Çarşamba, 15 Haziran 2011 (15 yıl 4 ay önce)
İnsanlık tarihinin başlangıcından beri insan hep mücadele içindedir. Önce yaşamak için doğayla, sonrasında diğerleriyle bu mücadele tarihin akışı içerisinde hep değişik formlara bürünerek devam eder. Karanlık çağlarda kölelerin tiranlara karşı verdiği mücadele bugün yaşamını emeği üzerinden idame ettirmeye çalışanların bu emek üzerinden nemalananlara karşı verdiği savaşa döner.
Tarihin en karanlık dönemlerinde dahi, onu bir adım olsa ileri götürecek ışık ise hep yanmıştır. '84 Ölüm Orucu dönemi ise bizim tarihimizin, işçi sınıfının, Türk ve Kürt emekçilerin sömürüye karşı verdiği mücadelede karşılaştıkları baskı, zor ve zulme karşı yakılan bir ışıktır ve hala önümüzü aydınlatmaya devam eder.
Koskoca bir karanlığın, askeri postallarla tüm ülkeyi karanlık bir bulut gibi sardığı, umutsuzluk ve korkunun, işkenceyle çürüyen insan bedeni ve çürütülmeye çalışılan inancın, ideal ve düşüncenin karşısına çıkan direniştir '84 Ölüm Orucu.
Sömürünün olduğu bir dünyaya karşı, sosyalizmin ışığıyla aydınlanmış, insanın insanı sömürmediği, insanın sadece insan olduğu için değerli olduğu bir dünya için mücadele eden işçi sınıfı ve devrimcilerin yükselen sesine karşı, 1980'de sermayenin ihtiyaçları doğrultusunda faşist ordu eliyle gerçekleştirilen faşist darbede binlerce insan cezaevlerine tıkıldı. Binlercesi, 100'leri bulan günler boyunca işkenceden geçirildi. Binlercesi kah bir işkencehanede kah bir sokak arasında infaz edildi. Binlerce ana evladınının sağ olup olmadığını bilemedi bile. Kitlesel bir ıyım ve işkenceyle tüm bir toplum korku ve umutsuzluğa sürüklenmeye çalışıldı. Çökertilen karanlıkla yalnızlık hissi verilip, karşı duruş olacak her hareket felç edilmeye çalışıldı. Öyle bir karanlık ki etkisi hala sürüyor.
Ama bizler sadece karanlığı görmeyiz.
Tarihin ilerleyişini ve işçi sınıfının sosyalizm mücadelesine kazanılarak aydınlık bir dünya kurmak isteyenler karanlık dönemlerin de kalıcı olmadığını, hep bir ışık olduğunu bilirler. Tarihi parçadan değil bütün olarak görür süreklilik içerisinde değerlendirirler.
1984 yılında TİKB ve Devrimci Sol tutsakları tarafından tek tip elbiseye ve işkenceye karşı hapishanelerde başlatılan ölüm orucu da o dönemde yakılan bir ışıktır. Özünde ise savaşın asla bitmediğinin, bir cephede yenilsek bile başka cephelerde, sömürü varolduğu sürece devam edeceğinin ve bizlerin bu iradeye sahip olduğunun en büyük göstergelerinden biridir. Ve en güzel ifadesi belki de Adnan Yücel’in şu dizeleridir.
“Ey herşeye bitti diyenler
korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler
bitmedi daha sürüyor o kavga
ve sürecek
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!”
Sınıf savaşı asla tek bir çizgide düz bir şekilde ilerlemez; bu diyalektiğin kendisine de aykırıdır. Mücadele içerisinde ileri sıçrayışlar, kimi dönem gerileyişler kimi zaman yenilgiler ya da kazanımlar olur. Savaş asla tek bir cephede sürmez, tek bir cephenin kaybedilmesiyle de asla bitmez. Köleler çağından beri, insan köleliğe karşı savaşmıştır. Bugün de savaşıyoruz. Mücadeleyi kazanmak bunda ısrarlı olmakla ve tarihi kendi sürekliliği içerisinde anlamakla mümkündür.
1980 faşist darbesinin ardından kendini yılgınlığın koynuna bırakanların en büyük açmazları ve sarıldıkları tek argüman da budur zaten: “Biz çok uğraştık hiçbir şey değişmedi”. Oysa her şey değişir, değişmemesi mümkün mü? Egemen sınıflar kimi zaman faşizmin postallarıyla kimi zaman umutsuzluk tohumlarıyla kimi zaman çürümeyi sinsice her yana bulaştırarak egemenliğini sürdürmek ister. Bizlere hiçbir şeyin değişmediğini ve yalnız olduğumuzu aşılamaya çalışır ki değişim için mücadele etmeyelim, emeğimiz için mücadele etmeyelim ve kendimizi kendiliğindenci sıradan bir yaşamın kollarına bırakalım... Ama en karanlık dönem bile tek başına değerlendirilemez bir öncesi olduğu gibi bir ardılı vardır ve tüm zayıflıklara rağmen elden düşürülmeyen bayrak bunun en güzel kanıtıdır. Yarınlar bayrağı düşürmeyenlerindir. Mehmet Fatih Öktülmüş, Abdullah Meral, Haydar Başbağ, Hasan Telci ve sonrasında daha niceleri bayrağı düşürmeden bugünlere bize ulaştıranlardır ve adları ışık saçmaya yüzyıl geçse de devam edecektir.
Tarih ilerler ve mücadele asla bizle başlayıp bizle bitmez. Çünkü, tarih bizle başlamamıştır ama sömürüye karşı mücadele edilmesi gerektiği her zaman biz tarihin içerisinde yer alacağız. Attığımız her adımla onu hızlandırmaya ve zamanı insan gibi yaşayabileceğimiz komünist dünyaya doğru ilerletmeye çalışacağız!