilmiş durumda. Şimdi Haziran ruhuyla başta hasta tutsaklar olmak üzere, zindanlardaki binlerce tutsağı hücreleri yıkarak dışarıya çıkarmak zamanıdır!
Katliamların hesabını sokaklarda sorma zamanıdır!
İnsanlığın özgür yarınları için mücadele yürüten politik tutsakları sahiplenmek, onların “dışardaki” sesi olmak, dışarıda yaşamımıza örülen hücreleri parçalamak için sokağa, eyleme, direnişe!
[Alınteri'nin Aralık 2013 tarihli 12. sayısından alınmıştır]