GENÇLİK
Onlarca, yüzlerce işçinin hayatını kaybetmiş olduğu tersanelerden bahsetmek istiyorum. İşçiler her sabah evlerinden çıktığında "Acaba sağ olarak eve dönebilecek miyim?" düşüncesine kapılıp işin yolunu tutarlar. Bu düşünce ise birçok sorunun başlamasına sebep oluyor. "İşe mi gidiyorum yoksa ölüme mi?" Aldıkları üç kuruşluk maaş ile ev geçindirmeye çalışan işçiler hayatlarını ortaya koyarak çalıştırılmaktadır. Güvenlik önlemleri alınmamış, iş verenin insandan çok yüzde kaç oranında kar elde ederim düşüncesi, sigorta primlerinin düzensiz olarak yatırılması, düşük ücretler karşılığında çalıştırılması vs…
Çevremde dost edindiğim insanlarla güncel konular hakkında görüşlerimi ve fikirlerimizi sunuyoruz birbirimize. Düzenin bizleri yok etme politikaları, işçilerin onların gözünde hiçbir şey ifade etmediği gibi konular… konumuz tersane olunca artık kemikleşmiş sonuç meydana gelmektedir; ‘ölüm’.
Aslında tersane ölüm değildir. İş verenin sunmuş olduğu imkanlardan dolayı kaçınılmaz ölümler meydana gelmektedir. İki gün önce yine bir tersane işçisi hayatını kaybetti. Basit bir önlem alınsaydı bugün yine işinin başında olurdu. Bu ölümlerinin bir daha yaşanmasını istemiyoruz. Artık yetti, artık bitsin daha kaç ailenin ocağına ateş düşecek, sıradaki kim? Bunlara son verilmeli arkadaşlar birlikte omuz omuza mücadele ederek birlik ve beraberlik sağlarsak her şeyin üstesinden gelmiş oluruz. Bizler tüm ezilen halkın, sömürülen insanların yanında yer almalıyız. Mücadelemizi onlar için başlattık, onlar için sürdürüyor, gelecek ise bizler için mücadele verecektir.
Son olarak tanık olduğum ve üzerimde etkisinin sürdüğü tersane işçisi olan emekçi bir abimizin 7 yaşındaki oğlunun yöneltmiş olduğu soruyu sizinle paylaşmak ve o andaki yaşananları sunmak istiyorum:
Mahallemizde tersane işçisi oldukça fazla... Çoğunun evlatları yakın arkadaşlarımdır. Son yaşanan olaylar hakkında sohbete başladık aslında bir bakımdan da onlara destek verme amaçlı bir sohbet oldu. Sohbet bayağı ilerlemişken küçük bir çocuk geldi oturdu yanımıza, dinledi bizleri sonra bana dönerek "Abi benim babamda orada ölecek" dedi. Birden durdum 7 yaşında bir çocuk ölümü biliyordu her şeyin farkındaydı biraz konuştum sonra, "ölmeyecek yani" dedi. Daha sonra ise koşa koşa uzaklaştı yanımızdan yaşadığım süre içersinde böyle bir durumu yaşamış oldum ve yaşamım boyunca hafızamdan silinmeyecektir.
Perşembe, 28 Ağustos 2008 (17 yıl 9 ay önce)
Bu yazıyı Liseli Meydanı'nda daha önce paylaşmıştım. Tersanelerde yaşanan iş cinayetleri ise kesintisiz sürüyor; kapitalizm kene gibi kanımızı içmeye devam etmekte... Özellikle tersanelerde yaşanan son olaylar üzerine yazımı buradan da paylaşıyorum...
Onlarca, yüzlerce işçinin hayatını kaybetmiş olduğu tersanelerden bahsetmek istiyorum. İşçiler her sabah evlerinden çıktığında "Acaba sağ olarak eve dönebilecek miyim?" düşüncesine kapılıp işin yolunu tutarlar. Bu düşünce ise birçok sorunun başlamasına sebep oluyor. "İşe mi gidiyorum yoksa ölüme mi?" Aldıkları üç kuruşluk maaş ile ev geçindirmeye çalışan işçiler hayatlarını ortaya koyarak çalıştırılmaktadır. Güvenlik önlemleri alınmamış, iş verenin insandan çok yüzde kaç oranında kar elde ederim düşüncesi, sigorta primlerinin düzensiz olarak yatırılması, düşük ücretler karşılığında çalıştırılması vs…
Çevremde dost edindiğim insanlarla güncel konular hakkında görüşlerimi ve fikirlerimizi sunuyoruz birbirimize. Düzenin bizleri yok etme politikaları, işçilerin onların gözünde hiçbir şey ifade etmediği gibi konular… konumuz tersane olunca artık kemikleşmiş sonuç meydana gelmektedir; ‘ölüm’.
Aslında tersane ölüm değildir. İş verenin sunmuş olduğu imkanlardan dolayı kaçınılmaz ölümler meydana gelmektedir. İki gün önce yine bir tersane işçisi hayatını kaybetti. Basit bir önlem alınsaydı bugün yine işinin başında olurdu. Bu ölümlerinin bir daha yaşanmasını istemiyoruz. Artık yetti, artık bitsin daha kaç ailenin ocağına ateş düşecek, sıradaki kim? Bunlara son verilmeli arkadaşlar birlikte omuz omuza mücadele ederek birlik ve beraberlik sağlarsak her şeyin üstesinden gelmiş oluruz. Bizler tüm ezilen halkın, sömürülen insanların yanında yer almalıyız. Mücadelemizi onlar için başlattık, onlar için sürdürüyor, gelecek ise bizler için mücadele verecektir.
Son olarak tanık olduğum ve üzerimde etkisinin sürdüğü tersane işçisi olan emekçi bir abimizin 7 yaşındaki oğlunun yöneltmiş olduğu soruyu sizinle paylaşmak ve o andaki yaşananları sunmak istiyorum:
Mahallemizde tersane işçisi oldukça fazla... Çoğunun evlatları yakın arkadaşlarımdır. Son yaşanan olaylar hakkında sohbete başladık aslında bir bakımdan da onlara destek verme amaçlı bir sohbet oldu. Sohbet bayağı ilerlemişken küçük bir çocuk geldi oturdu yanımıza, dinledi bizleri sonra bana dönerek "Abi benim babamda orada ölecek" dedi. Birden durdum 7 yaşında bir çocuk ölümü biliyordu her şeyin farkındaydı biraz konuştum sonra, "ölmeyecek yani" dedi. Daha sonra ise koşa koşa uzaklaştı yanımızdan yaşadığım süre içersinde böyle bir durumu yaşamış oldum ve yaşamım boyunca hafızamdan silinmeyecektir.
Gebze’den Alınteri okuru