Perşembe, 8 Kasım 2007 (19 yıl 3 gün önce)
Kürt illerindeki sendika, dernek ve bazı partilerin ortak yayınladığı bir deklarasyonla PKK'ye silah bırakma çağrısı yapılırken, hükümete de silah bırakma koşullarının yaratılması ve sınır ötesi operasyondan vazgeçmesi çağrısı yapıldı.
DTP, HAK-PAR, KADEP, EMEP gibi siyasi partiler ile TEVKURD, İHD şubeleri, kültür merkezleri, çeşitli dernek, meslek odaları ve sendika şubelerinin içinde bulunduğu 252 örgütün imzaladığı "Demokratikleşme ve Barış Deklarasyonu" Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Tiyatro Salonu'nda açıklandı. Adıyaman, Ağrı, Batman, Bingöl, Bitlis, Diyarbakır, Elazığ, Erzincan, Erzurum, Hakkari, Antep, Kars, Kilis, Malatya, Maraş, Mardin, Muş, Siirt, Urfa, Şırnak ve Dersim illerinde faaliyet yürüten kuruluşlar adına ortak deklarasyonu Diyarbakır Demokrasi Platformu Sözcüsü Ali Öncü okudu.
Türkiye’nin en temel sorununun Kürt sorunu olduğu tesbiti ile başlayan açıklamada, hükümetin Kürt sorununa karşı ret ve inkar politikalarından vazgeçerek, sorunu tarihsel ve toplumsal kökenleriyle birlikte ele alarak demokratik tartışma zemini yaratması ve acilen somut adımların atılması, PKK’nin silah bırakmasını sağlayacak özgür ve demokratik koşulların yaratılması gerektiği belirtildi.
Deklarasyonda PKK'ye de silahsızlanma çağrısı yapıldı:
PKK silahlı mücadeleyi tümden yöntem dışına çıkarmaya, gereklerini yerine getirecek somut adımları atmaya ve silahsızlanmaya hazır olduğunu açıklamalıdır.
Türkiye metropollerinde şoven-ırkçı odakların Kürtlere karşı geliştirdikleri saldırıların son derece tehlikeli ve kaygı verici boyutlara ulaştığı vurgulanan açıklamada,
“hükümet ve ilgili kamu otoritelerinden gerekli tedbirlerin acilen alınması ve toplumsal barışın tesisi ve halklar arası kardeşlik duygusunu geliştirecek sağduyulu bir ortam yaratmalı” denildi.
Tezkerenin geri çekilmesini ve Kürdistan Federal Bölgesi Yönetimi ile diplomasi ve diyaloğun esas alınmasını talep eden kurumların açıklamasında;
“Büyük acıların ve telafisi mümkün olmayan ekonomik kayıpların yaşanmasını kaçınılmaz kılacağına inandığımız sınır ötesi operasyondan mutlaka vazgeçilmeli ve tezkere geri çekilmelidir” denildi.
Bu deklarasyondan iki hafta önce Kürt illerindeki sanayi ve ticaret odaları ile esnaf odaları da aynı içerikte bir açıklama yayınlamıştı. Kürt illerindeki 91 esnaf, sanayi-ticaret birliğinin altına imza attığı ortak çağrıda
“PKK silahsız hale gelmeye hazır olduğunu gecikmeden açıklamalıdır” deniliyordu. Kürt sermayesi ve orta sınıflarının ortak açıklamasını Diyarbakır Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Mehmet Kaya okumuştu.
"Şiddet hayatlarımızı karartıyor. Toplumun tümünü kuşatan bu ağır havayı dağıtarak umudumuzu canlı tutmak istiyoruz” denilen açıklamnın özü şu cümlelerde dile geliyordu:
PKK şiddeti yöntem olarak kullanmaktan vazgeçeceğini, silahsız hale gelmeye hazır olduğunu açıklamalıdır. Bunun koşullarını kendisi açısından yaratmak için somut adımlar atmalıdır. Türkiye’de Kürt meselesinin siyasi, hukuki ve ekonomik çözümlerinin özgürce tartışılacağı ortamların bir an önce yaratılması gerekiyor.
Kürt sermayesi ve orta sınıfların çözümü
Şoven linç histerilerin sorumlusu olarak PKK eylemlerini ilan eden ve etekleri tutuşa tutuşa
"silah bırakma” çağrıları yapan Türkiye'deki
sosyal şoven ve liberal reformist parti ve çevrelerinin de korkularına tercüman olan, aynı ağızdan çıkmış gibi birbirine benzeyen her iki açıklamanın ortak özeti şudur: Silahların bırakılması, -'silah bırakmak için koşulların yaratılması' şeklinde ifade edilen- genel af çıkarılması ve Kürt dili ve kültürü üzerindeki yasakların kaldırılması... Bunları takiben Kürt illerine ekonomik yatırımların çoğaltılması, yerel yönetimlere daha fazla yetki ve kaynak ayrılması ve tabii Güney Kürdistan'la ticaretin güvenli hale getirilmesi, bunun için diplomatik, siyasi ilişkilerin normalleştirilmesi...
