KADIN
İlk durağımız Paşabahçe Telekom oldu. Hava yağmurlu olduğu ve Paşabahçe'de grev çadırı olmadığı için grevci işçiler yemekhaneye girmişlerdi. Özel güvenlikle biraz tartıştıktan sonra grev gözcüleri bizleri içeri aldılar. Alınteri okuru işçiler olduğumuzu ama sadece gazeteye haber yapmak için değil onlarla sohbet etmek için geldiğimizi belirttik. Bunun üzerine grevci işçiler bizleri çok sıcak karşıladılar.
Yemekhaneye girdiğimizde ikisi kadın sekiz kişi vardı. "Bugün grev gözcüleri biziz" diye kendilerini tanıttı Saniye ve Semra, "Bizler yağmur yağdığında ve hava kötü olduğunda içerde oturuyor ve misafirlerimizi burada ağırlıyoruz". Öğle yemeğine yetiştik galiba diyince, "Biz sürekli böyleyiz burası bizim açık büfemiz. Kendimiz böreğimizi çöreğimizi hazırlayıp geliyoruz" diye espri yaptılar. Hemen bizleri oturtup çayla birlikte getirdikleri börek çöreklerden ikram ettiler.
Saniye onu ziyarete gelen ve grev boyunca desteklerini esirgemeyen eşi ve oğluyla tanıştırdı. Her yerde olduğu gibi burada da söze "Bizler ekonomik mücadele vermiyoruz biz geleceğimiz için mücadele veriyoruz" diye başladılar.
Saniye, "Tabiî ki biz iki kez mücadele veriyoruz. Sadece işçi sorunlarıyla ilgili değil aynı zamanda kadın sorunuyla da ilgileniyoruz. Genelde gençler mücadele eder anneleri peşinde giderdi. Şimdi ben grevdeyim oğlum ve eşim benim peşimden geliyor" dedi gülerek.
Semra, "Bizler genelde her eyleme katılıyoruz. Sadece sendikanın eylemlerine değil. Mesela geçen gün Taksim de, direnişte olan Novamed kadınlarıyla ilgili yürüyüş oldu biz oraya gittik. Taksim'den çıkıp Gayrettepe’ye koştura koştura geldik ancak eylemin sonuna yetişebildik. Ama bu grev başka her gün düğüne gider gibi süslenip püslenip geliyoruz. Grev yapmak üretimden gelen gücünü kullanmak bambaşka bir duygu. Düşünebiliyor musunuz? 1962’den beri ilk defa grev oluyor. Benim doğduğum yıl yani şimdi ben grevdeyim."
Bizde Telekom işçisi kadınların ilk greve başladıkları zamanla şimdi arasında çok büyük değişiklikler gözlemlediğimizi anlattık. İlk günlerde çekingen ürkek yaklaşan kadın işçiler sonraki görüşmelerimizde kendilerine güvenlerinin geldiğini duruşlarının bakışlarının bile değiştiğini gözlemlediğimizi belirttik. Ziyaretlerine gelen sınıf kardeşlerine grevlerinin haklılığını anlatırken yaşadıkları coşkuyu, gözlerindeki parıltıyı ve 36 gün olmasına rağmen "Aslında bizim için daha bugün grevin ilk günü" değişlerindeki kararlılık; işte bizim gözlemlerimiz...
Başta söylediklerimizi kabul etmeseler de sonrasında aslında onlar için ilk defa greve çıkmanın acemiliği olduğunu belirttiler. Telekom işçisi kadınlar hem işçi hem de kadın olarak grevde olmanın gururunu yaşıyorlardı bunu her hallerinden anlamak mümkün. İnsanca bir yaşam için mücadelenin öznesi olmanın gururu. Onlarla sımsıkı kucaklaştık ve eylem alanlarında görüşmek üzere oradan ayrıldık.
Ümraniye Telekom'a geçtiğimizde bir grup işçi iş akdi feshedilen temsilci arkadaşlarıyla sohbet ediyorlardı. Dava hakkındaki gelişmeleri sorduk temsilci arkadaşa, "Daha dün gidip ifade verdim, ortada bir şey yok aslında işverenin iftirası tümüyle ama dertleri süründürmek, grevi baltalamak" diyerek aktardı gelişmeleri.
Tüm işçiler, Oger'in evlere gönderdiği "işinize dönün" çağrısından bahsediyorlar, grev kırıcılık işini telefonla aramaya kadar vardırmış! "Biz grevimizi satmayız, sattırmayız" diyor işçiler öfkeyle ve sendikanın bu işe daha fazla eğilmesini beklediklerini ifade ediyorlar.
