Pazar, 1 Temmuz 2012 (14 yıl 4 ay önce)
Hasta tutsakların tedavileri engellenmekte ve ölümlerine seyirci kalınmaktadır
Bu
yeni bir cezaevi politikası değil, onlarca yıldır tutsaklar üzerinde uygulanıyor ve '80’lerden bu yana binlerce insan bu yolla katledildi.
İçerde -yani hücrelerde- sağlıklı bir bedende kalmak zordur. Dört bir tarafı beton duvarlarla çevrili kutu gibi hücrelerde yaşamak zorunda kalmak ve uygulanan ağır izolasyon işkenceleri, uzun vadede düşünceye olduğu kadar bedenlere de ağır hasarlar verebilmektedir.
Olaki herhangi bir rahatsızlık nedeniyle hastaneye gitmeye karar verdin. O günden sonra kendini, ayları hatta yılları bulan bir süreç içinde bulabilirsin. Hastaneye gitmek için önce cezaevi revirine (haftada sadece Salı öğleden sonra, Perşembe günü de tam gün çıkabiliyorsun) sonra kampüs içindeki sağlık ünitesine gitmek zorundasın. Buradaki doktor hastaneye sevkederse seni, tetkikler silsilesi artık başlar. Her hastaneye gidişte bir tetkik yapılıyor. Mesela bir gün sabahtan akşama kadar o ring işkencesini sadece bir tüp kan vermek için çekebilirsiniz. Kısacası hastalığınızın ne olduğunu öğrenmek için uzun bir süreç gerekiyor. Mesela akciğerlerden rahatsızlığım vardı.
Akciğerde kireçlenme olduğunu ve herhangi bir tehlike olmadığını (doktor böyle söylüyor)
öğrenmek için hastane yollarında tam 147 gün geçirmek zorunda kaldım. Yine
dişlere 4 adet köprü takılması 437 gün sürdü. Kanser gibi ölümcül hastalığı olan tutsakların durumunu varın siz düşünün!..
“
3’lü Protokol” gereğince hastanelerde muayene esnasında kelepçenin açılması ve muayene odasından askerin dışarı çıkmaması nedeniyle kadın ve erkek tutsaklar -bırakın tedavi olmayı-, çoğu kez muayene dahi olamadan hücrelerine geri gönderiliyor. Ondan sonra yıllara varan bir tedavi olma mücadelesi başlıyor. Tedavi aşamasını o kadar uzun süreye yayıyorlar ki (daha doğrusu tedavi etmemeyi) insanların organizmalarında yeni hastalıklar başgösteriyor…
Bu uygulamayla 17 yıldır içeride olan lösemi kanseri hastası
Abdülsamet Çelik, mayın patlaması sonucu iki gözü kör olan ve içeride de türlü hastalıklara yakalanan
Hediye Aksoy, birçok hastalığı bedeninde taşıyan ve kaburgaları yerinden çıkarılmış kanser hastası
Halil Güneş, bedenindeki sayısız hastalıkla savaşan 20 yıllık tutsak
Türkan İpek, ölümle burun buruna gelen ve birçok kez ameliyat olması gerekirken bunu engellemek adına apar topar alakasız bir cezaevine sürgün edilen
Ali Bilen, 19 yıldır tutuklu -yanlış duymadınız tutuklu diyorum- Çölyak hastası
İsmet Ayaz, tek böbrekle yaşama sarılan kanser hastası
Avni Uçar, çeşitli hastalıkları bulunan KCK tutuklusu 60 yaşındaki
Canşah Çelik, Taylan Çintay, Adnan Uysal, Seyran Gördük… Bulunduğun cezaevinde de
Erol Zavar, Yaşar İnce, Mesut Deniz, Mustafa Gök, Kemal Gömi -ve burada adını sayamadığım- cezaevlerindeki yüzlerce ağır hasta tutsak arkadaş ölüm sınırında gezinmektedir.
