Çarşamba, 12 Ekim 2011 (15 yıl 2 hafta önce)
Leyla Halid’le Söyleşi: Direniş ve devrim -IV
1969’da Ürdün’de kısa süreli bir eğitim gördükten sonra, kendimi Lübnan’da Dr. Wadi Haddad ile bir toplantıda buldum. Bana “Ölmeye hazır olup olmadığımı” sordu. “Ölmeye hazır olduğumu” söyleyerek, “Neden?” diye sordum. Ardından “Hayatının geri kalanını hapiste geçirmeye razı mısın?” dedi. “Evet” yanıtı verdim ve yine nedenini sordum. Bunun üzerine, “Bir uçak kaçırmaya hazır mısın” dedi. Bu görüşme ve hemen ardından gelen kısa bir eğitim döneminden sonra, Tel Aviv’e kalkan bir Amerikan TWA uçağını kaçırdığım Roma’ya gittim.
Bu, Filistin’e dönüş hakkımı uygulamamın bir başka adımıydı. Aslında benim için bu bir uçak kaçırma eylemi değil, “Filistin üzerinde uçacak olacağım” fikriydi. Büyüleyici bir düşünceydi bu. Elbette yapılan şey askerî bir operasyondu, ama benim için öne çıkan şey Filistin üzerinde olmaktı. Kendime inanamadım. Elimde bir el bombasıyla bir uçakta eylemde olduğumu bile unuttum. Gözlerim faltaşı gibi açılmış, pilot kabini penceresinden dışarı bakıyordum.
Yoldaşımla birlikte uçuş mürettebatına, uçağın üzerinde uçtuğu bölgenin ülkemiz olduğunu ve onu ilk defa gördüğümüzü anlatığımızı anımsıyorum. Lod Havaalanı’nda bir trafik kontrol görevlisinden, bize ‘Filistin Arap Halk Kurtuluş Cephesi’ olarak hitap etmesini istedik. Adam feryat ediyor ve bize sayıp sövüyordu. Ben de gerisin geri ona küfrederek, “Shadia Abu Ghaazaleh havadan, karadan ve denizden geliyor” dedim.
Operasyonun amacı tüm tutsakların serbest bırakılmasıydı. Ayrıca uçak kaçırma eylemi, Filistin sorununu uluslararası düzeyde ön plana çıkartacaktı. Fakat bizzat kaçırma eyleminden değil, asıl bu eylemin parçası olduğu devrimden sonuçlar alacağımızı düşünüyorduk. Pilota uçağın yönünü Şam’a çevirmesini söyledim, ama önce Hayfa üzerinden geçmesi lazımdı. Tam o anda babamın Filistin’e dönüş düşü kurarkenki tebesümünü hayal ettim.
Kaynak: solküre, 6 Ekim 2011