Çarşamba, 9 Aralık 2015 (10 yıl 8 ay önce)
2000’lerin ilk yarısında ABD Irak’ı işgale giriştiğinde, Türkiye’den iştediği askeri desteği tam olarak göremeyince, yani ünlü Mart tezkeresi meclisten geçmeyince, Türk devletinin oldu bitti yapıp “Kerkük’e yürüme” hazırlığına ön kesme mahiyetinde, Türk askerlerinin başlarına çuvalı geçirivermişti.
Bölgede yürüyen emperyalist yeniden paylaşım mücadelelerinde değişen dengeler karşısında Musul civarına -hiç de kendi bağımsız kararıyla olmayan- 25 tank eşliğinde bin 200 askerini göndermiş olan Türkiye’nin bu hamlesine -önceki gibi- ABD’nin karşı çıktığını sananlar fena halde yanılıyorlar.
Türkiye’nin bu hamlesi ABD’ye rağmen değil, onun onayı, hiç değilse yeşil ışık yakmasıyla gerçekleşmiştir. Rusya’nın ve onun desteğindeki İran, Irak merkezi devleti ve Suriye rejimine, ayrıca PKK ve YPG’de cisimleşen Kürt hareketine karşıt bir hamle olarak düşünülmüştür. Rusya’nın bölgede daha çok inisiyatif aldığı, diğer uçta Almanya, İngiltere, Fransa gibi emperyalist güçlerin bölgedeki savaşa daha doğrudan dahil olduğu bir anda Türkiye’nin attığı bu adım esas taraflardan biri olarak ABD’nin elini güçlendirmeye ayarlıdır.
Türk devleti açısından ise, tarihten gelen Musul-Kerkük hayallerini gerçekleştirmekten uzak olsa da, bölgedeki petrolden kırıntılar kapmanın yanı sıra, PKK eksenli Kürt hareketini sınırlandırıp yalnızlaştırma çabalarının ifadesidir. Barzanigillerin desteğini de bu yüzden almıştır. Uluslararası burjuva hukuk açısından bile tümüyle dayanaksız olan bu hamle, daha şimdiden Türk devletini zora sokmuş olması, kaldırdığı taşın ayağına düşmesiyle mi sonuçlanacak bunu yakında göreceğiz. Ama Rusya ve müttefiklerinin buna yanıt olarak yapacakları hamle büyük oranda belirleyici olacaktır. Şurası kesin: Emperyalistler karşılıklı olarak savaşa daha doğrudan ve etkin şekilde sürece dahil olacakları gibi bölgedeki işbirlikçilerini ateşe daha fazla atacaklar. Toplamda aralarındaki dolaylı savaş daha dolaysız biçimler alarak tırmanacak.
Alınteri okuru