Çocuklar ceplerimi karıştırıyor ki bir şey bulmak istiyorlar. Yok ki, ne yapayım gülüyorum…
IFF işçileri 120'li günlerde fabrika önünde direnişe devam ediyor. Direnişçilerden Özgür, yeni yıla fabrikanın önünde girerken duygularını bizimle paylaştı.
Çocuklar ceplerimi karıştırıyor. Bir şey bulmak istiyorlar. Yok ki, ne yapayım gülüyorum... Gülmek zorundayım. Gücü ailemin benden aldığını düşünüyorum ama çaktırmadan da her günüm ağlamaklı geçiyor.
Bu zulüm bitsin, iki tarafın da canı bayağı yanıyor… Bir tarafta millet evinden oluyor, ciğerler yanıyor. Ama baştakilerin hep sırtı sıcak yerde yan gelip oturuyor. Aslında milleti kukla diye kullanıyorlar, kimse bunları görmüyor. Baştakilerden kimsenin çocuğu ölüyor mu? Yok, ölen hep gariban, bizi-sizi yok hep garibana ölüyor... Her yerde isyan var. Ama kimse bunu görmüyor, görenler de az. Çoğunluk olduğunda sesi çıksa da duyulmuyor.
Millet “açım” dedikçe yapılanlar ortada… Biraz daha ekmeğinden çalıyorlar. İsçilerin sırtından kesilen fonu bile işverene kullanan bir devlet var karşımızda. Asgari ücret 1300 TL olmuş. Yedik biz de! Lan ne güzel göz boyuyorlar akı bile içinde… Üstelik 110 TL devlet işverene yardım yapacakmış, nasıl yapacak peki? İşçilerin fonu vardı ya işsizlik için toplanılan… İşte ondan kullanacak. Ya böyle bir ülkede sermaye dedikleri kimseler krallar gibi yaşayacak.
İşçi kesimi affedersin mal gibi, köle gibi kullanılacak. Düzen böyle ses çıkaran susturulacak, kapı önüne koyulacak, ortada kalacak. Ama işçi sınıfı bir birliktelik kursa, önümüze geleni yıkarız.
İnşallah insanların gözü açılar da, kimse kendini kullandırmaz.
Önce sağlık diliyorum ve kimse ama kimse ağlamasın istiyorum yeni yılda.
Halkın da bilinçlendirilmesi gerekiyor. Bana kalsa insanlar yaptığı olaylarda kimin arkasından gittiğini bilmiyor. Biz eşek olursak semer vuran çok olur yoksa.