"Gerektiğinde canımızı ortaya koyuyoruz, ama şimdi 'yeter artık' diyoruz!"
TOKİ’nin Bahçeşehir’deki 1stanbul Projesi şantiyesinde taşeron firmalara bağlı olarak çalışan inşaat işçileri dört aydır alamadıkları ücretleri için şantiyeyi işgal etti. İşgal 4. gününü doldurdu. İşçilerle yaptığımız röportajı yayınlıyoruz:
Alınteri: Seni tanıyabilir miyiz?
Ramazan Ağaç.
Alınteri: Ne kadar zamandır burada çalışıyorsun?
Ramazan: Yaklaşık 3-4 ay oldu bu şantiyede çalışıyorum, güvenlik görevlisiydim.
Alınteri: Özel Güvenlik mi?
Ramazan: İlk çalıştığım firma HTS temizlik şirketi fakat özel güvenlik personeli olarak da işçi çalıştırıyorlar. Şirket değişti bizi de Yeni Doğuş‘a geçiş yaptırdılar. Yeni Doğuş’ta da 2 aydır çalışıyoruz ama ücretlerimizi alamıyoruz. Bize sürekli ödeme yapacaklarından bahsediyorlar fakat hiç ödeme yapılmıyor. Ara ara 200-300 lira verip susturmaya çalışıyorlardı.
Burada hepimizin alacağı çok kiminin üç aylığı kiminin dört aylığı var içerde. Benim Yeni Doğuş’a geçtiğimden beri 2 aylık alacağım bulunuyor. Çalışırken rahatsızlanmıştım, dişim ağrıyordu, buradaki tüm müdürlerden şeflere kadar herkesle konuştum ve izin istedim fakat hiçbiri bana burada yardımcı olmadı. İki aydır ücret alamadığım için ailem de mağdur durumda; bir kardeşim askerde, iki çocuğumu yurttan aldım, bugün çocuklarım hasta ateşler içindeler fakat ben onları hastaneye götüremiyorum çünkü para yok. Sağlık Ocağı kabul etmiyor…
Alınteri: Sigortanız var mıydı?
Ramazan: Daha önce sigortamız vardı. Bu aydır yapıyorlardı. Daha önceki şirket sigortamı yapmamıştı. Sigorta ile bitmiyor çünkü hafta sonları var, çocuk hastalandığında acile götürmek gerekiyor orada da paran varsa baktırabiliyorsun… Bunları hepsine de söyledim ama kimse yardımcı olmuyordu. Çocuklarım bir hafta yurttaydı ben görüşmeye gitmek istedim ona bile izin vermediler daha sonra izin verdiler gittim. Ama ben kesinlikle burada işimi aksatmadım. Yeri geldi burada hırsızlarla karşı karşıya geldim, canımızı ortaya attık, dayak yediğimiz oldu hırsızlardan. Bunda da bize kimse yardım etmedi. En sonunda biz de burada karar verdik “yeter artık” dedik ve inşaat şantiyesi içinde ateşler yaktık, hiçbir şeye zarar vermedik ama. İtfaiye geldi buraya fakat içeriye giremedi, polisler geldi onlar da “biz müdahale edemeyiz” dediler. Ondan sonra bize yine 200 lira verdiler susturmak için, fakat yine devam ettiler eskisi gibi paralarımızı ödememeye.
Ama bu sefer kesin karar vermişiz, benim iki çocuğum hastaysa ve hastaneye yetiştiremiyorsam, ben bu babalık görevimi yapamıyorsam gerekirse burada ölürüm. Sonuna kadar direneceğim! Ya paramı alacağım ya da burada öleceğim. Evimize ekmek götüremiyoruz, benim dört kiram birikmiş şu an kiramı veremiyorum. Çocuğuma bez götüremiyorum o hale düşürdüler bizi.
Alınteri: Çocukların kaç yaşında ?
Ramazan: Biri 2 yaşında, biri dört yaşında… Patronlarımızdan izin istiyorum, yardım istiyorum “bizi ilgilendirmez” diyorlar. Biz de artık kesin karar verdik ve bu eylemi sürdüreceğiz ne olursa olsun ya paramızı alarak çıkacağız ya da ölü olarak çıkacağız buradan. Daha fazla rezil olmak istemiyoruz.
Alınteri: Patronlar geri adım atmazlarsa ne düşünüyorsunuz?
Ramazan: Paramızı alana kadar biz geri adım atmayız. Burada bazı arkadaşlarımız kazalar geçirdi sakat kaldı hiçbiri de burada hak talep edemedi çünkü haklarını alamadılar. Bu arkadaşlar adına bile biz burada bu greve devam edeceğiz. Ne pahasına olursa olsun vazgeçmeyeceğiz, geri adım atmayacağız.
Alınteri: Teşekkür ederiz..
Ramazan: Ben teşekkür ederim.