İçeride tedavi olanakları sağlanmadığı, daha doğrusu sağlanıyor gösterilmesi, engellenmesi ve tecrit-tretmana uyma şartı konulduğu için bugüne kadar yüzlerce hasta tutsak arkadaşımız öldürüldü. En son kanser tedavilerine dışarıda izin verilmediği için
Abdullah Akçay,
Latif Badur, Mehmet Aras yıldızlara karışmıştır.
Yine 2001 Ağustosunda
Antalya E tipi Cezaevi’nde kanser olan ve “
cezaevinde yaşayamaz” raporu olan adli tutuklu
Gülay Çetin “
kemoterapi sayesinde 1 yıldır yaşıyorsun” (!) gerekçesiyle tahliye edilmedi ve “
son kez köy sobasının yanında uyuma” isteğini gerçekleştiremeden dört duvar arasında hayata gözlerini yumdu.
Bu konuda
Adli Tıp Kurumu taraftır ve verdiği kararlar da buna dönüktür. Ağır hasta tutsaklar hakkında ülkenin en yetkin hastanelerin verdiği “
içerde tedavisi mümkün değildir” raporlarını yok sayan Adli Tıp Kurumu mensupları, insanları tahliye kararı vermeyerek içeride ölmelerine onay veriyor hala. Somut raporları hiçe sayan Adli Tıp Kurumu, ağır kanser hastası tutsakları ring içinde yüzlerce kilometrelik işkenceli yolculuk yapmaya zorunlu kılarak makamına çağırıyor ve ondan sonra adeta alay eder gibi şöyle bir bakıp, “
tedavileri yapılmaktadır, cezaevinde kalabilir” raporunu vererek cinayetlere ortak oluyor.
3’lü protokole dönersek, Bu “protokol”, “
Cezaevindeki hasta tutukluların tedavileri titizlikle yapılıyor” ve “
tutukluluk süreleri uzun değil, cezaevlerinde sadece 8 gazeteci (gerçekte ise 100’ün üstünde)
tutuklu var, diğerleri katil” gibi hapishanelerle ilgili gerçekleri herdaim örtbas eden açıklamalarıyla
Adalet Bakanlığı; “
Resim yaparak, şiir-makale-fıkra yazarak teröre destek veriyorlar. Terörü besleyen arka bahçe var, hepsi yeşil renkte görünüyor, hangisinin faydalı veya zehirli olduğunu ancak yiyince anlıyorsunuz” diyen
İçişleri Bakanlığı'yla, dağıttıkları sütler nedeniyle ülke çapında yüzlerce çocuğun zehirlenmesi üzerine “
şikayetlerin görülmesi ihtimal dahilindedir. Okul çağı çocuklarda inek sütüne alerji olabilir…” gibi açıklamalarıyla suçu çocuklara ve ineklere yükleyen
Sağlık Bakanlığı arasında imzalanan bir anlaşmadır.
Hastane polikliniklerinde sözde “
güvenlik ve hasta mahremiyeti” esasına dayalı, özündeyse “
kelepçeli muayene, askeri muayene sırasında odadan dışarı çıkmaması, dayak ve işkence” gibi uygulamaları içinde barındıran “3’lü Protokol” hala sıkı bir şekilde işletiliyor ve tutuklu-hükümlülerin muayene ve tedavileri bu yolla engelleniyor.
Hastane sevki sırasında yaşanan bir sorun da şudur: O gün ring içinde kaç hasta olursa olsun, hastane içindeki polikliniklere tek tek götürülüyoruz. Yani hastane önüne park eden ring aracı içindeki havasız hücrelerde ellerimiz kelepçeli olarak akşama kadar bekletiliyoruz. Bu metal tabutluğun içinde yazın kavruluyor kışın ise donuyoruz.
Numune Hastanesi’nde bu sorunu çözmek adına “
mahkum koğuşu”nun karşısına bekleme yerleri yapıldı. Ancak 2011 Aralık ayından itibaren biz politik tutsaklar buralara “
yer yok” denilerek götürülmüyoruz. Ayrıca
Sincan Hastanesi’nde de yine ring içerisinde bekletilmekteyiz. (Sürecek)
Murat Güneş
Sincan 1 Nolu Ftipi Cezaevi