Cep telefonlarımız ‘cep polisi’miz haline gelirken yargılamaların nerdeyse tek delilini konuşma dökümlerimiz oluşturmaktadır
Özel yargılama terörü başlıklı yazı dizimizin bu bölümünde, özel yetkili mahkemelerin uygulamalarını anlatmaya çalışacağız.
Yaşadığımız süreci ilginç ve zor kılan, “sivil iktidar, askeri hegemonyanın yıkılması, demokratikleşme, sivil ve katılımcı anayasa” vb. söylemlerin iktidar tarafından hemen hemen her konuşmada vurgulanıyor ve sözde politika olarak ortaya konuluyor olması. 12 Eylül faşist askeri darbesinin ardından yaşanan süreçte politika ve mücadele araçlarının tespiti yaşanan sürecin açıklığı kadar açıktı. Ancak bugün siyasal iktidarın demokratikleşme söylemi ve politikaları ardında sinsice yatan faşist yapılanmasını görmek ve mücadele araçları geliştirmek pek de kolay olmamaktadır. Oysa siyasal iktidar özellikle son süreçte rengini daha fazla belli etmiştir.
Bugün kapatılmayan derneklerimiz, siyasi partilerimiz ya da dergi ve gazetelerimiz yasadışı örgütlerin yasal uzantısı sayılarak işlevsiz hale getirilmektedir. Bugün yasal alanda yaptığımız tüm faaliyetlerimiz bir gün karşımıza örgüt üyeliğine delil olarak kullanılabilmektedir. Cep telefonlarımız artık ‘cep polisi’miz haline gelirken yargılamaların nerdeyse tek delilini konuşma dökümlerimiz oluşturmaktadır. Siyasal iktidarın yaratmaya çalıştığı paranoya, hayatımıza egemen olmaya başlamıştır. Artık yaptıklarımız kendi içimizde meşruluğunu yitirirken insanlar kendinden korkar hale getirilmiştir. Bu durum Kürt hareketi söz konusu olduğunda daha pervasızlaşmaktadır.
Bugün küçücük çocuklar taş attığı gerekçesiyle tutukludur. Bugün öğrenciler tutukludur. Bugün akademisyenler, sendikacılar, gazeteciler, avukatlar tutukludur. Bizler bilmekteyiz ki, kapitalist sistemde demokratik talepler için verdiğimiz mücadele ile kazandığımız haklarımız -yasalarda yer alsa da- bir şekilde engellenmektedir. Sözde toplanma özgürlüğü, düşünce ve ifade özgürlüğü, örgütlenme özgürlüğü, basın özgürlüğü vardır. Anayasada, uluslararası sözleşmelerde ya da diğer yasalarda temel hak ve özgürlükler yer alsa da uygulamada, yaşamımızda yer almıyorsa bu özgürlükler kanunlardaki kuru harflerden ibarettir.
Elbette burjuvazinin iktidarından demokrasi ve demokrasinin olmazsa olmazlarından olan düşünce ve ifade özgürlüğü, örgütlenme özgürlüğü, basın özgürlüğü bağımsız bir yargı mekanizması, adil yargılama beklemek mucizelere inanmaktır. Ancak bu gerçeklik, işçi sınıfının, ezilen ulusların ve tüm muhalif kesimlerin temel hak ve özgürlükler ve demokratik talepler için mücadele etmeyeceği anlamına gelmemelidir.
Burada iki nokta önem taşımaktadır: Sınıfı mücadelesinde demokratik kazanımlar oldukça önemlidir. Çünkü işçi sınıfının iktidarına giden zor ve dikenli yoldaki dikenlerin ayıklanması -düşünce ve ifade özgürlüğü, örgütlenme özgürlüğü, basın özgürlüğü, adil yargılanma vb hakların kazanılması- yürünecek ana yolda -sosyalizm mücadelesinde- rahatlık sağlayacaktır. İkinci olarak ve belki de en önemlisi; demokratik talepler için verilecek mücadelenin işçi sınıfında yaratacağı bilinç dönüşümüdür. Demokrasi bilincinin gelişmesi iktidarı ele alacak olan işçi sınıfının sosyalizmi nasıl kuracağı ve yaşatacağı sorularına da cevap bulmasına yarayacaktır. O halde sınıf mücadelesi ile demokratik talepler için mücadeleyi birbirinden ayırmak mümkün değildir.
Buradan yola çıkarak; özel yargılama terörüne son demek için adım atmak, bu mücadeleyi işçi sınıfına yaymak gerekmektedir. Devlet Güvenlik Mahkemeleri’nin kaldırılması için iş bırakan, grev yapan işçi sınıfının, duruşmaları boykot eden siyasi tutsakların ve avukatların aynı bilinçle yola çıkması gerekmektedir. Bugün artık talebin sadece özel yetkili mahkemelerin kaldırılması ile sınırlandırılması mümkün değildir. Bununla birlikte bu yargılamaların ana dayanağı olan Terörle Mücadele Yasası’nın da kaldırılması için mücadele vermek gerekir.
Yine yasalarda yer alan örgüt üyeliği, örgüt üyesi olmadığı halde örgüt adına faaliyet yürütmek şeklindeki yasa maddelerinin de kaldırılması talebi de dillendirilmeli. Bu bakış açısıyla tüm güçlerle birlikte bütünlüklü bir mücadele politikasının hayata geçirilmesinin sınıf mücadelesinin bir parçası olduğu gerçeğiyle devrimci dayanışmayı ayağa kaldırmanın tam zamanıdır.