Dost Cam direnişi 6. gününde

İşçilerin hayatını ve koşullarını hiçe sayan yönetim, "cama bir şey olmasın da..." diyor

İŞÇİ SINIFI
Çarşamba, 6 Nisan 2016 (10 yıl 6 ay önce)

Kapitalizmin vazgeçilmezlerinden olan dizginsiz emek sömürüsü hayatın her alanında karşımıza çıkıyor. Burjuvazi, her fabrikada, üretim alanında milyonlarca işçinin, emekçinin sırtından kazanılan artıdeğerle semiriyor. Çalışma koşulları kölece şartlara, güvencesizliğe hatta kiralık işçiliğe evriliyor.



 



Ücretlerin tırpanlanarak küçülmesi birçok fabrikada çalışan işçilerin isyan bayrağını dalgalandırmasına yol açıyor. İzmir’deki Dost Cam da bunlardan biri. İzmir Çiğli Atatürk Sanayi Bölgesi’nde faaliyet yürüten olan Dost Cam yönetimi, sendikal örgütlenme yaptıkları için önce bir işçiyi işten attı; atılan işçi arkadaşlarına sahip çıkarak üretimi durduran 130 işçiden 110 işçiyi daha işten çıkardı.



 



Dost Cam yönetimi sendikayı bırakıp işe başlamaları yönünde işçilere çağrı yapıyor. Ancak işçiler çalışma koşullarının çok kötü olduğunu, birçok iş kazası yaşandığını, iş kazası yaşandığında yasal olmayan birçok baskının hayata geçtiğini söylüyorlar.



 



Direnişteki cam işçileri cama can kattıklarını, ancak iş kazası olduğunda canlarına gelen zararın değil cama verilen zararın öne çıkarıldığını, “cama bir şey olmasın yeter...” dendiğini söylüyorlar.



 



Yıllarca ücretler konusunda da birçok rahatsızlığın yaşandığını dile getiren cam işçilerinden bazıları Buca’da kapanan fabrikadan buraya getirildiklerini, fabrikada çalışan kadın işçilerden bazılarının Billur Tuz’dan buraya geçirildiklerini bunu yaparken de giriş-çıkış yapıldığını ifade ediyorlar.



 





 



Fabrikada on üç kadın işçinin çalıştığını, kilolarca ağırlığındaki camları taşımak zorunda kaldıklarını ancak tek kişi taşıyamayacağı için iki kadın taşıdıklarını ve ücretlerinin asgari ücretin altına düşürülmeye çalışıldığını da dile getiriyorlar. Yıllardır aynı fabrikada çalışan kadın işçiler, yeni giren bir işçiyle aralarında sadece 40 lira gibi bir fark olduğundan yakınıyorlar. Emeklerinin karşılığını almak istediklerini, takdir görmek istediklerini dile getiriyorlar. Dost cam direnişçileri sendikalı olarak üretime devam etmek istediklerinin de altını çiziyorlar.