Bu gerici odakların her ikisi de neoliberalizmin temsilcileridir. Birbirlerinden farklı ve geri kalır yönleri yoktur
Türkiye güne yeni bir rüşvet ve yolsuzluk operasyonuyla uyandı. Aralarında “saygın işadamı” kılığında boy gösteren yağmacılardan bakan çocuklarına, AKP'li Fatih Belediye Başkanı'ndan Halk Bankası Genel Müdürü'ne, TOKİ bürokratlarından Tabiat ve Kültür Varlıklarını Koruma Komisyonlarında görevli bürokratlara kadar değişik kesimlerden oluşan bir suç şebekesinden söz ediliyor. Anlaşıldığı kadarıyla bunlar, çok büyük rüşvetler karşılığında kent yağması gerçekleştirmişler. İstanbul'un koruma altındaki tarihi ve doğal varlıklarını inşaat alanlarına çevirmişler.
Yapılan açıklamalara bakılırsa, bu yağma ve talan 2008 yılında başlamış. TOKİ'den sorumlu Çevre Bakanı, eskiden İstanbul Valisi olan İçişleri Bakanı ve Ekonomi Bakanı'nın çocuklarının da aralarında bulunduğu bu çetenin son bir yıldır hem telefonları dinlenmiş hem de herbiri polis tarafından fiziki takip altına alınmış. Yani bir sefere mahsus bir voli değil yapılan. Yıllara yayılmış sistematik bir talan söz konusu. Tarihlere dikkat edilecek olursa, bu son 5 yıllık süreç “kentsel dönüşüm” etiketi ve bahanesi altında İstanbul'un tarihi ve doğal dokusunun hayasızca yağmalandığı, daha doğrusu bu yağmanın önündeki bütün yasal ve bürokratik engellerin de bizzat AKP Hükümeti tarafından kaldırılarak işin vites büyüttüğü yıllar. Operasyonda gözaltına alınanlardan Ali Ağaoğlu adındaki soytarının servetine servet katarak dünyanın en zenginleri arasına girdiği kesit de bu kesit. Bu iki somut veri gözönünde tutulacak olursa, bu şebekenin çevirdiği dolapların çapının ne kadar büyük olduğu da kestirilebilir.
Bu operasyon aynı zamanda siyasi bir operasyon. Gülen Cemaati'nin AKP'ye karşı yeni bir hamlesi. Çünkü operasyonun merkezindeki isim Cemaat'in yargıdaki militan kadrolarından Zekeriya Öz. Ergenekon ve Oda TV davaları başta olmak üzere daha önce AKP-Cemaat ortaklığıyla yürütülen bütün siyasi operasyonların merkezindeki Zekeriya Öz, AKP ile Cemaat'in arasının açılmaya başladığı MİT Müsteşarı'nı tutuklama girişiminin arkasından Hükümet tarafından yapılan tasfiye operasyonu sırasında görece kızağa çekilen isimlerden biriydi. Şimdi şeyhinin ve cemaatinin hizmetinde eski ortakları AKP'yi itibarsızlaştırma hamlelerinden birinin baş aktörü olarak çıktı kamuoyunun karşısına.
Bu operasyon -bununla eşzamanlı olarak Cemaat militanlarının AKP'den istifalarının başlaması-, Cemaat-AKP tepişmesinin yatışmak yerine tırmanarak süreceğini gösteriyor. Cemaat'in bu hamlesine AKP'nin el altındaki dosyaları ve MİT kaynaklı bilgilerle yanıt vermesi şaşırtıcı olmayacaktır. Düne kadar siyasi ve ekonomik çıkar ortaklığı temelinde koalisyon oluşturan bu iki gerici odak arasındaki çekişmede taraflar için söylenebilecek tek şey, “al birini vur ötekine” olabilir ancak.