Sohbet çeşitli konularda devam ediyor, yaptıkları eylemlilikleri anlatıyorlar coşkuyla, Sultanahmet onları çok etkilemiş "Ne kalabalıktık o gün" deyip, "Eğer grev devam ederse böyle eylemler artar" diye ekliyorlar. Grev sonrasına da değiniyorlar, "Asıl o zaman dikkatli olmamız gerekir, hem baskıyı arttıracaktır Oger, hem de işten atmalar falan yaşanacaktır, o zaman daha fazla dayanışmaya ihtiyaç olacak" deyip, kendilerini unutmamamızı beklediklerini dile getiriyorlar. Bizler de aynı fikirdeyiz onlarla, "Şimdiki gibi sımsıkı, birlik ve beraberliğinizi bozmadan durmalısınız gene" diyoruz.
Halkların kardeşliğine kayıyor sohbet, tersanedeki ölümlerden bahsediyoruz, iş cinayetlerinin ayrım gözetmediğinden ve grevin de hiçbir milliyet ayrımı olmaksızın birlikte omuzlanıp birlikte sürdürüldüğünden... Sohbetin tadına doyum olmuyor ama vedalaşma vakti geliyor ve tekrar görüşmek üzere ayrılıyoruz yanlarından.
Çarşamba, 21 Kasım 2007 (18 yıl 11 ay önce)
Alınteri okurları olarak 20 Kasım Salı günü daha önce de gittiğimiz ama çok sık uğrayamadığımız Paşabahçe ve Ümraniye grev yerlerine ziyaret gerçekleştirdik.
Grevi kadınlar gözlüyor
İlk durağımız Paşabahçe Telekom oldu. Hava yağmurlu olduğu ve Paşabahçe'de grev çadırı olmadığı için grevci işçiler yemekhaneye girmişlerdi. Özel güvenlikle biraz tartıştıktan sonra grev gözcüleri bizleri içeri aldılar. Alınteri okuru işçiler olduğumuzu ama sadece gazeteye haber yapmak için değil onlarla sohbet etmek için geldiğimizi belirttik. Bunun üzerine grevci işçiler bizleri çok sıcak karşıladılar.
Yemekhaneye girdiğimizde ikisi kadın sekiz kişi vardı. "Bugün grev gözcüleri biziz" diye kendilerini tanıttı Saniye ve Semra, "Bizler yağmur yağdığında ve hava kötü olduğunda içerde oturuyor ve misafirlerimizi burada ağırlıyoruz". Öğle yemeğine yetiştik galiba diyince, "Biz sürekli böyleyiz burası bizim açık büfemiz. Kendimiz böreğimizi çöreğimizi hazırlayıp geliyoruz" diye espri yaptılar. Hemen bizleri oturtup çayla birlikte getirdikleri börek çöreklerden ikram ettiler.
Saniye onu ziyarete gelen ve grev boyunca desteklerini esirgemeyen eşi ve oğluyla tanıştırdı. Her yerde olduğu gibi burada da söze "Bizler ekonomik mücadele vermiyoruz biz geleceğimiz için mücadele veriyoruz" diye başladılar.
Bizim bütün sosyal haklarımızı elimizden almak istiyorlar. Sendikayı yok edip düşük ücrete işçi çalıştıracaklar. Zaten birçok yere taşeron girmiş durumda. İkramiyelerimizi kaldıracak, bayram ve hafta sonu tatillerini kaldıracak kısacası esnek üretimi dayatıyorlar. Yani istedikleri zaman çalıştıracaklar. Biz kendimiz için değil asıl çocuklarımız ve gençlerimiz için mücadele veriyoruz. Sonuçta ben 23 yıldır çalışıyorum birçok arkadaşımızın emekliliği gelmiş ama emekli olmuyor neden? Çünkü biz emekli olursak yerimize düşük ücretle sendikasız sigortasız işçi çalıştıracaklar. Biz burada olduğumuz sürece bunu yapamazlar. İşte benim oğlum üniversitede okuyor ben bugün mücadele etmezsem yarın kendisi bu haklardan yararlanamayacak. Zaten bu ülkede çok fazla işsiz var. (Saniye)Daha sonra söze Semra giriyor.
Düğünüme gitmedim
Benim çocuğum yok geçmişim de yok ama insanca yaşam için mücadele veriyorum. Ben 21 yıldır Telekom’da çalışıyorum. Biz kurduk Telekom'u, benim düğünüm vardı, akşam işten çıkp koştum düğüne sabahta izin falan kullanmayıp işe döndüm. Şimdi yapılanlara izin verebilirmiyim hiç... Bizim burada işçi arkadaşlarla bir dayanışmamız var. Birlik, beraberlik, dostluk var. İlişkilerimiz çok iyi artık birçok yerde böyle bir şey kalmadı şimdi burayı da dağıtmak istiyorlar. Biz gerçekten bunu engellemek ve işçi sınıfına bir miras bırakmak için grevdeyiz.Bizim için bu ziyaret genel ziyaretlerden biraz daha ayrıcalıklıydı. Çünkü bizim aramızda da tesadüf bu ya erkek yoktu ve grev gözcüleri de kadındı. Grevle ilgili gelişmeleri konuştuktan sonra asıl merak ettiğimiz kadın olarak bu grevin onlara kazandırdıklarıydı...