Ana çizgileriyle özetlediğimiz bu talepler listesi aslında Kürt sermayesi ve orta sınıflarının Kürt sorununa çözüm programıdır. Bunlarda Kürt işçi ve emekçi sınıfları için bir kırıntı dahi yoktur. Olamaz da zaten. Çünkü bu, Kürt emekçi sınıflarını mevcut düzenle barıştırarak Kürdistan pazarından daha fazla nemalanma hesabındaki Kürt sermayesinin çözüm programıdır. Ulusal haklar namına da kırıntı düzeyinde bir dil-kültür serbestisi talep ediliyor ki bu da Kürt işçi ve emekçilerini burjuva çözüm programının yörüngesinde tutmak için başvurmak zorunda kalınan bir yem olmaktan öteye gitmiyor. Çünkü o, Kürdistan'da
“huzursuzluk” istememektedir; silahların konuştuğu istikrarsız bir pazarda kar realizasyonu istenildiği gibi gerçekleşemez. O yüzden silahlar susmalı, yerinden yurdundan zorla sürülen Kürt emekçi kitleleri taleplerini kapitalist sömürü düzeninin, inkarcı, asimilasyoncu rejimin
“kabul edebileceği sınırlara çekmeli, radikal mücadele yöntemlerinden kaçınmalı...” vb. vb.
En fazlası yerel özerklik sınırını aşamayan sık sık gündeme getirilen bu çözüm reçetelerinin amacı, Türk tekelci burjuvazisi ile kaderini birleştirmiş olan Kürt sermayesine Kuzey Kürdistan pazarında daha fazla rant imkanı açmaktan öte bir tek anlamı vardır: Emperyalist sermaye ve Türk tekelci burjuvazisinin bu pazara vantuzlarını sorunsuzca sokmasının önünü açmaktır. Bunun önündeki engellerin bastırılmasıdır. Engellerin başında tabii ki Kürt emekçi sınıflarının talepleri geliyor; ulusal hakları, sınıfsal ihtiyaçları... Kürt sermayesinin Kürt sorunundan anladığı bunların karşılanması değildir ve olamaz da. O, kendi çıkarlarından başka bir şey düşünmez. Kendi çıkarını kapitalist sömürü düzeninin istikrarında buluyor haliyle. Bu yüzden dünyanın bütün burjuvaları gibi istikrarsızlık yaratıcı her şeye, sözgelimi radikal yöntemlere, emekçilerin militan mücadelelerine düşmandır.
Her sınıf kendi bayrağı altına!
Faşist saldırganlığın, şovenist linç histerisinin zembereğinden boşaltıldığı bugünlerde bile Kürt emekçilere sükunet çağrıları yapan, olur olmaz her vesileyle silahların bırakılmasından, barış vb söz eden Kürt kurumlarının Kürt ulusunun kendi kaderini tayin etme gibi en temel hakkına, dil ucuyla dahi hiç değinmemesi neden?.. Kürt sorunu dediğimiz şeyin bu hakkın gaspıyla başladığını, dolayısıyla çözüm için ilk adımın da bu hakkın kazanılmasıyla başlayacağını 'unutması' neden?.. Silah bırakmayan ve Kürt halkıyla 80 yıldır savaşanın Türkiye devleti olduğunu, Kürt halkının bu en temel hakkını gaspederek, Kürtlerin bırakalım ulusal demokratik haklarını, varlığını dahi inkar eden Türk tekelci burjuvazisi olduğunu 'unutması' ve 'unutturmaya' çalışması neden? Yanıt basittir: Onlar kapitalist sömürü düzenin ve Türkiye'nin içinden konuşuyorlar; kaderlerini, çıkarlarını bir taraftan Türkiye burjuvazisine, onun üzerinden de AB emperyalizmine, diğer taraftan Güney Kürdistan'da devletleşen Kürt burjuvazisine, onun üzerinden de ABD emperyalizmine bağlayarak güvenceye almak istiyorlar. Bütün çözüm önerilerinin hedefi budur.
Bu hedef veya bugüne kadar çeşitli adlar altında piyasaya sunulan benzer “çözüm”lerin Kürt halkına kırıntı dahi getirmeyeceği ortadadır. Kürt emekçi sınıfları bu tarz
“çözüm”leri reddetmelidir.Kürt sorununun gerçek ve tam bir çözümünün yolunu açacak olan Kürt emekçi sınıflarının Türkiye işçi sınıfı ve emekçileriyle birlikte yükselteceği işçilerin birliği halkların kardeşliği mücadelesidir. Şovenist linç histerisiyle faşist köpeklerin sokağa salındığı bugünlerde Türk ve Kürt emekçilerinin “sükunet”e değil, Kürt-Türk proletaryasının birleşik duruşuyla bu mücadeleyi yükseltmeye ihtiyacı var. Bağımsız sosyalist Kürdistan, bağımsız sosyalist Türkiye hedefi emekçi sınıfların çözümüdür. Emekçilerin bayrağında bundan başka bir şeye yer yoktur. Her sınıf kendi bayrağı altına; burjuvaların çözümünü başlarına çalalım.