Bu gerici odakların her ikisi de neoliberalizmin temsilcileridir. Siyasi olarak da, ahlaki ve moral değer olarak da birbirlerinden farklı ve geri kalır yönleri yoktur. Bu gerçeği, birbirlerini yıpratıp itibarsızlaştırmak için kullandıkları yöntemlerden de, bu yöntemler sayesinde ortalığa döktükleri pisliklerinden de görebiliriz. Dolayısıyla aklı başında hiçbir demokrat, yurtsever, emekten yana hiçbir ilerici, şu ya da bu görüntü farklılığına dayanarak bunlar arasında bir tercih yapma aymazlığına düşemez, düşmemelidir!
Öte yandan bu çatışmaya “yesinler birbirlerini” diye yaklaşıp tribünlerde oturan bir izleyici kayıtsızlığıyla da yaklaşılamaz! Çünkü bu çatışmayı doğuran nedenin kendisi gibi, bu çatışma sırasında ortaya dökülen gerçekler de neoliberal kapitalist sistemin çürümüşlüğünün sonuçları ve göstergeleridir. İktidarlaşma sürecinde düne kadar omuz omuza yürüyen bu gericileri bugün birbirine düşüren hem ekonomide hem de siyasette “daha fazlasına” sahip olma isteği ve dürtüsüdür. Bu onların kişisel ya da grupsal açgözlülüklerinin ürünü olmayıp kapitalist sistemin neoliberal dönemde kazandığı özelliklerin bir yansımasıdır. Onların birbirlerini yaralayıp zayıflatmak için ortaya döktükleri her pislik, aslında bu çürümüş sistemin işleyişi sırasında “doğallaşmış” ilişki ve yönelimlerin dışavurumudur. Yani, sadece bir tarafa ya da birilerine özgü geçici ve istisnai olgular olmayıp neoliberal kapitalizmin doğasından kaynaklanan olağan tutum ve davranışlardır. Dolayısıyla, tarihsel bakımdan ömrünü çoktan tamamlamış ve çürümüş bir sitem olarak kapitalizme ciddi bir karşıtlık içinde olan sosyalist ya da devrimci bir yaklaşım, bu çatışma sırasında ortalığa dökülenleri işçi ve emekçi yığınların kayıtsızlıkla izlemelerine meydan vermemek, bunları etkili birer teşhir ve aydınlatma kaldıracı haline getirerek kapitalizme karşı bir öfke ve tepkinin örgütlenmesi yönünde kullanmalıdır.
Bu bahiste son bir söz de “yetmez ama evet”çi budalalara söylemek gerekiyor. Hatırlanacak olursa bu liberal budalalar 12 Eylül 2010 yılında yapılan Anayasa referandumu sırasında AKP-Cemaat koalisyonuna omuz verirlerken sarıldıkları bahanelerden biri de “yargının vesayetten kurtulacağı” palavrasıydı. Bu değişiklikle “yargıda da vesayet rejimine son verileceği” beklentisi içindeydiler. Aradan geçen süre içerisinde gördük bu palavranın da içyüzünü... O günden bugüne yargı, eskisinden de beter militanlaştı ve siyasallaştı. AKP'nin ve Cemaat'in elinde siyasal bir savaş aleti haline geldi. '90'lı yıllar ve 2000'lerin başında Genelkurmayın etkisi ağırlıklı olarak Ankara DGM ile İstanbul'daki bazı faşist hakim ve savcılarla sınırlıydı. Bugün ise DGM'lerin yerini alan Özel Yetkili Mahkemeler başta olmak üzere yargı tepeden tırnağa kadrolaşmış durumda. AKP-Cemaat koalisyonu, bu siyasallaşmış aracı düne kadar ortak düşmanlarına karşı birlikte kullanıyorlardı. Şimdi araları açılınca herkes kendi askerini ötekine karşı cepheye sürer oldu. Düne kadar değişik kılıflar altında “Türkiye'nin demokratikleşme yolunda ilerlediği” masallarını anlatarak neoliberal dinci gericiliğin ideolojik hegemonyasının inşa sürecine paha biçilmez katkıda bulunan liberal budalaların “yetmez ama evet” dedikleri bu muydu?