Saniye, "Tabiî ki biz iki kez mücadele veriyoruz. Sadece işçi sorunlarıyla ilgili değil aynı zamanda kadın sorunuyla da ilgileniyoruz. Genelde gençler mücadele eder anneleri peşinde giderdi. Şimdi ben grevdeyim oğlum ve eşim benim peşimden geliyor" dedi gülerek.
Semra, "Bizler genelde her eyleme katılıyoruz. Sadece sendikanın eylemlerine değil. Mesela geçen gün Taksim de, direnişte olan Novamed kadınlarıyla ilgili yürüyüş oldu biz oraya gittik. Taksim'den çıkıp Gayrettepe’ye koştura koştura geldik ancak eylemin sonuna yetişebildik. Ama bu grev başka her gün düğüne gider gibi süslenip püslenip geliyoruz. Grev yapmak üretimden gelen gücünü kullanmak bambaşka bir duygu. Düşünebiliyor musunuz? 1962’den beri ilk defa grev oluyor. Benim doğduğum yıl yani şimdi ben grevdeyim."
Bizde Telekom işçisi kadınların ilk greve başladıkları zamanla şimdi arasında çok büyük değişiklikler gözlemlediğimizi anlattık. İlk günlerde çekingen ürkek yaklaşan kadın işçiler sonraki görüşmelerimizde kendilerine güvenlerinin geldiğini duruşlarının bakışlarının bile değiştiğini gözlemlediğimizi belirttik. Ziyaretlerine gelen sınıf kardeşlerine grevlerinin haklılığını anlatırken yaşadıkları coşkuyu, gözlerindeki parıltıyı ve 36 gün olmasına rağmen "Aslında bizim için daha bugün grevin ilk günü" değişlerindeki kararlılık; işte bizim gözlemlerimiz...
Başta söylediklerimizi kabul etmeseler de sonrasında aslında onlar için ilk defa greve çıkmanın acemiliği olduğunu belirttiler. Telekom işçisi kadınlar hem işçi hem de kadın olarak grevde olmanın gururunu yaşıyorlardı bunu her hallerinden anlamak mümkün. İnsanca bir yaşam için mücadelenin öznesi olmanın gururu. Onlarla sımsıkı kucaklaştık ve eylem alanlarında görüşmek üzere oradan ayrıldık.
Ümraniye'de grev satılamaz
Ümraniye Telekom'a geçtiğimizde bir grup işçi iş akdi feshedilen temsilci arkadaşlarıyla sohbet ediyorlardı. Dava hakkındaki gelişmeleri sorduk temsilci arkadaşa, "Daha dün gidip ifade verdim, ortada bir şey yok aslında işverenin iftirası tümüyle ama dertleri süründürmek, grevi baltalamak" diyerek aktardı gelişmeleri.
Tüm işçiler, Oger'in evlere gönderdiği "işinize dönün" çağrısından bahsediyorlar, grev kırıcılık işini telefonla aramaya kadar vardırmış! "Biz grevimizi satmayız, sattırmayız" diyor işçiler öfkeyle ve sendikanın bu işe daha fazla eğilmesini beklediklerini ifade ediyorlar.
Sohbet çeşitli konularda devam ediyor, yaptıkları eylemlilikleri anlatıyorlar coşkuyla, Sultanahmet onları çok etkilemiş "Ne kalabalıktık o gün" deyip, "Eğer grev devam ederse böyle eylemler artar" diye ekliyorlar. Grev sonrasına da değiniyorlar, "Asıl o zaman dikkatli olmamız gerekir, hem baskıyı arttıracaktır Oger, hem de işten atmalar falan yaşanacaktır, o zaman daha fazla dayanışmaya ihtiyaç olacak" deyip, kendilerini unutmamamızı beklediklerini dile getiriyorlar. Bizler de aynı fikirdeyiz onlarla, "Şimdiki gibi sımsıkı, birlik ve beraberliğinizi bozmadan durmalısınız gene" diyoruz.
Halkların kardeşliğine kayıyor sohbet, tersanedeki ölümlerden bahsediyoruz, iş cinayetlerinin ayrım gözetmediğinden ve grevin de hiçbir milliyet ayrımı olmaksızın birlikte omuzlanıp birlikte sürdürüldüğünden... Sohbetin tadına doyum olmuyor ama vedalaşma vakti geliyor ve tekrar görüşmek üzere ayrılıyoruz yanlarından.